ADNYAATVAAS

वि. वा. शिरवाडकर - कुसुमग्रज

2012-02-13T00:19:00.000-08:00

कुसुमाग्रज; नाशिकमधले एक प्रथितयश साहित्यिक - कवी - नाटककार आहेत; अशी ओळख; मी आठवी नववीत असतांना, शाळेत ते एका कर्यक्रमाचे प्रमुख पाहुणे म्हणून आले होते त्यावेळी, प्रथम झाली होती. त्यांची कुठलीतरी कविता पाठ्यपुस्तकात होती आणि त्याच पानावर; शीर्षकाशेजारी; त्यांचा जाड फ्रेमचा चष्मा घातलेला उरफाट्या विंचरलेल्या दाट काळ्या केसांचा स्केचवजा फोटो होता. हाच तो आपल्या पुस्तकातल्या फोटोतला माणूस आपण प्रत्यक्ष पहातोय एवढंच कुतुहल !! कार्यक्रमाच्या सूत्रधाराने आणि मुख्याध्यापकांनी त्यांचं रिवाजानुसार भरभरून स्तुतीपर कौतुक केलं होतं. त्यांच्या हातून मला कसलंसं पारितोषिक मिळालं होतं; या पलिकडे त्यांच्या अध्यक्षीय भषणाकडे माझं संपूर्ण दुर्लक्ष होतं. "कविता" हा प्रांतच मुळी; अभ्यासात; कायम माझ्या "ऑप्शनला" असल्यामुळे कवी-कविता-वाचन पाठांतर-मिमांसा-रसग्रहण ह्या गोष्टी माझ्या खाती नगण्य होत्या.

पुढे आठ-दहा वर्षांनंतर १९७४ साली त्यांच्याशी प्रत्यक्ष संबंध आला तो, आम्ही त्यांना, आमच्या; नव्याने स्थापन झालेल्या "कला-अर्घ्य" ह्या संस्थेच्या पहिल्या रांगोळी प्रदर्शनासाठी प्रमुख पाहुणे म्हणून आमंत्रित केलं तेंव्हा. त्यांच्यामुळे, प्रदर्शनाची बातमी; खात्रीने; फोटोसहित; सर्व वर्तमानपत्रात; पहिल्या पानावर छापली जाईल हा त्यांना बोलावण्यामागचा एकमेव निखाळ प्रमाणिक निरागस हेतू होता. त्यावेळी त्यांना एक प्रतिष्ठित कवी म्हणून सर्वदूर मान्यता प्राप्त झाली होती. मात्र एक "कवी" म्हणून कुठलीही आस्था; त्यांच्या नांवाचा विचार करतांना माझ्या मनात नव्हती.

आमच्या विनंतीला मान देऊन प्रसन्न मुद्रेने त्यांनी लगेच होकार दिला. घ्यायला टांगा घेऊन येतो म्हटल्यावर, "नको. माझा मी येईन. नक्की येईन, काळजी करू नका" असं सांगून त्याप्रमाणे खरंच वेळेवर; स्वतःहून; पायी चालत आले. त्यावेळी नक्की काय ते आठवत नसलं तरी खूप छान उद्बोधक आणि प्रेरक बोलले होते येवढं नक्की स्मरतं.

सांस्कृतिक क्षेत्रातल्या नियमित वावरामुळे; ह्या ना त्या कारणाने माझा त्यांच्याशी संपर्क येत राहिला आणि कवींचे "कुसुमग्रज" व रंगकर्मी-नाट्यव्यावसायिकांचे "वि. वा. शिरवाडकर" आमचे "तात्या" झाले.
तात्यांच्या; सदैव लोभस हसण्यातून, प्रसन्न वृत्तीतून, आत्मिक मार्दवातून, आस्थापूर्ण संवादातून, अश्वासक जिव्हाळ्यातून, आंतरिक विश्वासातून, निष्काम निरलस विचारांमधून, त्यांच्यातल्या "माणूसपणाचं" दर्शन होत असे. त्यांना भेटलेला कुणीही रिकामा परत गेला नाही.

शिरवाडकरांच्या, कैकेयी-ऑथेल्लो-एक होती वाघीण-नटासम्राट-चंद्र जिथे उगवत नाही-वीज म्हाणाली धरतीला, ह्या नाटकांमधे; हौशी रंगभूमीवर, अभिनय/ अभिवाचन करण्याचा मला योग आला. त्यांचे अवजड शब्दांनी लगडलेले पल्लेदार संवाद पेलतांना तारंबळ उडायची. एरवी हलक्या फुलक्या विनोदी नाटकांमधे भूमिका वठवतांना; ऐन वेळी मनाने टाकलेली उत्स्फूर्त वाक्यं सहज खपून जायची. पण तात्यांनी लिहिलेल्या वाक्यातला एखादा शब्दच काय पण असलेल्या शब्दांचा क्रम जरी बदलला तरी लय बिघडायची. वि. वा. शिरवाडकरांच्या नाटकांत वा गद्य लिखाणात "कुसुमाग्रजच" अधिक प्रकर्षानं जाणवतात.

कुसुमाग्रजांची प्रत्येक कविता म्हणजे.......
छंदबद्ध रचना, श्रीमंत कल्पनाविलास, चपखल शब्दयोजना, लयदार मांडणी, आशयघन गाभा, सूक्ष्म निरिक्षण, प्रगल्भ विचार, कल्पनातीत विषय, ह्यांनी सजवलेला नवरसांचा अलंकार आणि अंतःकरणाच्या खोल डोहातून उमललेला चैतन्यमय अविष्कार आहे.

तात्यांची कविता त्यांच्या दुर्मिळ शब्दसामर्थ्यामुळे प्रचंड जड वाटते. पण एकदा का ती कळाली की मग काळजाचा ठाव घेते. वाचकाला एखाद्या प्रसंगाची प्रत्यक्ष अनुभूती देण्याची ताकद तिच्यात आहे.
ती विकलाला आधार, गलिताला त्वेष, बुद्धिवंताला आवेष तर गरजवंताला उपदेश देते.
ती स्वप्न रंगवते, शल्य जागवते, प्रणयात समवते, तशी आत्मचिंतनाला प्रवृत्त करते.
ती जाज्वल्य आहे. अन्यायावर कठोर प्रहार करणारी आक्रमक आणि निर्भिड आहे.
त्यांची हर एक कविता; ही त्यांनी पाहिलेल्या-अनुभवलेल्या क्षणांची निसर्गदत्त आकृती आहे.
ते स्वतःच म्हणतात.......
"तुम्ही जेंव्हा
माझ्या कवितेशी बोलता
तेंव्हा माझ्याशी बोलू नका
कारण माझ्या कवितेत
मी असेन बराचसा
बहुधा
पण माझ्या बोलण्यात मात्र
तुम्हीच असाल पुष्कळदा......."

कडवे-कतारीत गद्य लिहून त्याला पद्याचा पोषाख देऊ पहाणार्‍या नवकवींना, त्यांचा तेजोभंग न करता, "मुक्तछंद हाही एक छंद" आहे असं ते आवर्जून सांगत असत.

तुम्ही म्हणाल, हा कविता ऑपशनला टाकणारा आपला केखकर्ता , एवढी पोपटपंजी कसा काय करतोय ? तर ही पोपटपंजी नसून हा स्वानुभव आहे.

१९८८ सालची गोष्ट. आदल्या वर्षी तात्यांचा अमृत महोत्सव झाला होता आणि नुकतंच ज्ञानपीठही जाहीर झालेलं होतं. त्याचं औचित्य साधून, आमच्या "कला अर्घ्य" संस्थेने, वर्धापन दिनी; एक फेब्रुवारीला; " लेणी तेजामृताची" हा कुसुमाग्रजांच्या कविता सादरीकरणाचा अभिनव प्रयोग करायचं ठरवलं.

सर्व कविता संग्रहांमधून निवडक त्रेसष्ठ कवितांचा असा क्रम लावला गेला की; एका कवितेत मांडलेल्या समस्येला पुढच्या कवितेतून उत्तर मिळावं, कर्यक्रमाला गती मिळावी, कवितेतला आशय उलगडला जावा आणि प्रतिभेचा एकेक पैलू प्रेक्षकांपर्यंत जाऊन पोहचावा.

कर्यक्रम आठ-दहा कवी-अभिनेत्यांच्या संचाच्या माध्यमातून नाट्यरूपात सादर झाला. सुरुवातीच्या प्रस्तावनेव्यतिरिक्त, रंगमंचावर उच्चरलेला अविष्कारित शब्द फक्त कवितेचा होता. वातावरण निर्मितीसाठी आवश्यक तेवढंच पर्श्वसंगीत आणि समर्पक प्रकाश योजना वापरली गेली. नेपथ्य, कवितेच्या स्वभावाला अनुरूप असं, फक्त मधे उभा असलेला एक खांब आणि निरनिराळ्या लेव्हल्स एवढंच होतं. अचूक उच्चार आणि शब्दफेक तसंच सादरकर्त्याचा रंगमंचावरचा प्रभावी अभिनय आणि वावर, यावर विशेष भर दिला होता.

ठरलेला कर्यक्रम, माझा दुरान्वयेही संबंध नसलेल्या कविता ह्या विषयाशी निगडित असल्याने, त्यातला माझा सहभाग हा संस्थाप्रमुख म्हणून व्यवस्थापकीय स्वरूपाचा होता. कलावंतांचं चहापाणी- नाश्ता झाला की; मी हॉलबाहेर चकाट्या पिटत गप्पा मारत बसे. जसं जसं पाठांतर आणि क्रमवार सराव होऊ लागला तसतशा तालमी रंगू लागल्या. पर्श्वसंगीतासहित सुरू झालेल्या सरावात, वातावरण अक्षरशः भारलं जात असे. आता मी रोज; आवर्जून; हॉलमधे समोर बसून तालमी बघू लागलो. सतत दीड दोन महिने; तंत्रशुद्ध पद्धतीने उच्चारलेल्या दृक्श्राव्य कविता; रोज कुठल्या न कुठल्या रचनेचा नवा पैलू उलगडून दाखवे आणि निराळी अनुभूती देई.

प्रभावी वाचन; शब्दांचा "नेमका संदर्भार्थ" समजण्यासाठी किती महत्वाचं असतं; हे नाटकामुळे माहिती होतंच. पण इथे, कवितांमधल्या शब्दांव्यतिरिक्त, त्यांच्या "आशयाचे गर्भित पदरही" उलगडायचे असतात म्हणून त्याचं महत्व अधिक जास्त असल्याचं इथे कळालं. कवितेच्या सुप्त पैलूंवर योग्य प्रकाश पडल्याशिवाय ती आकळल्याचा आनंद आणि समाधान मिळू शकत नाही.

एका प्रॅक्टीसला; कुसुमाग्रजांच्या कवित्वाच्या चमत्काराने भारावून, मी स्तंभित-स्तब्ध भान हरपून बघत राहिलो. सर्व निघेपर्यंत मी त्या संमोहनावस्थेत होतो असं म्हटलं तर ती अतिशयोक्ती होणार नाही. एखादा प्रसंग दृग्गोचर होणे म्हणजे काय हे प्रत्यक्ष अनुभवत होतो. भानावर आलो त्यावेळी कंठ दाटाला होता आणि डोळे भरून आले होते. कुसुमाग्रजांच्या कवितेच्या भव्यतेचा साक्षात्कार झाला होता मला त्या दिवशी. कमीत कमी आणि नेमक्या शब्दात घनगर्भ आशय बंदिस्त करायचं तात्यांचं कसब आणि मांडणीची उत्स्फूर्त सहजता जाणवली होती मला अंतर्बाह्य. खर्‍या अर्थानं; कवितेच्या नाळेशी आलेला माझा तो पहिला संपर्क होता.

पहिल्या प्रयोगात; तात्या स्वतः; पहिल्या रांगेत उपस्थित राहून दाद देत होते. कार्यक्रम झाल्यावर त्याबद्दलचं समाधान त्याच्या चेहर्‍यावरून ओसांडत होतं. शेवटच्या कवितेनं कलामंदिराचं वातावरण गंभीर करून टाकलं होतं. .........

"महापुरूष मरतात
तेंव्हा
जागोजागचे संगमरवरी दगड
जागे होतात
आणि चौकातल्या शिल्पात
त्यांचे आत्मे चिणून
त्यांना मारतात
पुन्हा एकदा....... बहुधा कायमचेच
म्हणून-
महापुरुषाला मरण असते
दोनदा,
एकदा वैर्‍याकडून
आणि नंतर भक्तांकडून.
हे संगमरवरी मरण तुला न लाभो
हीच माझी ह्या शुभदिनी मनोमन प्रार्थना"

.......... ही कविता कुसुमाग्रजांनी एक "उपहासिका" म्हणून लिहिली होती असं ते म्हणाले. सादरीकरणात ती अतिशय गांभीर्यानी दाखविली गेली. तात्यांनी त्या दिवशी त्यातून; आयुष्यभारासाठी एक नवी दृष्टी दिली ती म्हणजे.... जन्मलेली प्रत्येक कविता स्वयंभू असते. तिचं श्रेष्ठत्व तिची तीच सिद्ध करते. कवी नाममात्र असतो. उपहासिकेल्या दिलेल्या गंभीर वळणाबद्दल ते शतप्रतिशत तटस्थ होते. त्यांच्या मूळ भावनांनी गुंफलेल्या कवितांचे, ह्या पिढीने लावलेले नवे अन्वयार्थ, त्यांच्या दृष्टीने, त्यांच्या अपेक्षेच्या पलिकडले पण छान होते.

कुठलीच कविता, कधीच, कुणाशी स्पर्धा करत नसते; हे त्यांच्या ह्या कवितेप्रमाणे आचरणातही ओतप्रोत भरलेलं, त्यांच्या सहवासात आलेल्या प्रत्येकानं अनुभवलं आहे.

"विजयासाठी कविता माझी कधीच नव्हती
म्हणून नव्हती भीती तिजला पराजयाची
जन्मासाठी हटून केंव्हा नव्हती बसली
म्हणून नाही खंतहि तिजला मरावयाची"

"लेणी तेजामृताची" चा पंचवीसेक प्रयोगांपैकी पाचवा प्रतिष्ठेचा प्रयोग; तीस एप्रिल १९८९ रोजी; फिकी सभागृहात; कवयित्री अमृत प्रीतम यांच्या अध्यक्षतेखाली, दिल्लीच्या महाराष्ट्र मंडळाच्या वतीने, ज्ञानपीठ मिळाल्याच्या सत्कारनिमित्ताने झाला. श्रीराम लागूंचं "नटसम्राट" आणि "लेणी" हे ह्या कार्यक्रमासाठी विशेष निमंत्रित होते. संपूर्ण प्रवासात, प्रथम वर्गाचं आरक्षण सोडून, तात्या आमच्या सोबत थ्री टीयर मधे आणि महाराष्ट्र सदनमधील व्हीव्हीआयपी सूट ऐवजी आमच्या खोल्यांमधे आमच्या सोबत होते.

धुळ्याच्या क्युमाईन हॉलमधे झालेला "लेणी"चा प्रयोग अविस्मरणीय रंगला. रंगमंचावर कविता सुरू झाली की प्रेक्षकही ती म्हणू लागायचे. जवळ जवळ सर्वच कविता बहुतांश उपस्थितांच्या तोंडपाठ होत्या. एखाद्या कवितेचे शब्द इतक्या सर्वसामान्य ( कवी नसलेल्या) माणसांच्या जिभेवर सहज रुळावेत हे, तिच्या जन्मदात्या कवीचं किती मोठं भाग्य म्हणावं !!

कार्यक्रमानंतर विंगेत भेटायला येणार्‍यांच्या चेहर्‍यांवर कुसुमाग्रज त्यांच्या काळजाला भिडल्याचे संकेत मिळायचे. त्या वेळी कवितांच्या कार्यक्रमाला मिळालेला असा उदंड प्रतिसाद ही कुसुमाग्रजांच्या कवित्वाची-त्यांच्या शब्दसामर्थ्याची किमया होती. मी भाग्यवंत ठरलो की, या प्रयोगशील परिसाशी, त्याच्या उत्पत्तीपासून मी निगडीत होतो.

लिहावं तेवढं थोडंच आहे. आजचा हा लेख; मला त्या वेळी जे थोडंफार कळालं त्याचा परिपाक आणि त्या अनाहूत तपश्चर्येचं फळ असावं. तात्यांच्या जन्मशब्दी वर्षात, त्यांच्या जन्मदिनाच्या उत्सवासाठी माझी लेखणी चालावी हा त्यांचाच आशीर्वाद.
धन्यवाद.
..............सी. एल. कुलकर्णी ( अज्ञात), नाशिक
.............९८२३० ७५५३८
.............१२ फेब्रुवरी २०१२

एकांग

2012-02-07T02:39:00.000-08:00

मी तुझा; तुझ्याविण फास पारधी; हरलो
तुज छबी मागुती वलय गणत उलगडलो
तू मुक्त लोळ तडितेचा; मी वृक्ष जखडला मातीचा
पसरून विशाखा ओंजळ होउन फुललो

पाताळ शोधिले पाहिले न कधि मागे
हृदयातिल स्पंदन अंकुर अजुनी जागे
भ्रमणात; भ्रमाच्या छायेपाठी फिरलो
नवक्षितिजावर मेघांकित दिनकर झालो

पाहून पालखी पलकांची; मी फसलो
बोलक्या स्मिताच्या लहरींवरती झुललो
क्षण कांही पण अंतरास स्पर्शुन गेले
एकांग रणी काजळात अंती विरलो

...........................अज्ञात

लहरी

2012-01-26T04:43:00.000-08:00

झोकात वादळी झुळुक अंगणी आली
नखशिखांत झुलल्या शाखा आणि विशाखा
गंधाळ स्वरांनी यौवन देउन गेली
चेतना अनामिक जागवली भवताली

क्षण पुढचे आता स्तब्ध स्माधी झाले
राहिले स्वर्ग कल्लोळाचे हळवेले
पानोपानी ओघळले दंव प्रतिमेचे
रंगात न्हाउनी भिजले भाव भुकेले

वलयावलयावर तरंग लहरी उठले
ढवळून निघाले; काठावर ओसरले
पळ युगे वाटती; वाट पाहती डोळे
जपतात किनारे आजहि ते व्रण ओले

...................अज्ञात

एकांग

2012-01-26T04:33:00.000-08:00

मी तुझा; तुझ्याविण फास पारधी; हरलो
तुज छबी मागुती वलय गणत उलगडलो
तू मुक्त लोळ तडितेचा; मी वृक्ष जखडला मातीचा
पसरून विशाखा ओंजळ होउन फुललो

पाताळ शोधले पाहिले न कधि मागे
हृदयातिल स्पंदन अंकुर अजुनी जागे
भ्रमणात; भ्रमाच्या छायेपाठी फिरलो
नवक्षितिजावर मेघांकित दिनकर झालो

पाहून पालखी पलकांची; मी फसलो
बोलक्या स्मिताच्या लहरींवरती झुललो
क्षण कांही पण अंतरास स्पर्शुन गेले
एकांग रणी काजळात अंती विरलो

मज ओढ सकाळी रोज नव्या दिवसाची
स्वप्नांस झळाळी सहज रजत पंखांची
रात्रीचे बारव; आरव नव कुसुमांत जसे
पाकळी कळी अस्पर्श गोत सार्‍यांची

...........................अज्ञात

शरपंजरी

2012-01-24T20:43:00.000-08:00

ओढाळ स्मिताची रेष रेशमी स्फुरली
रचना हुरहुरली; काहुर गुंता; दृष्ट जाहली ओली
रज्जूंस पावली ऊर्जा मेघांमधली
दाटून श्वासभर अक्षत अंकित झाली

हे दूर-देखणे स्वर होते यक्षांचे
पारणे लाभले; फिटले; ज्वर अक्षांचे
राहिल्या मागुती गंधखुणा झुळुकेच्या
पापणीबंद सार्‍याच छ्टा प्रतिमेच्या

मग वाट पहाणे आठवणे गत उरले
नुरले भवताल; लयींवर; भुलले अंबर-झूले
एकांत झुरे भेटीसाठी लक्षण हे नच भवभोळे
पंजरी शरांच्या; भीष्म; स्मृती हळवेले

.........................अज्ञात

रेखीव

2012-01-22T21:14:00.001-08:00

घडे काय हे; ना कळे योजना ही
उभा ज्येष्ठ रावा; कुणी हाक मारी
मिळे कोपर्‍याला नव्याने उभारी
उधाणून ऊर्मी उमले दुधारी

गाभ्या तळाशी किती रत्नराशी
लयधुंद वलये तरीही उराशी
अंगी दुरावा कसा हा म्हणावा
रेखे कुणी पापणी-आत नक्षी

स्मिताची कळी अंगणी अंग जाळी
नयनी खुळी ओढ नवती निराळी
अव्हेरू कसे आवरू वा कसे
गुंतला व्याध पाशात भुलला अवेळी

.....................अज्ञात

एका कर्यक्रमात, कर्यक्रमाच्या ज्येष्ठ नायकाची, कुणी अनोळखी युवतीने खूप जुन्या परिचितासारखी कौतुकमय भेट घेतली. काय घडतंय हे कळायच्या आत हृदयात एक अनामिक नवी उभारी जागल्याची; उमलल्याची जाणीव त्याला झाली आणि यौवनाच्या सुप्त दुधारी ऊर्मी उधाणून आल्या.

अत्यंत तृप्त आणि समृद्ध असं हे व्यक्तिमत्व असूनही, ह्या प्रसंगाने त्याच्या अंतरात रसिकतेची अस्वादात्मक लयधुंद वलये कर्यरत झाली आणि डोळ्यांत स्वप्नपंखांची नक्षी तरळून गेली. आता ह्याला अनोळखी वा दुरावा कसा म्हणावा ?

त्या कोमल कळीच्या स्मितात आणि नजरेत, त्याला नवतीची जी खुळी खट्याळ ओढ दिसली, ती त्याला अव्हेरताही येई ना अथवा स्वीकारताही येई ना. कर्यक्रमाचं तोंडभरून कौतुक करून एक अनामिक हुरहुर लावून ती गेली आणि कर्यक्रमात रसिकांना खिळवून ठेवणारा हा व्याध आज स्वतःच, नि:शब्द पाशात, अनपेक्षितपणे गुरफटला गेला ......................... !!

स्वरकिंचित

2012-01-17T19:44:00.001-08:00

शब्द एक पडला कानी
उठल्या कुठल्या लहरी रानी
चाळवले रुधिरामधले रण
अमृतमय झाले पाणी

कंठ कोरडा गहिवरला
ओघळले यमुनाजळ नयनी
वात कोंडला उरी
हुंदका फुटला श्वासामधुनी

भिजले काजळ्स्वप्न लोचनी
उत्सव काहुर मन सदनी
भेट दाट घडली स्वरकिंचित
बहर पावली अवनी

............................अज्ञात

विलय

2012-01-16T20:34:00.001-08:00

कोण सुखी सरिता जलधीमय
उभय करी आलिंगुन पय द्वय
विशालतेचा अथांगतेवर
नसे पराजय हा अथवा जय

एक अंत जरि सुखद निरूपण
एक रूप अंकीत समर्पण
माहेराची लेशहि ना सय
भेट अशी ही बघतो आपण

मी सागर तू अवखळ निर्झर
विलय पावले पुरते अंतर
ऐन कुळी विरघळली तू तर
त्यजुन थोर सारे आपलेपण

........................अज्ञात

एकदा तरी

2012-01-11T23:18:00.000-08:00

तुटल्या तार्‍याची उल्का मी
मी एक शलाका जळणारी
राखेतिल सुप्त निखारा मी
पाण्यातिल ज्वाला झुरणारी

का भेट दिली का ओढ मला
आशा अभिलाषा भाव उरी
एकांत क्लांत विरही रात्री
स्वप्नात होतसे गाठ जरी

ह्या ध्यासाचे नच मोल तुला
टांगते सदा मन अधांतरी
मज आस प्रभाती रोज असे
आलिंगशील एकदा तरी

..........................अज्ञात

अर्धसत्य

2011-12-26T21:41:00.000-08:00

मंतरलेली शीळ कुठुनशी
चित्तसदन मन होते मंथर
अंदोलत उलगडते प्रतिमा
झुळुक मिटविते पुरते अंतर

कोष रेशमी लय कांचनमय
रात्र झुलविते रास निशाचर
गोत्र मिरविते मोरपिसांचे
अमानवी संस्कार शिरावर

मिटल्या डोळ्यां-आंत सरोवर
झुरते काजळ उभय तिरांवर
जाग मत्सरी येते अवचित
अर्धसत्य मग होते गोचर

..............अज्ञात

शान्त एकांत. तो स्वतःत मग्न. श्वासांवर लक्ष. सभोवताल नीरव; जगृतीच्या प्रतीक्षेत. अर्धस्फुट पहाट. उजाडू पहातंय.

दूर कुठून कुण्या पक्षाची; नाजुक-हलकी-मायावी शीळ ऐकू येते आणि एकाग्रतेचं माहेरघर मन विचलित होतं. हळव्या अंदोलनांमधून सुप्त प्रतिमा उलगडू लागते. दरवळणारी मंद झुळुक; "काल आणि आज" मधलं अंतर मिटवून त्याला गतकाळात घेऊन जाते.

सुवर्णमयी तंतूंनी विणलेली तलम रेशमी क्षणांची लय आणि रात्र झुलविणारी निशाचर रास आठवून; मोरपिसाचं ईश्वरी (अमानवी) गोत्र (कृष्णलीला) शिरावर मिरवू लागतं.

अशा भारावलेल्या अवस्थेत, मिटल्या डोळ्यांत ओथंबलेलं सरोवर; काठांचं काजळ झिजवू लागतं. इतक्यात नियतीचा मत्सर त्याला ह्या अमृतसमाधीतून जागा करतो आणि चरितार्थासाठी जगणारं वास्तव, "दुसरं अर्धसत्य", कर्यान्वित (गोचर) होतं.

........................अज्ञात

विधिलेशा

2011-12-22T20:30:00.001-08:00

जळली तृणके गिरी बोडके
वणवा बिन बोभाटा
कशाच उरल्या तशाच अजुनी
पायखुणांच्या वाटा

तो एका घाटवळणावरून प्रवास करत असतांना त्याला आजूबाजूच्या डोंगरमाथ्यावरचे गवत जळून गेलेले दिसते आहे. त्यातल्या पाउलवाटा मात्र आश्चर्यकारकरित्या तशाच शाबूत आहेत.

काजळ तनभर माळशिरावर
त्यात विखुरलेल्या लाटा
पोत धुळीचे अधिक उजळले
शेष न एकहि काटा

संपूर्ण माळावर पसरलेल्या काजळात विखुरलेल्या लयदार जाळीदार वहिवाटांच्या खुणा लाटांसारख्या भासत आहेत आणि त्यांवरचे निष्कंटक धुळीचे पोत जास्तच उजळ दिसत आहे (काळ्यावरती पांढर्‍या रेषा).

या वळणावर उभा एक मी
निरखित लामण रेषा
काळावरती उठून दिसल्या
विरलेल्या विधिलेशा

अशाच आयुष्याच्या वळणावर आज तो आपल्या गतकाळाची लामणरेषा निरखीत उभा आहे. त्यात त्याला, विरलेल्या विधिलिखितातील कांही लेश, असेच ठळकपणे दिसत आहेत.

.......................अज्ञात

आकाशलक्षी

2011-12-22T20:24:00.001-08:00

चंद्रिका आकाशलक्षी; कूस छाया पावली
त्या प्रभाती, नांदणार्‍या; जागल्या अन चाहुली
मंद वारा गंधमंडित छंदला गात्रांतुनी
धुंदल्या हृदयी; स्वरांच्या; आर्द्र ओल्या मैफिली

तेच गाणे ते उखाणे पापण्यांची सावली
सुप्तशा वर्मास छेडे, गोत, हलक्या पाउली
डोहजळकुंभात फुलल्या; तलम कोमल कमलिनी
आर्त रात्रीचे विखुरले, स्वप्न भरले लोचनी

.......................अज्ञात

किंचित

2011-12-22T20:15:00.001-08:00

कोर; वाकुनी मित्र पहाते
लाल क्षितीजावरती
सुखवित मुख जणु तृप्त भेट ही
निळ्या अंबरी होती

किलबिल संगित पक्षिरवांचे
तरुपर्णांवर नवती
मुग्ध चराचर; पवन मनोरम
गंध परांनी फिरती

दिशा पेटली हुरहुर सरली
भान अटळ जमले भवती
विरले मार्दव; रमल कामिनी
उरली किंचित; वरती

....................अज्ञात

पुन्हा एकदा

2011-12-15T21:13:00.001-08:00

दुलई धुक्याची अंगावर दंव
निळी ओढणी गूढ नभावर
कौलांवरती वलये धुराची
ऊब पांघरुन जो तो भूवर

तो विशिष्ठ उंचीवर एका इमारतीवर उभा आहे. तिथून खाली धुक्याचा पट्टा दुलई (कापसाचं पांघरूण) सारखा दिसतोय. चराचरावर दंव पडलंय आणि वर आकाशातील अनेक गोष्टी गूढ निळ्या ओढणीखाली लपल्या आहेत.
घरांच्या कौलांमधून धुराची वलयं रेंगाळताहेत. ह्या वातावरणात जो तो ऊब पांघरून गुडुप आहे. सर्वत्र सामसूम आहे.

झिरमिळ पालव रेशिम इरकल
चित्र नव्हाळे लज्जित कणभर
गोत जिव्हाळा हा सृजनाचा
मकर क्रांतिचा वारू मनभर

झाडांना फुटलेली रेशमी फिरत्या रंगांची इरकली नव्हाळी पालवी कणभर लज्जित झाल्यासारखी अधोमुख आहे.
हा सर्व निसर्गाच्या सृजनाचा गोत जिव्हाळा पाहून कि काय मकराकडे (येऊ घातलेल्या मकर संक्रमणाकडे) वाटचाल करण्यासाठी असमंतात वारे वाहू लागले आहेत.

चाहुल वा ही हूल म्हाणावी
येते जाते तुडवित अंतर
पाचोळा उधळित स्वप्नांचा
पुन्हा एकदा झुलते अंबर

निसर्गातील ह्या बदलाला; आनंदाची-उत्साहाची; ही, चाहूल म्हाणावी की हूल ? कारण दर वेळी असं घडतांना तो; एक वर्षाचं अंतर तुडवून येतो. आणि आला की जुन्यांचा पाचोळा उधळून पुन्हा एकदा नव्या स्वप्नांनी अंबर झुलवू लागतो..........!!

....................अज्ञात

जीवन

2011-12-15T20:30:00.000-08:00

जीवन म्हणजे प्रतिमा जळातील
झुळूकेसवे कंकण वलयांकित
लाट पृष्ठभर इर्षा इंगित
झरते नितळ परी काठांस सीमित

कुडी पिंजरा प्राण राघुवत
चैन राजसी आत्मा विवशगत
बोलघेवडे रूप देखणे
पंख दुमडूनी कोष स्वप्नरत

दंव तृष्णा तोषीत परांची
झेप घेउ दे गगनात
विलय होउ दे भान भानुमय
आकाशाचे स्वर गात

...............अज्ञात

अ-जीर्ण (चिरतरुण )

2011-12-09T20:38:00.000-08:00

हिव; पांघरून आली ऊब
लेकरू मी जाऊ कोठे तू असा अरूप
श्वास श्वास घडवी लेणे अंधारात धूप
बिंब म्हणे क्षितिजावरचे तुझेच स्वरूप

मायावी वाटे सारे; घडते ते पाप
रात्रीची नीज अपूरी दिवसा अनुताप
जन्म - मरण; कायेमधला रोजचा प्रवास
पायपीट करुनी थकलो गवसला न बाप

कधी दावलास वसंत कधी कुणी संत
उघडवून सृजन कवाडे छेदलीस खंत
आज; तरी धावत आहे वेळ ना उसंत
आड उभी पटलासम का कठिण वज्र भिंत

द्विधा त्रिधा अवघड घाटी वळण हे ज्वलंत
स्वस्थ तरी अस्वस्थच चर सूत्र चिर दिगंत
काय करावे न करावे नाही अनुमान
जीर्णपण; अ-जीर्ण तरूला; गळू देत पान

..................अज्ञात

वैषम्य

2011-12-08T20:34:00.000-08:00

मळक्या; उरात जखमा; ते लेकरू अडाणे
शामल अशांत वेळी मातेस बिलगलेले
माता-कुशीत दूजे त्याचे अकांत रडणे
पोटात कोंब तोही; सारे कसे भुकेले

डोळ्यात खोल करुणा स्वामित्व लोपलेले
ना गोत; ना किनारा आशेत हरवलेले
व्याकूळ काळजाचे; हे; रोप दीनवाणे
परसात वेदनेच्या बांधून शकट गेले

अस्वस्थ मी भिडस्त माझेच गाइ गाणे
ओठी चणे दयेचे, अवघे दुरून पाही
डोहात आंसवांच्या चंद्रसवे नहाणे
देहास ज्ञात नव्हते निर्वस्त्र हे रहाणे

ही जात माणसांची कैसी अशी विखारी
बांधे कुणी मनोरे कोणी न पायरीही
मातीतले स्वरूप मातीस ना विचारी
देठास विषम काटे सुमनेहि पाठमोरी

........................अज्ञात

खुणा

2011-12-06T19:49:00.000-08:00

विझल्यात खुणाही सरल्या गाथा उरले गीत व्रणांचे
आकाशी तुटल्या तार्‍यांचे खेद कुणाला आता
स्वेद ओघळे भाळावरती पाउल पुढचे पडता
आग निवळण्या आधी भडके परतुन जाता जाता

भंगुरतेचे स्वप्न अनोखे रेखिव घडले लेणे
अभंग त्याचे गुणगुणतांना शिरी वाहिले मेणे
गोत विखुरले शब्दस्वरांतुन गोत्र एक ते विरघळले
पात्र किनारे विस्तारुन अवघ्यांचे सागर झाले

.......................अज्ञात
७/१२/२०११

ढळता ढळता

2011-12-04T20:57:00.000-08:00

रुसल्या गनिमी सख्या सावल्या आता....
दिसतो ना मी; ना मला कुणीही; परतुन जाता जाता
माझा नच मी; अंधार मनी; हरलो कुणि हृदयी वसता
सोबतीस आहे सयसगुणा अन पाश एक तो झुरता

वाटून पाहिले होते नव्हते क्लांत कुणी मज दिसता
हरवून विखुरले क्षण सोन्याचे अंतर विझता विझता
ओंजळभर अश्रू जोजविले एकांती विमल करांनी
अक्राळ विकट संकटसम समयी दिशा वेढल्या असता

अस्तंगत मी क्षितिजावरती रंगात रंगलो पुरता
मंजूळ स्वरांचे गुंजन कुंजन जुळली अनवट कविता
जळलो क्लेशांनी उजळविले नंदनवन तिमिरामधले
आभार सदाही त्या काळाचे स्मरतो ढळता ढळता

.......................अज्ञात

चेतना

2011-12-03T02:32:00.001-08:00

विस्तीर्ण नभावर मेघदळे घनदाट
पवनास न बंधन धावतसे फुंफाट
क्षितिजास फडकल्या भोर ध्वजा कनकाच्या
नांदी दिवसाची उगवे रमल पहाट

तिमिरास किनारी कांचनमय अल्हाद
भरल्या अंबरभर पुन्हा नव्या अभिलाषा
तो अथक प्रवासी चाले आपली वाट
पल्लवीत कुसुमे जीवन; नवओघात

सृजनाचे दालन; उमले रोज प्रभात
चेतना सकल हृदयात; चेतवी वात
दुरितांस ऊब तरुछाया कधि अपघात
चिरअनंत चाले योगभारला संवाद

मी अंश तयाचा आक्रमतो एकांत
विसरतो कसा मग मावळणे अभिजात
जे ज्यास हवे ते द्यावे आपल्या हातांनी
उत्तुंग वागणे राहिल चिरस्मरणात

............................अज्ञात

असुया

2011-11-29T06:25:00.000-08:00

पानगळीची किमया; सारे विवस्त्र वक्ष तरूंचे हे
नक्षत्रांची नक्षी जणु की निळ्या अंबरी मय भासे
डौल लास्य कमनीय विशाखा चित्र रमलतम रेषांचे
चित्रकार अवघ्या विश्वाचा थबकल्यापरी आभासे

प्राण प्रियेचे विरही झुरले; सुकले तट का पानांचे ?-
की कात टाकली नवजन्मास्तव उबवित अंकुर पंखांचे ?

मज दिसतो रजशृंगार कळीचा मी भृंगासम अवतरतो
समक्ष बघतो तृप्त नहाणे अंतर्यामी उलगडतो
गुणगुणतो गाणे स्वप्नांचे नवी आवरणे पांघरतो
सृजनकल्प असुया जगण्याची वाटेवरती अंथरतो

........................अज्ञात

अखेर

2011-11-22T06:17:00.001-08:00

मी अडखळलो धडपडलो ठायी ठायी
सांभाळ मुला रे सांगुन गेली आई
ती प्राणपणाने लढली घन तिमिरात
कष्टात गुंतली अथक राबली बाई

मायेत गुंफुनी ऊब; गाइली अंगाई
भेटलो कधी तिज अखेर; आठवत नाही
वाढता वाढता वय गढले संसारात
मन शिणले; अवचित वृद्ध पाहिली माई

हरवल्या सावल्या हरले ऋण ओघात
मी जडलो अंधारात जखडलो उणा पोरका आत
ठरवून न ठरवूनही न घडले कांही
निसटल्या क्षणांनो सांगा मज;
मी कसा होउ उतराई....

....................अज्ञात

नेमस्त

2011-11-19T19:44:00.000-08:00

वाचू नकोस माझे अस्वस्थ श्वास सारे
कांही तयांतले गे आहेत बहुत खारे
धास्तावल्या जिवाचे अंकीत हे पसारे
झाकून ठेवलेले राखेतले निखारे

धुंदूर वादळाचा नेमस्त गोत; वारा
तळ गूढ खोल डोही; शोधे मिथक; किनारा
आभास कौतुकाचे लाटेवरील फेस
आरास मांडलेली केवळ तुरा पिसारा

मी मूक अंध आता आतून पोळलेला
जाळून वेदनेला; सुटण्यास जन्मलेला
वाटेवरी सुखाच्या काट्यात सोस माझे
आरक्षण्यास कुसुमे घाण्यास जुंपलेला

.....................अज्ञात

लास्यपदी

2011-11-10T21:14:00.001-08:00

नाभीत जनन हृदयी संस्करण-
कंठ आळवे शृतींचे स्मरण
रसनेत चारुतम वळण-
ओठ शब्दांकित करती अक्षरांस समचरण

उभवीत चंदनी गांव वेस पुनवेची
समवेत बखर पुष्करिणि स्मृतींची नाव
रानांत लुभावे खगपुष्पांची माळ
दशदिशांत अवघा स्वप्नांचाच प्रभाव

भावना वेदना; संवेदन मन भाव-
नयन संकेत; मदन शरघाव-
यातना गंधित मोहित लास्यपदी-
हळुवार वेधती ठाव

ह्या कळा सुगीच्या अंकुर हे सृजनाचे
ओतीत चांदणे आकाशी शशि नाचे
कळपांचा मोरपिसारा मिरवी भाषा
रंगात न्हाउनी सजती राग स्वरांचे

.....................अज्ञात

"The Trophy" Memories of Mementos...... An Exhibition of Exclusive Trophies- awards-Mementos Created in Last 23 Years

2011-10-30T21:34:00.000-07:00

आरास रास

2011-10-30T06:32:00.000-07:00

अथांगास काय हिरे माणके सभोवर
कनक रुप्याची आरास रास अंगभर
तरी त्यास मोहवे मोर पाचुवांचा
सद्गदीत धरा सवे मेघ आळवांचा

सकाळी सकाळि मोतियांचे धुके-
स्फटिक माळून उभे शिरी तृणांचे तुरे
सोनकिरणांतुनी ओघळे इंद्रमाया नि
उधळे जगी रंग चित्त झुंझवाया

ऋणांचे खळे आगळे वेगळे-
स्नेह वाटे परी गोत हे सोवळे
आंसवांना नसे दु:ख खारे इथे
निर्झराचे पिसे अवखळे खळे

.................अज्ञात

बोध

2011-10-30T06:20:00.000-07:00

हा असू दे अबोला शब्दातला
पाहु दे भाव ओथंब डोळ्यांतला
मूक भाषा स्वरांची हृदयस्थ गे
आळवी ख्याल नादात अंतरातला

वात गंधात न्हाऊन वाहे जगी
त्या फुलांना नसे गंधही त्यातला
वेध घेई खुळा; कोण ओळखीतला
रोमरोमास घडे बोध जाणिवेतला

यातना आगळ्या; वेगळ्या अन कळा
गूढ संवेदना कोवळ्या आतल्या
दूर गाई कुणी रात्र छेडी कुणी
कुणी जागेपणी दाखवी वाकुल्या

...................अज्ञात

कल्पना

2011-09-13T05:39:00.001-07:00

कल्पना विहंगे माळावर पोटातिल ये ओठावरती
कोषातुन माया जाग उठे मिरवीत शब्द मागे पुढती
मन प्रणयगंध उपभोगितसे मिटवून अंतराच्या भिंती
भिजवून अंग रंगात गती; मी मदन; भावना होइ रती

शृंखला जन्मजन्मांच्या ह्या काव्यात मुलामा ही ज्ञाती
नैनं छिंदंती अढळ अशी अविभाज्य अलौकिक ही नाती
आराधन हे साधनेपरी एकाग्र कळांची ही शांती
खडकास वत्सला विलयविते ओढाळ स्वरांची ही प्रीती

........................अज्ञात

बखर

2011-09-02T03:08:00.001-07:00

जिणे मोकळे माझे जे एकदाचचे देणे घेणे
निवांत जमलो आकाशी बोललो किती ते ना जाणे
कुणी वाहिल्या शब्दकळ्या कुणि कल्पनेतले नजराणे
पहुडले हृदयतळ एकांती ऐकले कळांचे अन गाणे

तापल्या तनूवर शिडकावा जाणिवांत दोघांचे असणे
भरभरले उतले काळिजभर सजले मनभर उठले मेणे
आठवू किती साठवू किती रडण्यातुन ओघळले हसणे
दूरस्थ तरीही एक जणू होते स्वर्गातिल ते रमणे

गेले उरले कांही न आता स्वप्नावत घडले हे जेणे
दाटले फिकुटले अवघडले विरघळले नकळत हिरवळणे
आशेत मग्न संमोहित मी झेलण्या थेंब चातक जैसे
पाहती नयनद्वय वाट उणी जाहली बखर त्यांचे लेणे

.........................अज्ञात

चंद्रखळे

2011-08-23T21:48:00.001-07:00

नको कधी उध्वस्त करू
भावना बिलोरी असतात
खेळखुळे हे जीवन
नाजुक कळ्या उरी किलबिलतात

दंवमोत्यांचे भार शिरी
पाकळ्या आपल्या जपतात
नकोस घेऊ वेध
रेशमी तलम बंध थरथरतात

असस सखे वत्सलतम तू
काळीज विमल तव हातात
बाळच ते कोवळे निरागस
पंख तयाला फुटतात

विहंगतेचे ध्यास
नभी चांदण्या तयास खुणवतात
चंद्रखळे कुंडलीतले
लाटांवर लाटा फुटतात

...................अज्ञात

उधाण

2011-08-23T03:43:00.000-07:00

फुलतात प्रीतवेडे; प्राजक्त भावनांचे
नातेच गोतवेडे; आसक्त श्रावणाचे
आतूर श्वास भोळा; वारा उरी धपापे
आकाश भारओले; रानी मयूर नाचे

संकेत हा कशाचा ? ओळीत शब्दकोडे !
संवाद वा स्वरांचा ? हृदयास गीत छेडे !!
गेले सरून जे जे; सारे उधाण त्याचे
अंगण भरून भारे; कोरीव चंदनाचे

........................अज्ञात

देहदशा

2011-08-22T00:36:00.001-07:00

ओठांवर मुकेच नांव तिचे
पापणीत दडल्या आठवणी
हृदयात रमलरत गहन तळे
कांठावर गहिवरते पाणी

वाटेत मावळे देहदशा
भेटे स्वप्नी तरिही कोणी
रंध्रांत घोर आणीबाणी
दाटून दग्ध वाग्विलासिनी

रममाण रमण तन मन ध्यानी
जन्मात जन्म झाले आणी
पायांत शृंखला जडलेल्या
चालला एकला अनवाणी

...................अज्ञात

The First Article on CLK on his CI - EL Business Circle in 1999

2011-08-17T21:06:00.000-07:00

संततधार

2011-08-01T20:39:00.001-07:00

त्या कुंद पहाटे झडली संततधार
मेघात विखुरले मन माझे चौफेर
आषाढघनांचे धुके; नाचरे मोर
उंचावुन माना शोधे चंद्र चकोर

सागर भरती लाटेवर फेस विभोर
रेतीवर रांगे ओघळात हिंदोळ
अंधारनभाचे ओणवले झाकोळ
वार्‍यात मातला अश्वबळाचा जोर

चहुओर सैल मग का मनभर हा घोळ
थेंबात थेंब दुथडीत अवखळे लोळ
झिंगूनहि नाही कुठे लागला मेळ
मृगजळ्स्वप्नांचा भातुकलीत समेळ

.....................अज्ञात

सुदामयोग

2011-07-04T22:54:00.000-07:00

घुमे वाळवंटी तुझी पावरी
खुणेचा इशारा उरी जोवरी
पावलांना गती गुंगलेली मती
पापणीआड; पहाण्यास ओढ हावरी

संमोहनी वाट वाटे थिटी
वेस ओलांडुनी अंबरी मेघदाटी
कळे काय दंगा ना; जणू संभ्रमी
इंद्र वेडा खुळा चंद्रभागेतटी

विठू नाम मुखी अंतरी पंढरी
पायरीशी रिती ही विदेही शिदोरी
किती अंगणी हे सुदामे इथे
कुंभपर्वातही ना दिसे ही स्थिती

.............................अज्ञात

"मेघावळ" एक काव्यललित

2011-06-21T00:04:00.000-07:00

३) "दृष्टीआड" दृष्टीआडच्या बोलण्या-प्रतिसादावरून

त्यांचं खळखळतं व्यक्तिमत्व
एकमेकांच्या गंमतीशीर फिरक्या घेतंय
असंच वाटलं असतं कुणालाही.....................

मात्र,

त्या अवखळामागे दडली होती
त्यांची अव्यक्त संपृक्त संवेदना
आणि
गुदमरलेल्या संवेदनेपाठची
जुळी वेदना..........
अगतिक......हतबल....चंचल........
रिक्तातील कल्पना,.....
अव्याहत,.....
वास्तवातले अपेक्षाभंग तुडवत,
आयुष्याला,
मनस्वी....स्वप्नमय......मुग्धगात्र
करू पहात होत्या................
आवाजातला मधुतम अंदाज
श्वासांतला चिरसंध अश्वास
श्रवणातला हवाहवासा दृढविश्वास
साकारत होता त्यांच्यात
एक
रंजक-रंजित-मयरत-रसाळ-मेघाळ-मधाळ
नीरव-एकांत-शांत-संथ
दुष्यंत सहवास...................
भेटीची ओढ आणि एकरूपतेची उत्प्रेक्षा
हसण्यातून खिदळत असली तरी
वळचणीतला कोमल गंधार
श्रुतींवरचा त्याचा प्रभाव लपवू शकत नव्हता...............
पलिकडल्या गच्च अंधारात
तरंगत होते
दोघांचेही संसार-संस्कार.........
सोबत,.........
आसक्त-अतृप्त-आतर्क्य-अटळ
जन्मालंकार............................... !!!
.............अज्ञात
गिरीश कुलकर्णी | 20 May, 2011 - 16:20
गुरुजी ... आप भी ... !!!
विशाल कुलकर्णी | 20 May, 2011 - 16:23
सोळावं लागलं....
गिरीश कुलकर्णी | 20 May, 2011 - 17:36
गुरुजी : आपभी ... का मतलब आपभी ... कान्ट टेल यू ..
बाकी सर...तुमच शब्दलाघव आम्हा मावळ्यांच्या नशिबात कोठे...आप गुरुजी हो और हम चेलें ... !!!
सहेलि | 23 May, 2011 - 13:27
हं द्रुष्टीआड बरच काही चाललय म्हणायच.(मनात)
UlhasBhide | 24 May, 2011 - 14:04
"पलिकडल्या गच्च अंधारात......
.........
जन्मालंकार............................... !!!"
......... छान
आनंदयात्री | 25 May, 2011 - 08:35
वाह!!! आवडली..! स्मित
फक्त शृतींवरचा ऐवजी श्रुतींवरचा (म्हणजे ऐकण्यावरचा या अर्थी) असं लिहितात...
अज्ञात | 25 May, 2011 - 11:14
आनंदयात्री,
शृ ऐवजी श्रु असा लिहिणं त्याहिपेक्षा मला "श्र" ला वृ सारखा करायचा होता पण करता आला नाही. असो. मात्र "श्रुती" म्हणजे "स्वराचा सूक्ष्मतरभाग" असं म्हणायचं आहे. (प्रत्येक स्वर हा "विशिष्ठ श्रुतींनी" तयार झालेला असतो.)
*********************************************************************************************************************
४) "निसर्गकिमया"
ये पहटवारा कुहुक तरंगे वरती
रविकिरणांसह गंधात नाहती लहरी
नवगेंद फुलांचे शिरिष मिरविती शिखरी
तोषवती तरु गुलमोहर तन मन
शहारून या प्रहरी
अंतरी महाली घुमे पारवाबोली
डोळ्यात बंद पापणीतळी स्वप्ने शकुनांची ओली
एकांत रुपेरी माया अवघी न्यारी
ओठांत उमलती शृतिसुमनांच्या
नवपर्णांकित वेली
विरघळे जहर; ऋतु वसंत सण माहेरी
मोकळ्या दिशा आकाशी पाटी कोरी
मोहात कुणी संन्यस्त फिरे माघारी
ही निसर्ग किमया; मय भाळावर
जीवन ह्याची दोरी
घे जगून जगणे उरल्या श्वासांवरती
गगनात भरारी; घाल गवसणी पुरती
माळून चांदणे भर लाटांवर भरती
सोन्याच्या रेशिम नात्यांना
मिरवू दे काठावरती
..........................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५) "नि:संशय"
नि:संशय.........
खरं तर,
ती होती; म्हणून कविता जन्माला आली...........
तिच्या अस्तित्वाने ओढ निर्माण झाली
आणि अप्राप्यातून ईर्षा.......................
सुदैव........... !!
मुळातील सत्विकतेच्या अंशामुळे दंभाचा दंश झाला नाही
म्हणून भिनलेल्या अस्मितेचा विध्वंसही झाला नाही....................
सहयोगाने तृप्तीच्या संकल्पनांचा शब्द झाला आणि
तुंबलेल्या दबावाचा प्रवाह.....................
आता,
स्वप्नामधला निसर्ग
अंकुरलेल्या भावभावनांना कवटाळून
वास्तवापलिकडे;
एकांतात; तरंगू लागला, रमू लागला, खेळवू लागला.............
मग काय,
मीच आभाळ नी मीच आकाश.............
नजर पोहोचेल तिथपर्यंत सर्वभौम माझंच सम्राज्य................!!
नि:संकोच; निराकारातून साकारत गेल्या वृत्ती.........
संस्कृतीत बद्ध झाली प्रकृती....
निकराची झुंज आणि तिच्या प्रवासाची सुप्त व्यथा अनावृत झाली प्रत्यक्षात
आणि आकाराला आली कवितेची अबलखशी आकृती........
आभार तिचे
आणि नियतीच्या नकाराचेही......
कारण
त्यातूनच ती माझ्याशी
खरी एकरूप एकात्म तदात्म्य पावली.......
नकळत........
अस्पर्श..........
आजन्म........
अभंग.........
चिरंजीव.................
................अज्ञात
sherloc | 2 May, 2011 - 14:07
अज्ञात मित्रा !
प्रचंड विस्कळीत रचना ! त्यामुळे अगम्य ! खरंतर अगम्य काव्यातही एक प्रकारची मजा अनुभवता येते ! पण ईथे त्याचा अभाव आहे ! एकुणात काय, नाही आवडली ! अ ओ, आता काय करायचं
सत्यजित | 2 May, 2011 - 17:02
पण ईथे त्याचा अभाव आहे >> काही कविता ह्या सादर केल्यावर जास्त भिडतात, शब्दांचे उतार चढाव, योग्य त्या ओळीला योग्य तो टोन अशा बर्‍याच गोष्टींमुळे कविता खुलते किंवा खुलत नाही...
आणि नियतीच्या नकाराचेही......
करण
त्यातूनच ती माझ्याशी
खरी एकरूप एकात्म तदात्म्य पावली.......
नकळत........
अभंग.........
आजन्म........
चिरंजीव.................
क्या बात है....
तुला पाहताच मला कविता सुचली
पण तुझा एक नकार मला कवी करुन गेला... काय विचार मांडलात..वेडं आहे..!!!
चैतन्य दीक्षित | 2 May, 2011 - 17:52
मस्त...कविता, शब्दांची निवड आवडली.
प्रवासाची सुप्त व्यथा अनावृत्त झाली>>
'जर तुम्हाला प्रवासाची व्यथा आजवर आवृत (झाकली गेलेली) होती आणि ती व्यथा उघडी झाली'
असा अर्थ अपेक्षित असेल तर मात्र अनावृत असं लिहा.
(त दोनदा नको, ते चुकीचं आहे. अनावृत्त म्हणजे आवृत्तच्या विरुद्ध= Non-cyclic)
विशाल कुलकर्णी | 3 May, 2011 - 09:39
सहयोगाने तृप्तीच्या संकल्पनांचा शब्द झाला आणि
तुंबलेल्या दबावाचा प्रवाह.....................
नि:संकोच; निराकारातून साकारत गेल्या वृत्ती.........
संस्कृतीत बद्ध झाली प्रकृती....
निकराची झुंज आणि तिच्या प्रवासाची सुप्त व्यथा अनावृत झाली प्रत्यक्षात
आणि आकाराला आली कवितेची अबलखशी आकृती........ >>>>>>>>> भन्नाट कल्पना अज्ञात !
बाकी सत्याशी सहमत ! स्मित
सहेलि | 3 May, 2011 - 21:51
अबलख शब्द छान.तिचे आभार आम्हालाही मानायला हवेत्,तिच्यामूळे आम्हाला सुंदर रचना वाचायला मिळल्या.
गिरीश कुलकर्णी | 4 May, 2011 - 15:04
गुरुजी : काय प्रचंड जमलीय ही कविता...अथपासुन इतिपर्यंत.... आपलं शब्दलाघव तर आहेच पण आशय - फॉर्म अन एक्स्प्रेशन हे एकुणातच प्रचंड झालय...या कवितेन जो मझा दिलाय तो शब्दाच्या पलीकडचा आहे... जियो !!!!
अज्ञात | 10 May, 2011 - 20:42
शेर्लोक,
आपल्या मताचा आदर करून सांगू इच्छितो की सत्यजीतच्या मतात तथ्य आहे. स्मित
सत्यजीत,
कधीकधी आलेल्या प्रतिसादातून आपलीच कविता आपल्याला अधिक कळते. तसं कांहिसं झालंय तुझ्या प्रतिसादानं. स्मित
चैतन्य,
आपली सुचना मान्य. बदल केलाय. स्मित
विशाल,
मनःपूर्वक आभार !! ही कल्पना नव्हे; अनुभूती .......!!!!!!! स्मित ?????/..........!!!!!!!!
सहेली,
आपल्याला आमच्या रचना सुंदर वाटतात यापेक्षा आनंद तो कुठला ?? आभार... स्मित
गिरीश,
आपल्या प्रतिसादाने चार चंद्र मिळाल्याचा आनंद झालाय. अजून काय सांगू ? ... मन:पूर्वक स्मित
पुन्हा एकदा सर्वांचे आभार......
................अज्ञात
आनंदयात्री | 10 May, 2011 - 20:50
अरे भारी!!
शब्दनिवडीने चोख काम केलंय!! त्यामुळे सुरूवातीला सलग अर्थ नाही लागला तरी शब्द योग्य तिथेच घेऊन जात आहेत...
शुभेच्छा!
विशाल कुलकर्णी | 12 May, 2011 - 08:53
ही कल्पना नव्हे; अनुभूती .......!!!!!!!>>>>>
असं असेल तर तुमच्याबद्दल मत्सर वाटणार्‍यात माझा नंबर पहिला असेल.....
अज्ञात | 12 May, 2011 - 09:00
आनंदयात्री,
शब्दनिवडीने चोख काम केलंय!! त्यामुळे सुरूवातीला सलग अर्थ नाही लागला तरी शब्द योग्य तिथेच घेऊन जात आहेत...
आसा अभिप्राय प्रथमच !! शब्द आणि शब्दसारथी दोघेही आपले उपकृत .........
अज्ञात | 12 May, 2011 - 10:31
विशाल,
असं असेल तर तुमच्याबद्दल मत्सर वाटणार्‍यात माझा नंबर पहिला असेल तुझा कसला लेका पहिला नंबर ... पहिला तिचाच .....!!!! तुझा, दुसरा ठीक आहे ...
विशाल कुलकर्णी | 12 May, 2011 - 11:04
बरं बाबा, दुसरा तर दुसरा
zaad | 12 May, 2011 - 11:18
पहिल्या अक्षरापासून ते शेवटच्या टिंबापर्यंत सगळीच्या सगळी आवडली... नितांत सुंदर कविता!!!
कवितेबद्दलच्या वाचकांच्या चाकोरीबद्ध अपेक्षांना धक्के देत त्या अपेक्षांनाच evolve करणं हे अशा काही कवितांनाच जमू शकतं!
अज्ञात, अभिनंदन हा शब्द तोकडा आहे, तुम्हाला एक कडकडून मिठी या कवितेसाठी!!
अज्ञात | 13 May, 2011 - 17:21
झाडा,
कवितेबद्दलच्या वाचकांच्या चाकोरीबद्ध अपेक्षांना धक्के देत त्या अपेक्षांनाच evolve करणं हे अशा काही कवितांनाच जमू शकतं!
फारच दुर्मिळ आणि अमूल्य प्रतिसाद आहे हा माझ्यासाठी. तोही सर्वसाधारण चाकोरीबाहेरचाच म्हणून अजून विशेष !!
अज्ञात, अभिनंदन हा शब्द तोकडा आहे, तुम्हाला एक कडकडून मिठी या कवितेसाठी!!
तुझ्या मिठीत मी बेहोश आहे. अजून काय सांगू ?? .................................
तुझ्या ह्या प्रतिसादामुळे आनंदातिरेकात बधीर झालो आहे................................
विदेश | 15 May, 2011 - 21:01
सुदैव........... !!
मुळातील सत्विकतेच्या अंशामुळे दंभाचा दंश झाला नाही
म्हणून भिनलेल्या अस्मितेचा विध्वंसही झाला नाही....................
पुन्हा एकदा या ओळी टंकाव्या वाटल्या, एवढे कबूल करतो ! अप्रतिम .
*********************************************************************************************************************
६) "उद्विग्न"
अंतरी कोष उलगडे पिसत गाभारा
घुसळुन येई वर अमृत शब्दपसारा
शिशिरात चांदणे नीलय मोरपिसारा
मन पिसाट रंगी उधळित सुटला वारा
पायात पाखरे ओढ परी मातीची
मेघात जलाशय दिशा मूढ पवनाची
हे सांभ पहाडा थोपव ग्रह फिरणारा
ने मजसी परतुन पान्हवीत वसुधारा
ओहळेल ओघळ धरा नीर खेळेल
उसवेल गंधमय स्पर्श; स्वर्ग उमलेल
यातना तृणातिल; अंकुर नव; निववेल
भिजतील शिवारे चर अवघा सुखवेल
हे जीवन नाही माझे एकल नाणे
मन पिसे; झरावे दाहि दिशांवर गाणे
मज एक दिलासा ओंजळ भरुनी द्यावा
उद्विग्न उसासा; मज सरणात विझावा
.................अज्ञात
गिरीश कुलकर्णी | 16 April, 2011 - 09:49
क्या बात है गुरुजी...यातलीही लय खुप आवडली ... अन
मज एक दिलासा ओंजळ भरुनी द्यावा
उद्विग्न उसासा; मज सरणात विझावा------------------------ एकदम भारी !!!
zaad | 17 April, 2011 - 08:41
> हे जीवन नाही माझे एकल नाणे
मन पिसे; झरावे दाहि दिशांवर गाणे
मज एक दिलासा ओंजळ भरुनी द्यावा
उद्विग्न उसासा; मज सरणात विझावा
सुंदर!
उमेश कोठीकर | 17 April, 2011 - 08:44
ओहळेल ओघळ धरा नीर खेळेल
उसवेल गंधमय स्पर्श; स्वर्ग उमलेल
यातना तृणातिल; अंकुर नव; निववेल
भिजतील शिवारे चर अवघा सुखवेल>>>>>
शब्दांतून स्वर्ग शोधता येतो हे ऐकले होते; पण स्वग निर्मिता येतो हे वरील कविता वाचून कळले. दंडवत!

UlhasBhide | 17 April, 2011 - 18:31
यातना तृणातिल; अंकुर नव; निववेल
भिजतील शिवारे चर अवघा सुखवेल
….. हे जास्त आवडलं
प्रकाश१११ | 18 April, 2011 - 11:50
अज्ञातजी -
पायात पाखरे ओढ परी मातीची
मेघात जलाशय दिशा मूढ पवनाची
हे सांभ पहाडा थोपव ग्रह फिरणारा
ने मजसी परतुन पान्हवीत वसुधारा

निव्वळ सुंदर !!
विशाल कुलकर्णी | 19 April, 2011 - 08:48
उम्याशी सहमत ! तुमच्या कवितांना एक मस्त लयबद्धता असते अज्ञातजी !
*********************************************************************************************************************
७) "छटा"
चाहूल कुणाची घेई मन कानोसा
ऋतु चंदनमंडित येई घेउन वळसा
ओहटी फुटे माघारी खोल तळाशी
वादळ गाभारी अन भवती जानोसा
लय मंथन हृदयी थरथर नव उन्मेषा
रिपु मोहमयी माने ना निमिष निराशा
आशेत उजाडे जीवन मिथक उषेचे
ओघळे स्वप्नमय दंवबिंदूत जिगीषा
रोमात समन्वय अगणित कृतिबंधांचा
यातना प्रेममय झुळुक वेदना रेषा
रंगात रंग शतरंगित छटा प्रभेच्या
देखण्या रागिणी ऋचा श्रृती वेदांच्या
..........................अज्ञात
क्रांति | 27 March, 2011 - 16:13
सुंदर लय!
प्रकाश१११ | 29 March, 2011 - 20:35
खूपच मस्त लय
चाहूल कुणाची घेई मन कानोसा
ऋतु चंदनमंडित येई घेउन वळसा
ओहटी फुटे माघारी खोल तळाशी
वादळ गाभारी अन भवती जानोसा
छाया देसाई | 6 April, 2011 - 16:04
खूप सुंदर .
गिरीश कुलकर्णी | 6 April, 2011 - 16:39
"लय"भारी गुरुजी !!!
पल्ली | 8 April, 2011 - 09:34
ऋतु चंदनमंडित येई घेउन वळसा..... व्वा!
मी सानिका | 8 April, 2011 - 10:15
मस्तच
विशाल कुलकर्णी | 11 April, 2011 - 11:35
सुरेख, अगदी लयबद्ध कविता !
*********************************************************************************************************************
८) "रिती झोळी"
का कातर वेळी कोप तुझा
मी संध्या तुझि रे भेटखुळी
एकांत विरहिणी निशा कुढे
चंद्रिकाहि झुरते गोप कुळी
राशींभवती नक्षत्रांची
वलयांकित तव सलगी खेळी
अंगार अंग लाही वणवा
अंतरी भावनांची होळी
सल छळे रात्रभर जळे कुडी
राखेची घरभर रांगोळी
पापणी लवे साखर प्रहरी
रजनी स्वप्नात; रिती झोळी
....................अज्ञात
सत्यजित | 9 April, 2011 - 11:22
विरह विरह आणि तळमळ.... सुंदर!!!
चाणक्य. | 9 April, 2011 - 13:41
छान
क्रांति | 9 April, 2011 - 23:32
आवडली.
कविता नवरे | 10 April, 2011 - 13:11
आवडली स्मित
UlhasBhide | 10 April, 2011 - 15:30
"अंगार अंग लाही वणवा
अंतरी भावनांची होळी"
.... छान
गिरीश कुलकर्णी | 10 April, 2011 - 17:34
क्या बात है... शेवट खुप आवडला गुरुजी !!!

विशाल कुलकर्णी | 11 April, 2011 - 11:36
मस्त विरहिणी गुरूजी !!

"भेटखुळी" नवा शब्द सापडला, मी चोरणार नक्की
चैतन्य दीक्षित | 11 April, 2011 - 13:53
मस्त विराणी आहे!
खूप लयबद्ध लिहिली असल्याने जास्त आवडली.
भेटखुळी हा शब्दही आवडला!
वर्षा_म | 11 April, 2011 - 13:56
आवडली स्मित

ह.बा. | 11 April, 2011 - 14:00
सुरेख!!!
*********************************************************************************************************************
९) "वाण प्रीतिचे"
तिला वाटले वाण प्रीतिचे; मजकडुनी घ्यावे
झाली सलगी; धमन्यांमधुनी धावु लागले धावे
जिथे तिथे प्रतिमा; प्रतिभेचे हाका हाकारे बोलावे
चित्त विकल परि शुद्ध व्यथा; सुप्तातिल अमृत सांगावे
दोन अढळ धृवांचे रथ; स्पर्शाविण विणलेली गांवे
अदृष्यातिल भावविवश मन; तरंग होउन पान्हावे
कसे कळावे कुणास हे ज्याचे न कधी केले दावे
शब्द गुंतले जिथे; तिथेची दिसतिल तुम्हांस देखावे
...............अज्ञात

UlhasBhide | 23 January, 2011 - 16:46
"शब्द गुंतले जिथे; तिथेची दिसतिल तुम्हांस देखावे"
..... छान
गंगाधर मुटे | 23 January, 2011 - 18:21
सुरेख.

क्रांति | 23 January, 2011 - 20:21
सुंदर!
चाऊ | 24 January, 2011 - 09:03
वा! अतिशय तरल!
विशाल कुलकर्णी | 24 January, 2011 - 09:30
जिथे तिथे प्रतिमा; प्रतिभेचे हाका हाकारे बोलावे
चित्त विकल परि शुद्ध व्यथा; सुप्तातिल अमृत सांगावे>>>>> वाह सरजी
वैदेही जोशी | 25 January, 2011 - 09:49
आवडली कविता.
वर्षा_म | 27 January, 2011 - 07:57
छानच
अलका_काटदरे | 27 January, 2011 - 17:25
दुसरे कडवे सोडून(समजले नाही) बाकी कविता एकदम मस्त.
दोन अढळ धृवांचे रथ; स्पर्शाविण विणलेली गांवे
अदृष्यातिल भावविवश मन; तरंग होउन पान्हावे
खूप सुंदर.
अज्ञात | 28 January, 2011 - 07:34
अलकाजी,
तिला वाटले वाण प्रीतिचे; मजकडुनी घ्यावे
झाली सलगी; धमन्यांमधुनी धावु लागले धावे
कुठल्यातरी व्यक्तीला एखाद्याविषयी आत्मीयता/प्रेम वाटायला लागतं, ओळख होते; परिचय होतो; सलगी होते
आणि आपली सुखदु:खं बोलाविशी/वाटून घ्याविशी वाटतात.
जिथे तिथे प्रतिमा; प्रतिभेचे हाका हाकारे बोलावे
चित्त विकल परि शुद्ध व्यथा; सुप्तातिल अमृत सांगावे
समोरच्या व्यक्तीबद्दल मनांत ना ना प्रकारच्या आपल्याला हव्या तशा प्रतिमा तयार होऊ लागतात. आपल्या मनांतील प्रतिभा आपल्यालाच, ती कधी आर्त हाका घालते आहे, कधी हाकारून पळवायला बघते आहे तर कधी प्रेमाने बोलावते आहे असं भासवू लागते. इथे चित्त विकल होतं पण हेतू शुद्ध असतो कारण हे सर्व आपल्या हृदयातील सुप्त सांगावे असतात.
दोन अढळ धृवांचे रथ; स्पर्शाविण विणलेली गांवे
अदृष्यातिल भावविवश मन; तरंग होउन पान्हावे
असे दोघे एकमेकांच्या ओढीने प्रभावित, पण दोन अढळ धृवांसारखे कधीही न भेटणारे तरीही आंतर्यामी चुंबकीय ऋणांनी विणलेले आणि स्वैर धावणारे दोन रथ असतात. ह्या अदृष्य विश्वात वावरणारं मन भावविवश होऊन पान्हावतं सुखावतं नादावतं अस्वस्थ होतं.
कसे कळावे कुणास हे ज्याचे न कधी केले दावे
शब्द गुंतले जिथे; तिथेची दिसतिल तुम्हांस देखावे
असे हे विहारांचे कल्पनारम्य आत्ममग्न देखावे कधी चुकून शब्दांत गुंतले गेले तरच फक्त इतरांना कळू शकतात.
असे जिव्हाळ्याचे अनुभव प्रत्येकाचेच असावेत असं मला वाटतं.
.........................अज्ञात
संपादन
अलका_काटदरे | 29 January, 2011 - 17:10
अज्ञातजी, विश्लेषण. आवडले.
असे जिव्हाळ्याचे अनुभव प्रत्येकाचेच असावेत असं मला वाटतं=
पूर्ण अनुमोदन.
चाऊ | 31 January, 2011 - 19:12
विश्लेषण वाचल्यावर कविता अधिकच भावली.
धन्यवाद.
उमेश कोठीकर | 31 January, 2011 - 19:14
मस्त, मस्त.
*********************************************************************************************************************
१०) "अनुभूती"
बांधून पाहिले बांध प्रवाहांवरती
अडवून पाहिली अगणित नाती गोती
जिरली मुरली स्थित कांही पण
वाहिली बहुतशी अंगावरली माती
मी झरलो आपल्या जागी
भरभरलो उतलो सुफळ किनार्‍यावरती
उकलून निसटले झरे सोडुनी गाठी
पडसाद उमटले घुसमटल्या एकांती
तो तळसागर बघ प्रेयस या सर्वांचा
ना गंड न ईर्षा तरी तयाप्रत सकल धावती सवती
जे अथांग अन निष्काम; भावते जगती
अनुभव अंती मी कथितो;.. मम अनुभूती
.......................अज्ञात
अलका_काटदरे | 16 January, 2011 - 19:05
अनुभुती आवडली.
मी झरलो आपल्या जागी
भरभरलो उतलो सुफळ किनार्‍यावरती
उकलून निसटले झरे सोडुनी गाठी
पडसाद उमटले घुसमटल्या एकांती
तो तळसागर बघ प्रेयस या सर्वांचा- खूप सुंदर.

न गंड न ईर्षा तरी तयाप्रत सकल धावती सवती-
न गंड/ तरी यातील एक शब्द गाळल्यास अधिक छान होईल असे वाटते.
-सविनय.

UlhasBhide | 16 January, 2011 - 19:29
"बांधून पाहिले बांध प्रवाहांवरती
अडवून पाहिली अगणित नाती गोती"
.... छान
चाऊ | 16 January, 2011 - 19:55
वा! अनुभुती आत पर्यंत मनाला स्पर्शुन गेली. अप्रतिम!
उमेश कोठीकर | 16 January, 2011 - 21:27
व्वा! एकदम गहिरी अनुभूती. अनुभूतीच्या तळापर्यंत पोचणारेच असे लिहू शकतात.
अज्ञात | 17 January, 2011 - 08:40
उल्हास, चाऊ, उमेश,
धन्यवाद. स्मित
न गंड/ तरी यातील एक शब्द गाळल्यास अधिक छान होईल असे वाटते.
-सविनय.
अलकाजी,
आपण बांध-धरणे बांधूनहि अनेक गोष्टी निसटून जातात. पण हा सागर; ज्याची "उंची सर्वात कमी" आहे; तरीही त्याच्याचकडे सर्व "सवती (नद नद्या नाले)" का आकर्षित होतात ? आणि बंध तोडून समर्पित होण्यासाठी का धावतात ?? ह्या बाबतीत तर सागराला "गंडही नाही आणि ईर्षाही" नाही !!
त्याचं मुख्य कारण तो अथांग आहे; सर्वसमावेशक आहे; स्थितप्रज्ञ आहे; आणि सर्वसामान्य पातळीवर निष्काम कार्यरत आहे. असं मला वाटलं. "न" गंड ऐवजी "ना" गंड असं हवं होतं ते दुरुस्त केलंय. स्मित
..................अज्ञात
वारा | 17 January, 2011 - 11:44
वाहवा!
*********************************************************************************************************************
११) "रत्नपावली लेणी"
झिरमिळ पडद्याआड उमलले बिंब गुलाबी लोभसवाणे
आणि शेवरी रजतकणांचे पदर पसरले मदनाने
मनभर हुरहुर काहुर वादळ तन गहिवर सजवी गाणे
रंगपटावर इंद्रसभा समरसली घेत उखाणे
अखिल सभोवर खेळे मोर, मोर सवे प्रीतीची राणी
डौल लोटनांचे बहु न्यारे चाल तयांची रजगनिमी
कोकिळ स्वर आळवे धुक्यातुन बेसावध पण रसवाणी
रेखिव रेखे नक्षि नशाधुन उकले कथा कहाणी
मेद विरघळे सकल नसांतुन वेधित व्यथा पुराणी
चिरंजीव ईश्वर खेळे पट रत रात्रीत विराणी
खळे खोल हृदयातिल संचित; अवघी आणीबाणी
सरल्यामागे उरे शेवटी रत्नपावली लेणी
...................अज्ञात
विशाल कुलकर्णी | 11 January, 2011 - 09:12
डौल लोटनांचे बहु न्यारे चाल तयांची रजगनिमी>>>
लोटनांचे चा अर्थ लागत नाहीये, जरा उलगडणार का?
कविता नेहमीप्रमाणेच..

BEFIKEER | 11 January, 2011 - 16:58
सुंदर!
लयबद्ध आहे.

गंगाधर मुटे | 11 January, 2011 - 18:16
सुंदर.
अज्ञात | 11 January, 2011 - 19:41
लोटनांचे चा अर्थ लागत नाहीये, जरा उलगडणार का?
"लोटन" ही स्वच्छ पांढर्‍या कबुतरांची अत्यंत रुबाबदार जात आहे. ह्या कबुतरांची शेपटी पिसार्‍यासारखी असते आणि डोक्यावर छोटासा कळत नकळत तुराही असतो. ही कबुतरं खरी प्रेमाची प्रतिक मानली जातात. ती रजोगुणी ,श्रीमंतांच्या घरातली शान असतात. त्यांची चाल डौलदार आणि विलक्षण आकर्षक असते..............................
..............अज्ञात
BEFIKEER | 11 January, 2011 - 18:59
व्वा! राव कमालच केलीत की!
गंगाधर मुटे | 11 January, 2011 - 19:03
चढ गया उपर रे
अटरीया पे लोटन कबुतर रे
असं काहीसं एक हिंदी सिनेमाचं गीत होतं.
गीतकार बहूधा माया गोविंद.
पण तेव्हा लोटनचा अर्थ नव्हता कळला.
फक्त अंदाज आला होता.
आज खात्री झाली.
गुटूरगू गुटूरगू
BEFIKEER | 11 January, 2011 - 19:01
श्री मुटे,
ते कबूतर वेगळं होतं! ते अत्यंत कमी कपड्यात बीभत्स नाचत मिथून चक्रवर्तीचे मन जिंकण्याचा प्रयत्न करत होतं!
*********************************************************************************************************************
१२) "गंधमय"
हृदयि धरावे वाटे मज; का तू पायाशी घुटमळते
खळणारे अश्रू नयनी तव; काळिज माझे विरघळते
श्वास भाभडे ओंजळभर घेताच रोम घर गहिवरते
कांचेच्या पडद्यावरती माझेच बिंब मज सापडते
हुरहुर अवघी अंगणभर चांदणे अंगभर झिरमिळते
आभा गंधमय; अखिल सुरावट; राग मोहिनी आळवते
पाडस डोळे; काजळ ओले; ओठी स्मित; मन काहुरते
हिंदोळा पळभर पण तरिही नवी उभारी भिरभिरते
होते भवविवश मग सारे विहंग रजनी अवतरते
रंगमहाली स्वप्नस्तरांतुन तुझी आठवण दरवळते
.............................अज्ञात
गिरीश कुलकर्णी | 1 January, 2011 - 11:26
क्या बात है गुरुजी ...आवडली ... !!!
उमेश कोठीकर | 1 January, 2011 - 12:54
वा! अगदी बोटांनी नक्षीकाम केल्यासारखी सुंदर मधाळ रचना.
मुक्तेश्वर कुळकर्णी | 1 January, 2011 - 13:00
मस्त
गंगाधर मुटे | 1 January, 2011 - 16:51
सुंदर गोड रचना. स्मित
कणखर | 2 January, 2011 - 11:49
अतिसुंदर!!
चाऊ | 4 January, 2011 - 21:12
थोडक्या, आणी काहीश्या नवख्या (आम्हाला) शब्दांनी, मोठा अर्थसागर उलगडायची आपली शैली खासच आहे.
क्या बात है!
वारा | 6 January, 2011 - 12:24
सुंदर!

सखी राधा | 6 January, 2011 - 12:39
मस्तच
*********************************************************************************************************************
१३) "पुनर्भेट"
मीच एकदा पुन्हा भेटलो माझा माझा मजला
पाहु लागलो धमन्यांमधुनी बाळ निरागस निजला
सवंगडी; भातुकलीचे घर; सहचर कुणि रुसलेला
गळी पडूनी रडलो मनभर आलिंगुन प्रतिमेला
मुक्त चिंतनी सजल्या धारा पाउस वळव बरसला
एक एक हुंदका फुलोरा गंधित होत पसरला
काळ लोटला सरले घेणे परतुन कूस उबेला
वृक्ष जाहलो उरले देणे; आता फक्त; सभेला
.......................अज्ञात
अलका_काटदरे | 4 January, 2011 - 19:49
वृक्ष जाहलो उरले देणे; आता फक्त; सभेला
आवडले.
एकदम गंभीर भाव!
चाऊ | 4 January, 2011 - 20:53
वा! सुंदर, संध्याछाया दिसु लागताना आठवाचे गहीवर मनाला भिडतात.
वारा | 6 January, 2011 - 12:22
छान उतरलीय!
देवनिनाद | 7 January, 2011 - 12:51
खुप छान. काव्यातला डेप्थ खरचं ग्रेट आहे अज्ञातजी.
पु.ले.शु
देवनिनाद
गंगाधर मुटे | 7 January, 2011 - 14:14
सर्वांगसुंदर रचना.
*********************************************************************************************************************
१४) "संगमरवरी"
पडद्याआडुन चालत आले डौलत पाउल; चैन पडे ना
गालखळी; गुंजारव बारव; लचके हृदयी, भान उरे ना
संगमरवरी नितळ प्रभावळ हसणे निर्झर घुंगुरवाळा
फुटकी ओंजळ भरुनी वाहे त्यापाठीचे गूढ कळे ना
श्वास सुगंधी; झुळुक महाली; पलकांमधले स्वप्न खळे ना
स्मरणाकाठी मरण सुखाचे कोमल हळवे अलगदसे
प्राजक्तच सुकुमार क्षणांचे; गूज तयांचे मळवे ना
........................अज्ञात
प्रकाश१११ | 26 December, 2010 - 09:03
फुटकी ओंजळ भरुनी वाहे त्यापाठीचे गूढ कळे ना
श्वास सुगंधी; झुळुक महाली; पलकांमधले स्वप्न खळे ना
अरे वा ..!!छान .कविता ..मस्त लय पकडलीय ...
अनिल सोनवणे | 26 December, 2010 - 12:12
सुंदर ..
निनाव | 26 December, 2010 - 17:49
मस्तच!

"स्मरणाकाठी मरण सुखाचे कोमल हळवे अलगदसे
प्राजक्तच सुकुमार क्षणांचे; गूज तयांचे मळवे ना "
सहिच.
सहेलि | 27 December, 2010 - 10:20
व्वा छानच.,चांगलीच समजली.

विशाल कुलकर्णी | 27 December, 2010 - 10:45
स्मित
राजेश्वर | 27 December, 2010 - 10:47
मस्त!
सुशान्त राजे | 27 December, 2010 - 11:02
मस्तच , लय भारि !
वारा | 27 December, 2010 - 12:02
छान.

सूर्यकिरण | 27 December, 2010 - 12:04
संगमरवरी नितळ प्रभावळ हसणे निर्झर घुंगुरवाळा
>> अप्रतीम ... !
*********************************************************************************************************************१५) "परिकथा"
कधी ही झुळुक कामना वर्धिते
कधी गार वारा; मती कुंठते
सरी; नीरधारा प्रवाही जरी
सागराच्या किनारी गती खुंटते
मनाची उभारी अंबर भरारी
निळे खोल आकाश कडा भरजरी
तरंगे धरा अंतरिक्षांतरी
स्पंदने जीवनाची सुखाच्या तिरी
खेळ स्वप्नापरी जाग नादापरी
गुणगुणे शब्दवाळा तटी मनगटी
भावसंवेदनांची इथे भोर दाटी
जणू वाळवंटी घुमे बासरी
मी न माझा न माझे कुणी सोबती
रेषवळणास छेडे रमण सारथी
आकळे ना कळे ना अशी ही स्थिती
वेदनेच्या कळा परिकथा सांगती
...................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
१६) "अवध मरण"
किती तरी गेल्या परतुन
भावना प्रार्थना माघारी
जे वसले अंतर्यामी होते
तिथेच उरले गाभारी
हरले धावुन शब्दसारथी
कर्णायन रणपटावरी
बांधुन डोळे चुकलेले अन
मरण पावले अवध जरी
जुळ्या गोमट्या क्षणिकांची
राहिली स्मरके अमर; तिरी
साचले सरोवर नितळ; उरी
प्रतिबिंब अंबराचे वरती
.................अज्ञात
विशाल कुलकर्णी | 8 December, 2010 - 09:44
वाह....
देवनिनाद | 8 December, 2010 - 10:35
सुंदर रचना
प्रकाश१११ | 8 December, 2010 - 10:36
किती तरी गेल्या परतुन
भावना प्रार्थना माघारी
जे वसले अंतर्यामी होते
तिथेच उरले गाभारी
अज्ञातजी हे एकदम मनापासून वाटले. आवडले !!

अमित. | 9 December, 2010 - 09:55
अ प्र ति म..!!

अनिल सोनवणे | 12 December, 2010 - 10:17
सुरेख..
बाळू जोशी. | 14 December, 2010 - 09:32
उत्तम
सुमेनिष | 14 December, 2010 - 10:23
सुंदर....
मी मुक्ता.. | 15 December, 2010 - 09:16
काय बोलू? शब्द नाहीत.. अप्रतिम.. स्मित

उमेश कोठीकर | 15 December, 2010 - 11:58
वा, वा! तुमचा स्पर्श म्हणजे शब्दांसाठी परीसच. निव्वळ सोने होऊन जातात.
*********************************************************************************************************************
१७) "नाळ"
एक अंतरीचे दुजा अंतरी,..
वयाची तमा काळजाला नसे
फिरे मेघतारुण्य काळासवे
शांतवे नीरधारा धरेला जसे
चंद्र साक्षीस माझ्या तरीही लपे
लाट पृष्टी; बघे; ध्यास अथक केवढे
बाळश्वासांतुनी ज्येष्ठ पवन सळसळे
योजना काय हे ना कुणाला कळे
गावलेला ऋतू वसंत गेला कुठे
आस त्याची; उरातून कळ का उठे
पाहतो वाट मी वाळवंटी उभा
चतकाची व्यथा नाळ तिळ तिळ तुटे
...................अज्ञात

अनिल सोनवणे | 6 December, 2010 - 23:04
सुंदर ..

उमेश कोठीकर | 7 December, 2010 - 11:30
पुन्हा तसाच अज्ञात मॅजिक टच!

हसरी | 7 December, 2010 - 11:38
मस्तच..

देवनिनाद | 8 December, 2010 - 08:33
आवडली
श्यामली | 9 December, 2010 - 07:18
तुमची कविता खास वेळ काढून पुन्हा पुन्हा वाचावी लागते...समजली तर येणारी मजा औरच स्मित
अर्थात आवडली हे वेगळ सांगायला नको
अज्ञात | 9 December, 2010 - 09:37
उमेश,
पुन्हा तसाच अज्ञात मॅजिक टच!
आणि
शामली,
तुमची कविता खास वेळ काढून पुन्हा पुन्हा वाचावी लागते...समजली तर येणारी मजा औरच स्मित
अर्थात आवडली हे वेगळ सांगायला नको
ह्या मी माझ्या कवितेला मिळालेल्या अत्यंत मौल्यवान दाद समजतो स्मित
धन्यवाद.
हसरी आणि देवनिनाद तुमचेही मनःपूर्वक आभार
*********************************************************************************************************************
१८) "चिंब"
कोण कुठे व्याधीग्रस्त; कोण खंत व्यस्त अभागी
पडे पीळ अंतर्यामी पाहुनी स्वतः त्या जागी
वेध खुळ्या संवादाचे; वैखरी भिडस्त जडावे
दोन मने शांतवितांना अजाणता कांही गावे
स्फुंदतात रिक्त स्पंदने माजघरी एकांतात
सरावल्या वाटांमधुनी आंसवे कधी गळतात
जिथे ओंजळी भरल्या ते मनी गोडवे गातात
जे न ओळखे ते कोणी; चिंब अंगणी भिजतात
.......................अज्ञात

अमित. | 2 December, 2010 - 08:28
स्फुंदतात रिक्त स्पंदने माजघरी एकांतात
वाह..!
गंगाधर मुटे | 2 December, 2010 - 08:39
वाह..!
आवडेश.
राजेश्वर | 2 December, 2010 - 09:24
मस्त
*********************************************************************************************************************
१९) "कली कला"
सकाळचे साडेसहा - प्रभात फडफडलेली - क्षितिज ढगाळ - बाकी निरभ्र - गर्द निळ्या आकाशात पश्चिमेला; अजून बराच वर स्वच्छ शुभ्र पूर्ण चंद्र - कालच पौर्णिमा झालेली - पावणे सात वाजता सूर्य ढगांबाहेर - साडेसात वाजेवाजेपर्यंत चंद्र-सूर्य समोरासमोर - चंद्र हळुहळू निरोप घेताघेता दृष्टिआड लुप्त - मागे हुरहुर ठेऊन- कधी झुरत कधी पुनर्भेटीच्या आशेवर नव्या प्रतिक्षेत ...विकल.......... !!
या पर्श्वभूमीवर ओघळलेली ही कविता !!
आपल्याला ह्यावर कांही सुचते का ? प्रत्येकाच्या विचारांची दिशा भाषा मानसिकता आणि मांडणी वेगळी कशी असू शकते हे पहाण्याची प्रमाणिक उत्सुकता आहे.
लिहिणार???
दिसे पूर्ण हा चंद्र सकाळी
पुनव उलटली गत रात्री
मावळे शशी उगवता रवी
गड रिता ओंजळी करपात्री
आठवात विझली रास अशी
कळले जे लीन उरापाशी
आंसवे जाहली दंवमोती
मन दृष्ट भेट नभ आकाशी
अभ्र निवळली किती दिसांनी
उभय उभे जड पायांनी
क्षितिजाच्या *व्युत्क्रम तीरांवर
दोघे भरल्या नयनांनी
वेड वेढले चंद्रासी
ग्रास रिकामा उपवासी
झुरे झडे मग कांतिमती
कलि कला कळे आभाळासी
.......................अज्ञात
(*व्युत्क्रम - diagonally opposite)
गंगाधर मुटे | 23 November, 2010 - 12:07
सुंदर झालीय कविता. स्मित
एवढ्यानेच पोट भरले, मग दुसरी कशाला लिहू?
अमित. | 24 November, 2010 - 09:34
मुटेसरांना अनुमोदन.
सह्ही मुड

विशाल कुलकर्णी | 24 November, 2010 - 09:45
क्या बात है... स्मित
ह.बा. | 24 November, 2010 - 09:53
छान.

कणखर | 24 November, 2010 - 10:01
सुंदर

आशिष बोधे | 24 November, 2010 - 11:35
सुंदर
आशिष बोधे | 24 November, 2010 - 11:35
सुंदर
कौतुक शिरोडकर | 24 November, 2010 - 23:07

सरली रजनी अन पश्चिमी
चंद्र फिरे माघारी
निरोप द्याया रजनीनाथा
उषा ठाके सामोरी
निळ्या नभाच्या निळ्या बिलोरी
तिची प्रभा अवतरता
तिला पाहूनी प्रीत बावरा
त्यास न ये सावरता
रुप पाहे तो निळ्या दर्पणी
लाज लाजरा वेडे
त्या आरक्त प्रतिबिंबाला
सुर्य म्हणू की कोडे ?
*********************************************************************************************************************
२०) "मिणमिण वणवा"
मला वाटले होते कांही लेश न उरले बाकी
नाही विझला वणवा; आतिल सल आजहि वैशाखी
आकळे न का नाहि निवळल्या स्वप्नावत त्या भेटी
प्रत्यक्षात उमलल्या होत्या तरी न पडल्या गाठी
अलिप्ततेतही स्नेह जाणवे विरघळली ना नाती
अस्तित्वाचा सजे कोपरा क्षणवैभव एकांती
थाट माट तो तसाच अजुनी ओठी हसर्‍या वाती
भाळावर बट रुळे; स्निग्धतम कलिका गालांवरती
खोल कुठे काळीज हले; खळखळती धुंद वराती
सळसळत्या रुधिरात तेवत्या मिणमिणणार्‍या ज्योती
.......................अज्ञात
सूर्यकिरण | 9 November, 2010 - 07:45
थाट माट तो तसाच अजुनी ओठी हसर्‍या वाती
भाळावर बट रुळे स्निग्धतम; कलिका गालांवरती >> वाह !
आवडली .. अज्ञात तूमच्या कविता वेगळ्याच असतात..
अमित. | 9 November, 2010 - 07:52
वाह..!!
नितीनचंद्र | 9 November, 2010 - 07:57
छान आहे कविता.

श्यामली | 9 November, 2010 - 08:01
आवडली कविता

रुणुझुणू | 9 November, 2010 - 09:36
<< सळसळत्या रुधिरात तेवत्या मिणमिणणार्‍या ज्योती >>
वाह ! आवडली.
अज्ञात | 14 November, 2010 - 17:03
सर्वांचे आभार !!
सूर्यकिरण,
"अज्ञात तूमच्या कविता वेगळ्याच असतात.. स्मित" हीही एक समाधानाची बाब आहे स्मित
योग | 10 November, 2010 - 09:13
कवितेच्या नावासकट नाही झेपली.. अरेरे
सुमेनिष | 12 November, 2010 - 09:34
अज्ञातजी तुम्हाला पुन्हा एकदा _/\_ स्मित
कसले गर्भश्रीमंत आहात तुम्ही शब्दांचे!!!

UlhasBhide | 14 November, 2010 - 18:13
"अलिप्ततेतही स्नेह जाणवे विरघळली ना नाती"
छान ..... मला वाटतंय, कवितेची हीच theme असावी.
*********************************************************************************************************************
२१) "तुजवीण"
मन देखियले चक्षूंनी मी पारख्या जाहल्या भेटीतुन
वाहत्या गंधकोषी रमलो; छेडीत फुले दरवळलो मी
ओठांत पाकळ्या थरथरल्या; डोळ्यांत आर्तजळ अडखळले
ओंजळी माळल्या अश्रूंनी; त्या तिथे श्वास तव झालो मी
मी मलाच विसरुन गेलो; ते अद्वैत काय अनुभवले मी
वादळे पेटुनी उठली; त्या ओघात वाहुनी गेलो मी
एकला तरी सावलीतळी; अंधारनभी; चांदण्यात मी
ती वलये भवती चिंजीव; तुजवीण तुझ्या पाशातच मी
...............अज्ञात
*********************************************************************************************************************
२२) "विरहाचे दान"
निघून गेली जरी परतुनी; छाया सुटली मागे
पावलागणी ठसे उमटले; अंकुर पाठी जागे
ऋतूपरत्वे फुलले गळले; आठव अमीट सलगे
वृक्ष जाहले; खोड बहरले; मुळात रुजले धागे
मळा जाहला राई आता; तरूसावली सांगे
शब्द तयांवर पक्षी जणु की; लेकुरवाळे संगे
विरहाचे हे दान पसाभर; ऋण वर्मात तरंगे
ओळ कागदावरती होउन; अक्षरसरिता रांगे
..................अज्ञात
डॉ.कैलास गायकवाड | 24 October, 2010 - 08:06
वा वा अज्ञात.... ही आपली गझलस्दृश्य कविता फार छान आहे. आवडली.
कौतुक शिरोडकर | 24 October, 2010 - 09:36
सही गुरु !
गिरीश कुलकर्णी | 24 October, 2010 - 16:51
क्या बात है..
विरहाचे हे दान पसाभर; ऋण वर्मात तरंगे
ओळ कागदावरती होउन अक्षरसरिता रांगे---- जस्ट टू गुड !!!
गणेश कुलकर्णी | 24 October, 2010 - 19:02
एकदम छान.
शेवटची ओळतर एकदम छान!!!
अज्ञात | 25 October, 2010 - 10:23
कैलस, कौतुक, गिरीश, गणेश,
आपले ऋणही वर्मात तरंगे.

मनाचा मालक | 25 October, 2010 - 23:45
ओळ कागदावरती होउन; अक्षरसरिता रांगे....
मस्तच!
अज्ञात | 28 October, 2010 - 08:32
मनाचा मालक,
धन्यवाद !!
विशाल कुलकर्णी | 29 October, 2010 - 08:55
सुरेख
शुभांगी कुलकर्णी | 29 October, 2010 - 08:57
खरच छान अज्ञात स्मित
ऋतूपरत्वे फुलले गळले; आठव अमीट सलगे
वृक्ष जाहले; खोड बहरले; मुळात रुजले धागे
सुमेनिष | 29 October, 2010 - 09:01
विरहाचे हे दान पसाभर; ऋण वर्मात तरंगे
ओळ कागदावरती होउन; अक्षरसरिता रांगे>>>
क्या बात है!! उत्तम! स्मित
*********************************************************************************************************************
२३) "काळीजतृष्णा"
गावतो अवचीत माझ्या राउळी शब्दात हा
पापणीचा काठ भारी पाझरे नयनात हा
गारुडी कान्हा कुळीचा; कंस परि हृदयात हा
गोकुळीचा रासवेडा छेडतो स्वप्नात हा
बाहुली मी वेदनेची; नाचवी दिनरात हा
ओठ ओठी पावरीचा; आळवी स्वर आत हा
नाद स्वर्गाचा सभोवर नादवी रंध्रात हा
पाश हळवेला मिठीचा सोडवे ना ध्यास हा
राहतो सृष्टीत माझ्या; डोह होतो साजरा
वाहतो गात्रात अमृत; ऊन मायेचा झरा
धुंद होते मस्त काया; देह होतो लाजरा
वाढते काळीजतृष्णा; जाग येते पाखरा
..................................अज्ञात
गिरीश कुलकर्णी | 19 September, 2010 - 17:53
अरे वा... गुरुजी ये कुछ अलगही रंग निखरा है आपका... क्या बात है !!!
कवितेत एक मस्त रिदम आहे.... अन त्या शेवटच्या चार ओळी काय जानलेवा झाल्यायत
गंगाधर मुटे | 19 September, 2010 - 19:18
फारच सुंदर.
स्वरुप | 19 September, 2010 - 19:49
वाह... अज्ञात आज खुप दिवसांनी!
दिवाळी अंकासाठी लिहतोयस ना?
****************************************
विशाल कुलकर्णी | 21 September, 2010 - 13:33
ग्रेट...
गिरीशजींशी सहमत.., शेवटचं कडवं कातिलच झालंय
प्राजु | 22 September, 2010 - 00:13
राहतो सृष्टीत माझ्या; डोह होतो साजरा
वाहतो गात्रात अमृत; ऊन मायेचा झरा
धुंद होते मस्त काया; देह होतो लाजरा
वाढते काळीजतृष्णा; जाग येते पाखरा
आह्हा!!! कातिल!!
अज्ञात | 24 September, 2010 - 07:52
गिरीश, गंगाधर, स्वरूप, विशाल, प्रजु,
सर्वांचेच आभार
सहेलि | 26 September, 2010 - 21:33
खूप दिवसांनी जरा वेगळा मूड पकडला आहे.छानच.
डॉ.कैलास गायकवाड | 26 September, 2010 - 21:35
वाहवा... बहुत बढिया....
सुमेनिष | 27 September, 2010 - 09:01
वा गुरुजी...अप्रतीम..नेहमीसारखीच, शेवटच्या चार ओळी एकदम क्लास!!
अज्ञात | 27 September, 2010 - 12:23
सहेली, कैलस, सुमेधा,
प्रतिसादाबद्दल मनापासून धन्यवाद.
*********************************************************************************************************************
२४) "भिंगरी"
एकदा वेडी अवस्था बोडक्या खडकापरी
तीर सुकलेले; जळावर अंबराच्या झालरी
शांतता निर्वस्त्र होती वलयहीन सरोवरी
पर्ण पाचोळ्यात दडलेला पवन कोठेतरी
मनगढी एकांत; गुदमर कोण आक्रंदे उरी
चंद्र ओसांडे शशीधारा; मनोहर बासरी
पंख कल्पांचे वयाला कंकणे फुलपाखरी
नितळ अवकाशात अवचित मेघ; ओघळती सरी
शब्द झाले चांदण्या उल्का प्रपाते वैखरी
वादळी वार्‍यात घोंघावून गेली भिंगरी
सार हे; होते नि नव्हते एक ती होती दरी
आंसवांची माणिके स्वप्नांतली हळवी परी
........................अज्ञात
अमित. | 26 August, 2010 - 08:50
वाह...!!!

ट्यागो | 26 August, 2010 - 08:51
सह्हीच!
शब्द झाले चांदण्या उल्का प्रपाते वैखरी
वादळी वार्‍यात घोंघावून गेली भिंगरी
सार हे; होते नि नव्हते एक ती होती दरी
आंसवांची माणिके स्वप्नांतली हळवी परी>>> हे तर खूप भावलं!
गंगाधर मुटे | 26 August, 2010 - 08:54
बहूत खूब...!!
विशाल कुलकर्णी | 26 August, 2010 - 08:54
गुरुजी.... धन्स....!
अप्रतिम ... हे सांगणे नलगे स्मित

ह.बा. | 26 August, 2010 - 09:05
स्मित
रेव्यु | 26 August, 2010 - 13:47
वाssssssssssssssssssssssssssssssह!!!!!!!!!!!!!!!
गिरीश कुलकर्णी | 27 August, 2010 - 09:21
हळवी ....
पंख कल्पांचे वयाला कंकणे फुलपाखरी
नितळ अवकाशात अवचित मेघ; ओघळती सरी
शब्द झाले चांदण्या उल्का प्रपाते वैखरी
वादळी वार्‍यात घोंघावून गेली भिंगरी----------------- क्या बात !!!

arj | 27 August, 2010 - 11:03
ग्रेट!
सहेलि | 27 August, 2010 - 21:31
सुंदरच्,शब्द झाले चांद्ण्या उल्का प्रपाते वैखरी ...खरच छान जमले आहे.पहिल्या तीन शब्दातील हळुवारपणा व नंतरच्या शब्दतील राकटपणा एकदम जमला आहे.

BEFIKEER | 27 August, 2010 - 21:35
समजली नाही.

vaividhya | 28 August, 2010 - 14:07
सुंदरच आहे. बहुत बढिया
*********************************************************************************************************************
२५) "आकार"
किलबिलणारी पहाट
अंबर; थवे माळल्या बगळ्यांचे
निळ्या अंतराळात खोल
तरळती विरळ घन मेघांचे
कण बाष्प तयातिल सुकलेले
विरहातिल सल पण थिजलेले
आकार म्हणुन छाया मिरवे
पडघम ओठांतिल विझलेले
सरले गत मळभ गढूळ चिखल
झुळुकेत सुगंध मिसळलेले
गोमयात घर सारवलेले
सारेच नितळ; मन भरलेले
........................अज्ञात
अमित. | 18 August, 2010 - 08:30
ग्रेट...!!!स्मित
विशाल कुलकर्णी | 18 August, 2010 - 08:34
मुजरा सरकार...
Godeya | 18 August, 2010 - 17:46
नेहमी प्रमाणे मस्त
गिरीश कुलकर्णी | 21 August, 2010 - 14:31
क्या बात है...क्या समा बांधा है भाई...जियो !!!
सारेच नितळ; मन भरलेले-------------------- लई आवडलं राव !!!!

गंगाधर मुटे | 21 August, 2010 - 15:01
क्या बात है...क्या समा बांधा है भाई...जियो !!!
सारेच नितळ; मन भरलेले-------------------- लई आवडलं राव !!!!
मी पण तेच म्हणतोय.

रेव्यु | 21 August, 2010 - 20:34
मनभावन

नंद्या | 21 August, 2010 - 21:22
मस्तच !!
सहेलि | 22 August, 2010 - 20:57
व्वा, प्रसन्न पहाटेचे शब्द्चित्र डोळ्यासमोर उभे रहिले,प्रसन्न पहाट आणि प्रसन्न मन, एकदाची झुळुक आली
म्हणायची.
*********************************************************************************************************************
२६) "रिकामा"
कधी पाहिले अवघडलेले
कधी बिलगलेले तुज मी
दूर कशी गेलीस एकटी
बावरून गेलो बघ मी
गळली पाने बहर घेउनी
शुष्क विशाखा; जडलो मी
पक्षि पवन सजवी ना अंगण
घाव अंगभर; रडलो मी
रण शून्यातिल गेले सांगुन
कसा आजवर घडलो मी
कधी लाट ओहटी कधी
खार्‍यातहि ना डगमगलो मी
आज कसे हे दिवस पेटले
अंधारात दुमडलो मी
हवे ज्यास जे; दिले तेवढे अथक......
............रिकामा पडलो मी
......................अज्ञात
अमित. | 10 August, 2010 - 08:05
आज कसे हे दिवस पेटले
अंधारात दुमडलो मी
हवे ज्यास जे; दिले तेवढे अथक......
............रिकामा पडलो मी
सर, अ प्र ति म...!!!!!स्मित

ट्यागो | 10 August, 2010 - 08:19
!
गिरीश कुलकर्णी | 10 August, 2010 - 11:15
क्या बात है गुरुजी... आज खुप दिवसांनी तुमची कविता वाचली... मझा आया !!!
आज कसे हे दिवस पेटले
अंधारात दुमडलो मी
हवे ज्यास जे; दिले तेवढे अथक......
............रिकामा पडलो मी-------------------------- हे एकदम आवडलं !!!
छाया देसाई | 10 August, 2010 - 12:31
ग्रेट .

गंगाधर मुटे | 10 August, 2010 - 12:40
सुंदर कविता. स्मित
अज्ञात | 11 August, 2010 - 07:44
अमित, मयुरेश, गिरीश, छाया, गंगाधर,
मनापासून कृतज्ञ
विशाल कुलकर्णी | 11 August, 2010 - 10:26
सुरेखच...
पण खरे सांगु.. तो खास अज्ञात टच नाहीये हिला. चुभुदेघे

ज्ञानेश | 11 August, 2010 - 10:43
सुंदर कविता.
उमेश कोठीकर | 11 August, 2010 - 13:26
विशाल. ये एकदम दिलकी बात है! अस्सल मिनरल वाटर; प्रोसेस करण्यापूर्वीचे.चव थोडी वेगळी लागणारच.
मस्त कविता. फक्त,
कधी पाहिले अवघडलेले
कधी बिलगलेले तुज मी
दूर कशी गेलीस एकटी
बावरून गेलो बघ मी>>.
हे नेहमीसारखे आरपार जात नाहीय. थोडे अजून धारदार करा ना प्लीज. लतोंमोघा(लहान तोंडी मोठा घास)
भरत मयेकर | 11 August, 2010 - 14:07
सुंदर...
विशाखा=फांदी का?

विशाल कुलकर्णी | 12 August, 2010 - 09:13
हे नेहमीसारखे आरपार जात नाहीय. >>>. अगदी हेच म्हणायचं होतं मला उम्या. अज्ञातांची कविता कशी नेहमी एकदम आतपर्यंत जाते तसं होत नाहीये हिच्या बाबतीत. स्मित
सहेलि | 14 August, 2010 - 22:04
ऐन पावसाळ्यात विशाखा शुष्क ? रण शुन्यातील नाहि समजले.
चाऊ | 17 August, 2010 - 08:19
वा! छान आहे,
पण विशाल उमेश म्हणतात तशी शैली बदलतेय.
विशाल कुलकर्णी | 17 August, 2010 - 09:53
पण विशाल उमेश म्हणतात तशी शैली बदलतेय.>>>
अगदी, अगदी अज्ञातजी दिवसेंदिवस अजुन तरुण होताहेत.
मंदार_जोशी | 17 August, 2010 - 09:58
सुंदर स्मित
*********************************************************************************************************************
२७) "त्रिधाबद्ध"
ती,
त्याची कधीच नव्हती
तरीही
पदोपदी तिचं अस्तित्व
भरभरून वाटत होती
शब्दा शब्दांतून भेटत होती
तिच्या
असण्या नसण्याचे संभ्रम
त्याचे
खंत दु:ख जिव्हाळा जाणिवा
फुलवीत असत
प्रतिबिंबाचा आपलेपणा
प्रत्यक्षाची कास धरू लागला
आणि
तरंगांच्या वेटोळ्यात
अंतरंग कुठे हरवले कळलेच नाही
आता,
बिंबच नाही........
प्रतिबिंब कुठून येणार ?..............
झरे आटले; वलयेपण विरली
पाझर कसा फुटणार ?.............
आशयाच्या गाभार्‍याला
विषय कोण देणार ?.....................
तो,
त्रिधाबद्ध..........
..........झुळुकेच्या प्रतीक्षेत.....................
नेमस्त...........
...........................अज्ञात
अमित. | 30 July, 2010 - 09:50
अगदी सुरेख स्मित
गणेश कुलकर्णी | 30 July, 2010 - 09:58
खूप छान !!!

विशाल कुलकर्णी | 2 August, 2010 - 09:19
स्मित
आशिष पवार | 2 August, 2010 - 09:41
अप्रतिम यार!
तु/ ती नासिकला राह्तो/राहते.................कारण मी पण नाशिककर आहे.
अज्ञात | 3 August, 2010 - 11:01
अमित, गणेश, विशल, आशिष,
मनःपूर्वक धन्यवाद !!

गंगाधर मुटे | 3 August, 2010 - 11:14
मस्तच.
अज्ञात | 3 August, 2010 - 13:23
धन्यवाद गंगाधर स्मित
...............अज्ञात
सहेलि | 14 August, 2010 - 22:12
अनाकलनिय. संभ्रमित आम्हाला करणारि, त्रिधाबद्ध म्हणजे ?
अज्ञात | 16 August, 2010 - 14:40
जशी 'द्विधा" तशी "त्रिधा" तीन संभ्रमांनी ग्रासलेली मानसिक अवस्था "त्रिधाबद्ध".........
*********************************************************************************************************************
२८) "प्रणयगती"
आषाढ नभातिल मेघांनी; व्यापल्या दिवस-रात्री गात्री
सण विरहाचे ओघळले जणु की; मन विरघळले करपात्री
उमलल्या कळ्या प्राजक्त कुळी गंधाळ कुप्या गळल्या धात्री
ओशाड क्षणांचे अंगणभर मोहर दरवळले रणक्षेत्री
विद्ध खुणा झाकल्या तृणांनी वनभर कोकिळ स्वरमैत्री
उनाडले फिरुनी गतवैभव उलगडले शैशव नेत्री
जून; खोडअंगावरती वल्लरी-लतांची प्रणय गती
ओसाड माळ गहिवर दहिवरला दंवात भिजले मदन-रती
.........................अज्ञात

प्रकाश काळेल | 13 July, 2010 - 09:08
सुंदर !
गिरीश कुलकर्णी | 13 July, 2010 - 11:08
--- ओसाड माळ गहिवर दहिवरला दंवात भिजले मदन-रती---- क्या बात है !!!!
गंगाधर मुटे | 13 July, 2010 - 11:11
अहाहा. स्मित
खवचट | 13 July, 2010 - 11:14
काय बाई ही कविता.. कवि ने गती जरा धिमी करावी स्मित
ऋयाम | 13 July, 2010 - 11:56
प्रणयगित म्हणायचं होतं का? दिवा घ्या
अग्निवेश०८ | 13 July, 2010 - 13:11
अज्ञात,
सुंदर शब्दचित्र. उत्तम कविता.
खवचटना सहा दिवसात काय कळावी कवी ची गती ???? की नावाप्रमाणेच आहात ????........
खवचट | 13 July, 2010 - 13:15
म्हणजे काय?
जो | 13 July, 2010 - 13:17
ओसाड माळ गहिवर दहिवरला दंवात भिजले मदन-रती >> मस्तं
सहेलि | 13 July, 2010 - 18:28
सध्याचा निसर्ग देखावा तुमच्या शब्दातुन तंतोतंत उतरला आहे.फक्त ओसाड आणि ओशाड एकाच अर्थि का?
अज्ञात | 14 July, 2010 - 08:06
सहेली,
"ओशाड" म्हणजे तुषार; शिंतोडे ( समुद्राचं आत आलेलं पाणी म्हणजे खाडी तसं पावसाचं वार्‍यामुळे घरात आलेलं पाणी म्हणजे "ओशाड"
"ओसाड" म्हणजे निर्जन; दुर्लक्षित; रूक्ष
संपादन
छाया देसाई | 14 July, 2010 - 09:15
ग्रेट .
अमित. | 14 July, 2010 - 09:49
वाह!!!
विशाल कुलकर्णी | 14 July, 2010 - 12:32
क्या बात है गुरूजी..एकदम मुड चेंज?
मस्तै..चालु द्या स्मित
मानसी वैद्य | 14 July, 2010 - 13:48
अवघड आहे कळायला...
पण मला शब्द फार आवडले कवितेतले.... स्मित
सुमेनिष | 14 July, 2010 - 14:54
व्वा अज्ञातजी....शब्दांशी इतक्या सहजगत्या खेळुन एवढी हळुवार भावना मांडणं तुम्हालाच शक्य आहे स्मित
मंजिरी सोमण | 14 July, 2010 - 15:17
स्मित छान लयबद्ध कविता.
हा खवचट आयडी नक्कीच कुणीतरी जुना मायबोलीकर असणार....
Harshalc | 14 July, 2010 - 20:07
सुंदर स्मित खरंच सहज शब्दात मांडलीये अगदी स्मित
अज्ञात | 16 July, 2010 - 12:19
सर्वांना धन्यवाद स्मित
............अज्ञात
संपादन
संस्कृती | 18 July, 2010 - 18:48
कविता आवडली, मी आभारी आहे, तुम्ही मला टायपीग कसे करायचे ते पण शिकविले. !!
विजय भवरे.
चाऊ | 19 July, 2010 - 16:12
शब्द, कुंचले बनुन सारं चित्रच डोळ्यासमोर, आणि मनात उभं करतात.
आणि शब्दही असे, निवडक, हिर्‍या-माणकासारखे, अमोल, अजोड, सहसा न भेटणारे!
अप्रतिम.
धनेष नंबियार | 19 July, 2010 - 18:13
क्या बात............
;;;;;;;;;;;;;;;;फोडतय
उमेश कोठीकर | 20 July, 2010 - 07:42
छान.
गणेश कुलकर्णी | 20 July, 2010 - 16:13
किती छान कविता!!!
आवडली....!
निवडक दहात नोंद!!!
*********************************************************************************************************************
२९) "मूक सखी"
सरावलेले आशिष माझे
शिरे अनंत विदेही
खंत;...
रित्या या खांद्यावरती,..
हात कुणाचा नाही
नव्हे देव मी कुणी अमर्त्य
खलकंदन मजलाही
मंथन विषवल्ली वृक्षाचे
सकल अंगभर लाही
कुणी करावे शमन तयांचे..??
शब्द शीत अंगाई.... !!
मूक सखी कविता माझी
मी ऋणी; तिचा उतराई
.................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
ट्यागो | 29 June, 2010 - 09:31
खरेय...अगदी, अगदी!
अमित. | 29 June, 2010 - 10:20
हम्म.... ग्रेट...!!
अज्ञात | 6 July, 2010 - 07:23
मयुरेश, अमित,
मनःपूर्वक धन्यवाद स्मित
संपादन
रेव्यु | 6 July, 2010 - 07:44
खूप छान
विशाल कुलकर्णी | 6 July, 2010 - 07:47
कुणी करावे शमन तयांचे..??
शब्द शीत अंगाई.... !!
मूक सखी कविता माझी
मी ऋणी; तिचा उतराई>>>>>>>
मस्तच स्मित
किरण कुमार | 6 July, 2010 - 10:29
सूंदर , अतिम ओळी मनाला भिडणा-या
गणेश कुलकर्णी | 6 July, 2010 - 12:34
सुंदर!!!
मृद् गंधा | 6 July, 2010 - 12:57
खरय! शब्दाचे ऋण असेच!
अज्ञात | 7 July, 2010 - 07:42
रेव्ह्यू, विशाल, किरणकुमर, गणेश , अंजली,
धन्यवाद स्मित
संपादन
भरत मयेकर | 7 July, 2010 - 20:34
पण तुमची सखी मूक कुठे आहे, छान बोलतेय की!!!
गिरीश कुलकर्णी | 8 July, 2010 - 12:55
अरे वा ...गुरुजी ये तो अलग है....एकदम मस्त !!!
छाया देसाई | 8 July, 2010 - 13:16
कविता आवडली .
वर्षा.नायर | 9 July, 2010 - 12:25
आवडली.
अज्ञात | 9 July, 2010 - 19:31
भरत , गिरीष, छाया, वर्षा,
आभारी आहे. स्मित
.............................. अज्ञात
संपादन
दाद | 12 July, 2010 - 07:19
मूकसखी.... केवळ सुंदर, अज्ञात.
शब्दांच्या रचनेत..... केवळ राजा आहात.
सरावलेले आशिष माझे
शिरे अनंत विदेही
खंत;...
रित्या या खांद्यावरती,..
हात कुणाचा नाही
ह्या खंत नंतरचा विराम.... बहोत खूब
गंगाधर मुटे | 12 July, 2010 - 07:29
मूक सखी कविता माझी
मी ऋणी; तिचा उतराई
ग्रेट.
अज्ञात | 12 July, 2010 - 08:27
दाद,
फार दिवसांनी आपल्या प्रतिसादाचा लाभ मिळालाय. आभारी आहे. स्मित
ललितमधे "कविता एक प्रवास" चा सहावा भाग नुकताच टाकला आहे. आपली भेट आणि जसा असेल तसा प्रांजळ प्रतिसाद अमूल्य असेल माझ्यासाठी.
गंगाधर,
ती आपली सर्वांचीच सखी आहे. स्मित आपणही "कविता एक प्रवास" वाचावा
संपादन
कादे गीता | 19 July, 2010 - 09:02
तुमचि कविता छान आहे!
रैना | 19 July, 2010 - 15:18
आवडली. स्मित
चाऊ | 19 July, 2010 - 15:43
वा! क्या बात है!
कुणी करावे शमन तयांचे..??
शब्द शीत अंगाई.... !!
मूक सखी कविता माझी
मी ऋणी; तिचा उतराई
खरच ह्या कवितेचे, प्रतिभेचे किती उपकार आहेत!
धनेष नंबियार | 19 July, 2010 - 18:22
ग्रेट , अप्रतिम
प्रत्येक ओळी मनाला भिडणा-या आहेत..........
चिन्नु | 19 July, 2010 - 18:36
छान स्मित
अज्ञात | 31 August, 2010 - 20:44
कादे, रैना, चाऊ, धनेश, चिन्नु,
मनःपूर्वक आभार स्मित
*********************************************************************************************************************
३०) "वणवादुरावा"
प्रेम केले दाविले अन भाळलो मीही तयावर
पाउले नादावली हरखून गेले ताल स्वर
वेध वेठी लागले व्याकूळल्या घरसावल्या
लोपली रोमांकने मेघात लपले चांदणे
सांजवेळी गीत ओठी; लांबलेली सावली
मावळे; हुरहूर जाळे स्पंदनांच्या चाहुली
असुनही; वणवादुरावा प्रीत नाही भेटली
रात्र अंधार्‍या महाली पापणीकड पेटली
श्वास धापे; गुदमरे सलवेदनेची बाहुली
वंचना; उरल्या पळांच्या पावली ना माउली
आर्त माझे साचलेले सांडते जागेपणी
वाट पाहे मूक; ओल्या भंगलेल्या अंगणी
.........................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
अमित. | 8 July, 2010 - 08:39
वाह..!!स्मित
गंगाधर मुटे | 8 July, 2010 - 08:41
श्वास धापे; गुदमरे सलवेदनेची बाहुली
वंचना; उरल्या पळांच्या पावली ना माउली
आर्त माझे साचलेले सांडते जागेपणी
वाट पाहे मूक; ओल्या भंगलेल्या अंगणी
सुंदर.
छाया देसाई | 8 July, 2010 - 12:52
कविता आवडली .
गिरीश कुलकर्णी | 8 July, 2010 - 13:10
सुंदर !!!
आर्त माझे साचलेले सांडते जागेपणी---- सुपर्ब !!!
bumrang | 8 July, 2010 - 16:08
वाह....
अज्ञात, लिहित रहा रे अधुन मधुन....
गुलमोहराची जरा तरी लाज राहील!
सहेलि | 8 July, 2010 - 21:56
आषाढि एकादशिची ओढ लागलेलि दिसतेय, माऊली लवकरच पावेल,एवढि आर्तता शब्दातून वाहते आहे.
विशाल कुलकर्णी | 9 July, 2010 - 10:19
मस्त... पापणीकड नवा शब्द... छानच स्मित
अज्ञात | 11 July, 2010 - 18:02
अमित, गंगधर, छाया, गिरीश, बुमरँग, सहेली, विशाल,
सर्वांचे आभार स्मित स्मित स्मित
*********************************************************************************************************************

३१) "मेघावळ"
शिरी तुरे श्रीफळवृक्षांचे
तळी रेत सोनेरी निर्मळ
सागर मंथन अथक अखंडित
लाट लाट धरणीवर ओघळ
चंद्र सावळ्या नितळ नभावर
रजतपटावरती जळसळसळ
पवन अंगभर शीतल तरिही
चाहुलपण वाटे रणवर्दळ
स्पर्श हवेतिल जुनाच अजुनी
आठव हिरवळलेला कातळ
भिजलेले काजळ त्यावरती
सवे शेलका अंकित दरवळ
भेट अनामिक अदृष्यातिल
रोम रोमभर स्तंभित वादळ
जिथे तिथे पावलागणी
अंतरी दाटलेली मेघावळ
....................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
निंबुडा | 25 May, 2010 - 08:50
मेघावळ, रणवर्दळ, हिरवळलेला, पावलागणी ===> सुंदर वेगळी शब्दरचना!
अनुप्रास अलंकाराने स'ळ'स'ळ'लीये तुमची कविता !! स्मित
स्वरुप | 25 May, 2010 - 08:51
व्वा मस्त!
विशाल कुलकर्णी | 25 May, 2010 - 09:36
वाह गुरुजी..आज दिल खुश हो गया ! क्या कहने.. स्मित
चाऊ | 25 May, 2010 - 17:36
वा हे पावसापुर्वीच रुप असं फक्त आपणच उतारु शकता.
अप्रतिम!
प्राजु | 26 May, 2010 - 04:05
खासच!!
क्रांति | 27 May, 2010 - 06:34
सुंदर चित्रकाव्य! स्मित
अज्ञात | 27 May, 2010 - 16:12
निंबुडा, स्वरूप, विशाल, चाऊ, प्राजु, क्रन्ति
मनःपूर्वक आभार. स्मित
संपादन
अमित. | 1 June, 2010 - 13:05
बाप कविता...!!!!!
मंदार_जोशी | 1 June, 2010 - 13:07
अप्रतीम स्मित
मंजिरी सोमण | 1 June, 2010 - 13:11
क्या बात है!
अलका_काटदरे | 1 June, 2010 - 19:50
मोहक शब्द जसे आपल्या पेनाशी लगडून आहेत असे वाटते!
अज्ञात | 2 June, 2010 - 12:31
अमित , मंदार, मंजिरी, अलका स्मित आभारी आहे स्मित
संपादन
देवनिनाद | 2 June, 2010 - 13:46
व्वा सुंदर !!!
सुमेनिष | 2 June, 2010 - 14:02
अप्रतीम कविता!!!! सगळं चित्रच उभं राहिलं डोळ्यांसमोर..अगदी मनातल्या मेघावळीचंही!!
सुरेख!!!
अश्विनी के | 2 June, 2010 - 14:19
आवडली स्मित फक्त श्रीफळवृक्ष हा शब्द कवितेच्या मूडला फिट नाही वाटला.
गिरीश कुलकर्णी | 2 June, 2010 - 14:42
व्वा....एकदम चित्रमय!!!!
धन्यवाद गुरुजी... मझा आ गया स्मित !!!!
गणेश कुलकर्णी | 2 June, 2010 - 14:45
खूप छान कविता!!
अज्ञात | 8 June, 2010 - 09:01
निनाद, अश्विनी, गिरीश, गणेश,
धन्यवाद स्मित
सुमेधा,
अप्रतीम कविता!!!! सगळं चित्रच उभं राहिलं डोळ्यांसमोर..अगदी मनातल्या मेघावळीचंही!!
सुरेख!!!
कवितेचा नेमका आशय पोहोचल्याचा अभिप्राय !!.........कवीला १०० % पलिकडे समाधान आणि आनंद !! स्मित विशेष आभार
..........................अज्ञात
संपादन
ट्यागो | 4 June, 2010 - 18:13
निंबुडा, आपल्या म्हणण्याशी सहमत.
अगो | 4 June, 2010 - 18:16
खूप आवडली स्मित
अज्ञात | 7 June, 2010 - 13:26
मयुरेश, अगो, स्मित
*********************************************************************************************************************
३२) "हेवे दावे"
कुणी कुणावर प्रेम करावे
करू नये परि प्रति दावे
हेवे त्या वाटेवरती बहु
वा अथवा रण सोसावे
कधी कुचेष्टा येइल वाट्या
तोल तिथे; पण सांभाळावे
कधी प्रतारणतील सखेही
नाते तरिही फुलवावे
सरतिल वेणा; मळभ हवेतिल
पंथ हेतवे कुरवाळावे
छंद अखंडित जळणार्‍याचे
सुमनकडांवर वळवावे
निरभ्र होइल निळे सरोवर
नितळ तळास न हलवावे
स्त्रोत स्वयेची झरतिल अलगद
क्षितिजावर मग उगवावे
....................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
अमित. | 6 May, 2010 - 08:21
छान रचना.........
harish_dangat | 6 May, 2010 - 08:22
सुंदर !
-हरीश
अलका_काटदरे | 7 May, 2010 - 06:21
निरभ्र होइल निळे सरोवर
नितळ तळास न हलवावे
स्त्रोत स्वयेची झरतिल अलगद
क्षितिजावर मग उगवावे
खूप सुंदर.
छंद अखंडित जळणार्‍याचे
सुमनकडांवर वळवावे
हे ही आवडले.
प्रतारणतील- टायपो..?
विशाल कुलकर्णी | 7 May, 2010 - 08:20
व्वा गुरूजी, शेवटचे कडवे खासच ! स्मित
अज्ञात | 7 May, 2010 - 10:11
अलकाजी,
प्रतारणतील- टायपो..?
कधी प्रतारणतील सखेही
अशा परिस्थितीत सखेही (मित्रही) प्रतारणा करतील
सर्वांचे आभार
स्मित
संपादन
गंगाधर मुटे | 7 May, 2010 - 18:28
<< छंद अखंडित जळणार्‍याचे
सुमनकडांवर वळवावे >>
स्मित
अज्ञात | 10 May, 2010 - 11:07
गंगाधर धन्यवाद स्मित
संपादन
सुमेनिष | 13 May, 2010 - 12:17
छान.नेहमीप्रमाणे स्मित
भावना गोवेकर | 13 May, 2010 - 12:35
<<सरतिल वेणा; मळभ हवेतिल
पंथ हेतवे कुरवाळावे
छंद अखंडित जळणार्‍याचे
सुमनकडांवर वळवावे>>
हे कडवं माझ्यातरी डोक्यावरुन गेलं.. थोडासा अर्थ विषद करुन सांगा... सरतिल वेणा? पंथ हेतवे??
संयमित लिहिलय.. रचना छान! स्मित
सहेलि | 14 May, 2010 - 18:42
पंथ हेतवे...सुमनकडांवर मलाही नाहि समजले.
अज्ञात | 17 May, 2010 - 07:59
<<सरतिल वेणा; मळभ हवेतिल
पंथ हेतवे कुरवाळावे
छंद अखंडित जळणार्‍याचे
सुमनकडांवर वळवावे>>
सरतिल वेणा - वेणा म्हणजे बाळंत कळा, मळभ म्हनजे धूळ; प्रदूषण
पंथ हेतवे कुरवाळावे- म्हणजे हे त्रास देणारे पंथ हेतुतः जाणीवपूर्वक सांभाळावे म्हणजे त्यांना विरोध करू नका. त्यांची अशी कुचेष्टा करण्याची आवड, मत्सर करण्याची संवय फुलपाकळ्यांच्या नाजुक कडांवर कशी वळेल हे पहावे.
हे त्रास देणारे पंथ हेतुतः जाणीवपूर्वक विरोध न करता सांभाळावे म्हणजे त्याच्या बाळंत कळा शांत होतील; प्रदूषण दूर होईल आणि मग त्यांची कुचेष्टा/ मत्सर करण्याची वृत्ती फुलपाकळ्यांच्या नाजुक कडांवर कशी वळेल हे पहावे.
असं झाल्यावर सर्व कांही निरभ्र होईल.
*********************************************************************************************************************
३३) "पावती"
ओसांडती राधिका अंतरी
रोमरोमातुनी कृष्ण जन्मास येती
वृंदावनी रास रंगे जशी
सोमवंशी शशी-चांदणे साथ देती
स्तब्धातले झिंगणे देखणे
निर्विकारात आकार रेखती किती
श्वासस्तंभावरी अनंत नंद ज्योत वाती
कंठात दाट हुंदका अधिपती
आकळे ना कळे ना अशी ही स्थिती
सांगता येइ ना गोठलेली मती
प्रेम हेंची असावे प्रभा तेवती
मोक्षदा अक्षता स्निग्ध स्नेह पावती
................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
अमित. | 11 May, 2010 - 08:52
पसंतीची "पावती"...............!!!!!!!!!!!!
चाऊ | 12 May, 2010 - 09:03
सुंदर कविता,
रास सांडे ... वाचताना, खाताना दाताखाली खडा यावा असं वाटलं...
क्षमस्व!
अज्ञात | 12 May, 2010 - 09:21
चाऊ,
रास सांडे ... वाचताना, खाताना दाताखाली खडा यावा असं वाटलं..
धन्यवाद. बदल केला आहे परंतु अजूनही समाधान नाही. स्मित
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 12 May, 2010 - 10:40
आवडली.
अलका_काटदरे | 12 May, 2010 - 20:16
आपली कविता कशीही ओळखता येईल!
छान.
चाऊ | 15 May, 2010 - 18:35
आणीक सुरेख झालीय कविता.
गंगाधर मुटे | 15 May, 2010 - 18:48
सुरेख कविता.
मानसी वैद्य | 15 May, 2010 - 21:16
>>मोक्षदा अक्षता स्निग्ध स्नेह पावती
हे कळले नाही
समजावाल का?
अज्ञात | 17 May, 2010 - 08:12
आकळे ना कळे ना अशी ही स्थिती
सांगता येइ ना गोठलेली मती
प्रेम हेंची असावे प्रभा तेवती
मोक्षदा अक्षता स्निग्ध स्नेह पावती
पहिल्या दोन कडव्यात वर्णन केलेली आणि "समजत नाही; उमजतही नाही; काय सांगावे हेही कळत नाही;" ही स्थिती म्हणजेच बहुधा "अंतर्मनांतिल तेवती प्रभा असे जे प्रेम" त्याची मोक्षदा (मोक्ष देणारी), अक्षता( क्षत न पावणारी; अखंड), सौहार्दपूर्ण जिव्हाळ्याची पावती असावी
*********************************************************************************************************************
३४) "मृगजळ"
ती सर्वांशीच जिव्हाळ्याने बोलते
जिव्हारीच्या केविल कथा आपलेपणाने सांगते
समरसलेल्या प्रत्येकाला ती आपलीच वाटते
आवंढ्याची हरेक गाठ कंठात दाटते
*******************************
तो, ओलेत्या काळजाचा;.......
दु:खाच्या डागण्या अंगावर घेतो,.....
श्वासांत उसासे भरतो आणि जीव जाळू लागतो
हळवेल्या दारासाठी नवीन घर बांधतो;
मदतीच्या अनेक शक्यता मनांत मांडतो
*********************************
सारं कसं पडद्याआड
वयातीत -लिंगातीत- शंकातीत- वलयविरहित
*********************************
शब्दांची मोकळीक भावनांशी जवळीक करते
भेटीची आगळीक मात्र संभ्रमांच्या ओळीत बसते
मैत्रीचा थाट तसा आग्रहाचा घाटही असतो; पण
अनामिक भितीच्या प्रभावाने डोळ्याचा काठ कातर दिसतो
*********************************
अस्वस्थ चर्‍हाट कुरकुरणारे रहाट
आळवलेल्या जाणिवांचा वाहू लागतो पाट
खेळ होतो सावल्यांचा; टांगलेल्या बाहुल्यांचा
भंगलेल्या वेडापायी पांगलेल्या पावल्यांचा.............
*********************************
आता सगळंच अबोल; अधांतर प्रचंड खोल..........
*********************************
अनंताला गाव नाही; पुसटसंही नांव नाही
विस्कटलेल्या आभाळाचा नभालाही ठाव नाही..........................
.................अज्ञात
(हा धुंद रवी चा परिणाम आहे की काय न कळे)
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
अलका_काटदरे | 15 April, 2010 - 19:51
एकेक ओळ/ शब्द अप्रतिम.
आपण स्वतःलाही अज्ञात आहात असे वाटते!
छाया देसाई | 16 April, 2010 - 04:43
छान.अलकाशी सहमत.
गिरीश कुलकर्णी | 16 April, 2010 - 06:00
गुरुजी :
काय आवडल म्हणुन सांगु यातल.... खुप काही .. जवळजवळ सगळच स्मित
हळवेल्या दारासाठी नवीन घर बांधतो;
शब्दांची मोकळीक भावनांशी जवळीक करते
भेटीची आगळीक मात्र संभ्रमांच्या ओळीत बसते
मैत्रीचा थाट तसा आग्रहाचा घाटही असतो;
खेळ होतो सावल्यांचा; टांगलेल्या बाहुल्यांचा
भंगलेल्या वेडापायी पांगलेल्या पावल्यांचा.............
----------------- हे सगळ अप्रतिम हो.... सलाम !!!!!
अज्ञात | 16 April, 2010 - 10:14
अलका, छाया,
तुमच्या मतांशी मीही सहमत स्मित
गिरीश,
वालेकुम अ सलाम .. स्मित धन्यवाद !!
संपादन
सहेलि | 16 April, 2010 - 21:21
कवितेचा वेगळाच प्रकार सादर करण्याचा प्रयत्न चांगला, परंतु आग्रहाचा घाट, पावल्यांचा ह्या शब्दांचा
अर्थ समजला नाही.
गंगाधर मुटे | 16 April, 2010 - 21:34
आता सगळंच अबोल; अधांतर प्रचंड खोल....
क्या बात है ...मस्तच... !!.
अज्ञात | 17 April, 2010 - 08:52
परंतु आग्रहाचा घाट, पावल्यांचा ह्या शब्दांचा
अर्थ समजला नाही.
सहेली,
जेवणाचा घाट घालतो. तसा आग्रहाचा घाट. पावल्या ... पाऊलखुणा स्मित
............अज्ञात
संपादन
भरत मयेकर | 17 April, 2010 - 08:55
सगळीच कविता आवडली
" अस्वस्थ चर्‍हाट कुरकुरणारे रहाट
आळवलेल्या जाणिवांचा वाहू लागतो पाट
खेळ होतो सावल्यांचा; टांगलेल्या बाहुल्यांचा
भंगलेल्या वेडापायी पांगलेल्या पावल्यांचा."
हे विशेष आवडले.
subtelity खूप आवडली.
सुमेनिष | 17 April, 2010 - 09:02
शब्दांची मोकळीक भावनांशी जवळीक करते
भेटीची आगळीक मात्र संभ्रमांच्या ओळीत बसते
मैत्रीचा थाट तसा आग्रहाचा घाटही असतो;>>>>क्या बात है अज्ञातजी!!!! जीयो!!
एकदम मस्त!
प्रकाश काळेल | 17 April, 2010 - 11:51
नेहमीपेक्षा वेगळं आहे अज्ञातजी. फारच आवडली.
विशाल कुलकर्णी | 19 April, 2010 - 08:32
अप्रतिम ! बाकी शब्दच नाहीत....
अज्ञात | 20 April, 2010 - 08:46
भरत्,सुमेधा,प्रकाश, विशल,
अपेक्षित प्रतिसादाइतका कुठलाच आनंद नसावा !! स्मित
संपादन
विजयकुमार | 23 April, 2010 - 15:07
खुपच सुरेख
अमित. | 30 April, 2010 - 12:22
प्रत्येक शब्दात प्रचंड ताकद.........
अप्रतिम
दीपूर्झा | 30 April, 2010 - 12:23
http://www.maayboli.com/node/15749
हे पाहीलत का ?
अज्ञात | 10 May, 2010 - 17:31
विजयकुमार, अमित, धन्यवाद.
दीपूर्झा,
लिंक दिल्याबद्दल आभारी आहे. नाहीतर हे वाचलंच गेलं नसतं. जे आहे ते आपापल्या जागांवर ठीक आहे. रंजनाच्या प्रत्येकाच्या कल्पना वेगळ्या असतात. व्यक्ती तितक्या प्रकृती. कुठलीही कविता सहज आणि नकळत प्रकटलेली असते. ती समजणारा आणि कवीच्या मनांत जे आहे ते जाणणारा (म्हणजे केवळ स्तुती करणारा नव्हे) एक जरी रसिक मिळाला तरी कवीला/लेखकाला ते पुरे असतं. तिथे कवितांच्या किंवा प्रतिसादांच्या संख्येचा कांहीही संबंध नसतो हे माझं मत. चांगलं किंवा वाईट यांची प्रत्येकाची व्याख्या वेगळी असते आणि ती तशी असू द्यावी. असो. स्मित
संपादन
प्राजु | 11 May, 2010 - 06:22
सुपर्ब!!! स्मित
*********************************************************************************************************************
३५) "नेमके"
चंद्रास मिळाले टिपुर चांदणे
उन्हास शीतल वारे
सावलीस मन पुन्हा भेटले भेदुन उल्का तारे
उजड रानी गाभुळले
खगथवे विहरले न्यारे
आर्त जाहले अमृतमय आनंद न्हाइले सारे
इथेच बांधावे वाटे
श्वासांचे अवघे भारे
वातीस नेमके कळले आतिल स्त्रोत तेवणारे
.............अज्ञात
*********************************************************************************************************************
३६) "अट्टाहस"
किती राहिले मुके तरी;
झुरणे चंद्राचे लपते का ?
रत्नाकर श्रीमंत कुळी
पण लाट उसळणे थकते का ?
आड नभातिल पडद्याच्या
स्मरणांचे नाते खळते का ?
खुळ्या नको त्या सयींपरी
विसरून कधी मावळते का ?
कशास अट्टाहास उगा मग
अवसबेगमी करते गा ?
जाळ उरातिल काहुरातला;
वेस अकारण जपते गा ??...
...............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
zaad | 12 April, 2010 - 08:55
सुंदर!
>> जाळ उरातिल काहुरातला वेस अकारण जपते गा ??...
व्वा!!!
गंगाधर मुटे | 12 April, 2010 - 09:50
सुंदर कविता..!!
अज्ञात | 12 April, 2010 - 14:37
झाड, गंगाधर,
स्मित
संपादन
सहेलि | 16 April, 2010 - 21:43
अवस बेगमी ?
अज्ञात | 17 April, 2010 - 08:48
सहेली,
अवस बेगमी ?..... अंधाराची लागवड..... "अलिप्त- अदृष्य" रहाण्याचा अट्टाहास स्मित
.................... अज्ञात
संपादन
छाया देसाई | 17 April, 2010 - 10:32
उत्तमोत्तम कविता लिहायचा अट्टाहास आवडला .
विशाल कुलकर्णी | 19 April, 2010 - 08:33
ग्रेट स्मित
अज्ञात | 19 April, 2010 - 16:34
छाया, विशाल,
स्मित
संपादन
गणेश कुलकर्णी | 19 April, 2010 - 16:43
छान!
चिन्नु | 19 April, 2010 - 18:50
अवसबेगमी छानच.
गिरीश कुलकर्णी | 20 April, 2010 - 06:32
रत्नाकर श्रीमंत कुळी
पण लाट उसळणे थकते का ? ------ क्लास !!!
अज्ञात | 20 April, 2010 - 07:49
गणेश, चिन्नु, गिरीश,
स्मित
संपादन
सुमेनिष | 20 April, 2010 - 12:26
रत्नाकर श्रीमंत कुळी
पण लाट उसळणे थकते का ?
>>>क्या बात है अज्ञातजी!!! ह्या ओळी मी किती वेळा वाचल्या मलाच कळलं नाही स्मित
अवसबेगमी पण मस्त स्मित
shrishrikant | 20 April, 2010 - 12:48
अरे व्वा!
संपूर्ण कविताच लाघवी आहे.
निवडक १०त गेली.
अज्ञात | 20 April, 2010 - 16:52
सुमेधा,
ह्या ओळी मी किती वेळा वाचल्या मलाच कळलं नाही
अतिशय हृद्य प्रतिसाद. आभारी आहे.
श्रीश्रीकांत,
मला वाटतं आपण पहिलेच आहात माझी कविता निवडक दहात नोंदविणारे. ह्या सन्मानाबद्दल कृतज्ञ आभार.
संपादन
sanika11 | 21 April, 2010 - 12:30
छान कविता.
आड नभातिल पडद्याच्या
स्मरणांचे नाते खळते का ?
खुळ्या नको त्या सयींपरी
विसरून कधी मावळते का
चाऊ | 21 April, 2010 - 19:04
वा! सुरेख कविता.
अज्ञात | 22 April, 2010 - 07:26
सानिका, चाऊ,
धन्यवाद !! स्मित
संपादन
अमित. | 30 April, 2010 - 12:48
याचसाठी केला होता "अट्टाहास"............
अज्ञातांच्या आणखी उत्तमोत्तम कविता वाचायला मिळाव्यात.
swapnalimaayaboli | 30 April, 2010 - 14:15
सुन्दर..
arj | 22 June, 2010 - 10:47
सुरेख कविता.
अज्ञात | 22 June, 2010 - 13:30
अमित, स्वप्नाली, अनुजा,
धन्यवाद !! स्मित
संपादन
ट्यागो | 22 June, 2010 - 15:43
ग्रेट!!
उमेश कोठीकर | 22 June, 2010 - 18:05
सुरेख! मला वाटते कविता लिहितांना तुमच्या बोटांचेच शब्द बनत असतील; आपसूक, अलगद. तुमच्या कविता सर्वोत्तम दहात नोंदण्यापेक्षा थेट हृदयात नोंदल्या जातात.
Harshalc | 22 June, 2010 - 20:07
उत्तम कवितेचा आविष्कार स्मित खूप छान स्मित
अज्ञात | 23 June, 2010 - 12:36
मयुरेश, उमेश, हर्शल,
मनापासून धन्यवाद !! स्मित
संपादन
नवीन प्रतिसाद द्या
आपलं नाव: अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा हे लेखन आवडलेले मायबोलीकर 1
*********************************************************************************************************************
३७) "नवजात उभारी"
कुठे घुमारे कुठे फुलोरे
मुळात असते सारे
मनात रुजलेले दंव मार्दव
देते मोरपिसारे
शीण झटकण्याचे हे फेरे
बोल अबोले न्यारे
अंगणास सजविण्यास जणु की
झुळुके सवेस वारे
उदास वेळी मेघसावली
तरते हिरमुसणारे
अंकुरते नवजात उभारी
फुलते; जे हसणारे
..................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
छाया देसाई | 11 April, 2010 - 11:29
मस्त .
अलका_काटदरे | 11 April, 2010 - 16:35
कुठे घुमारे कुठे फुलोरे
मुळात असते सारे
मनात रुजलेले दंव मार्दव
देते मोरपिसारे
वा !
गंगाधर मुटे | 11 April, 2010 - 16:41
मस्त.
भरत मयेकर | 12 April, 2010 - 09:08
कल्पना आवडली.
काही काही शब्द कळले नाहीत. घुमारा असा शब्द आहे की धुमारा?
सवेस म्हणजे काय?
अज्ञात | 12 April, 2010 - 09:52
भरत,
"घुमारा" असाच शब्द आहे. म्हणजे घमघमाट. "सवेस" म्हणजे "सवे" म्हणजे बरोबर अथवा सोबत
संपादन
sanika11 | 12 April, 2010 - 10:28
मस्त कविता
सुमेनिष | 12 April, 2010 - 13:00
सुरेख !!
अज्ञात | 14 April, 2010 - 08:23
सानिका, सुमेधा,
............. स्मित
संपादन
Sirpunch | 14 April, 2010 - 08:30
जबरा ओ...
धुंद रवी | 14 April, 2010 - 19:10
खुप छान लिहता तुम्ही.... तुमचं लिखाण सगळं काढुन वाचलं पाहिजे
खुप कौतुक स्मित
*********************************************************************************************************************
३८) "तो मी"
जो एक एकटा,
एकांताचा प्रवासी,....
क्षणाक्षणांची भजने,
जळप्रतिमांचा वारकरी,....
नानाविध शकलांची,
बांधून अंतरी मोट,
भ्रमण करी....
भरतील रिकाम्या पुन्हा ओंजळी केंव्हातरी,
ओढे चर्‍हाट भिजलेले; वृषभधारी;
अंकुरास गातो गाणे; बांधावरती,...
तो मी,....
आशेचा शेतकरी,...... पाटकरी......
...................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
माणक्या | 18 March, 2010 - 16:16
आशेचा शेतकरी.. कल्पना छाने! स्मित
अन त्यावरच तर हे जगाच रहाटगाड चालू आहे!
गंगाधर मुटे | 18 March, 2010 - 18:38
भरतील रिकाम्या पुन्हा ओंजळी केंव्हातरी,
आशेवरचेच सगळे जगणे.... छान कविता..!!
विशाल कुलकर्णी | 19 March, 2010 - 09:41
तो मी,....
आशेचा शेतकरी,...... पाटकरी....>>>>
आशेच्या तुमच्या शेतीला भरपुर आणि सकस पिक येवो हिच शुभेच्छा ! डोळा मारा
छानच !
क्रांति | 20 March, 2010 - 07:51
सुंदर!
भरतील रिकाम्या पुन्हा ओंजळी केंव्हातरी,
सही!
सहेलि | 20 March, 2010 - 12:02
नानाविध शकलांची..... आवडले,छान
गणेश कुलकर्णी | 20 March, 2010 - 13:13
खूप वेगळी कविता व माडंणी!!
छान!
अलका_काटदरे | 20 March, 2010 - 21:04
आशेचा शेतकरी,...... पाटकरी......
व्वा. आवडले.
अज्ञात | 22 March, 2010 - 09:06
माणक्या, गंगाधर, विशाल, क्रांती, सहेली, गणेश्,अलका,
मनःपूर्वक आभार स्मित
संपादन
छाया देसाई | 22 March, 2010 - 09:41
कविता आवडली .
मेघाराजन | 22 March, 2010 - 10:00
सुंदर.
वारा | 22 March, 2010 - 10:12
छान.
अज्ञात | 23 March, 2010 - 08:17
छाया, मेघराजन, दविंड,
स्मित
संपादन
गिरीश कुलकर्णी | 23 March, 2010 - 09:38
गुरुजी : भरतीलच त्या ओंजळी केंव्हातरी .... जियो !!!!
*********************************************************************************************************************
३९) "नियती"
तरुण जिने केले,....
जोजविले शृंगार,
गेली पाठ फिरून,....
चेतवून अंगार
तळ सुकले,....
बष्पास मिळाले ऊन,
भेगाळुन गेले,....
मउ सुत हृदय कढून
मेघांची दाटी,....
घट कंठात दडून,
आतूर ठाकले,....
डोळे पलक भरून
झडलेली पाने,....
धूळ धाण विखरून,
इवलासा अंकुर,....
चिमटित आस धरून
ही किमया कैसी,....
नियत योजली बापा,
पाऊल थके ना,....
रोजही वाट बघून
.................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
सुमेनिष | 17 March, 2010 - 13:07
मस्त अज्ञातजी..गाभ्रीचा पाऊस आठवला स्मित
कविता नवरे | 17 March, 2010 - 13:29
मस्त स्मित
उमेश कोठीकर | 17 March, 2010 - 16:20
खुप छान. खास 'अज्ञात' टच!
सहेलि | 17 March, 2010 - 19:19
उन्हाळा चांगलाच जाणवायला लागलेला दिसतोय. छान.
विशाल कुलकर्णी | 18 March, 2010 - 08:05
खासच..... स्मित
चेतना | 18 March, 2010 - 08:22
सुंदर कविता !!
अज्ञात | 18 March, 2010 - 08:39
सुमेधा, कविता, उमेश, सहेली, विशाल, चेतना,
स्मित
*********************************************************************************************************************
४०) "कधीतरी"
अशीच तू होतीस कधीतरि
काय जाहले दुरावलो मी ,
परिचय होता ना ???....
तरीही का रुसले मग हसलेले
कळलेच कसे ना कांही ???...
अडले काय कुठे वा नडलेले ???...
भ्रम नव्हता हे मात्र खरे;
पण प्राण आज अवघडलेले........
अतिरेक सांडला मायेचा वेदना मांडली चुकलेली
छायेत सावली जशी भावना एक सुरात विखुरलेली.....
समर्पिले अवघे सारे हाती नच रेषहि उरलेली...
शून्यात कसे व्हावे रोपण संवेदना जिथे हरलेली ???
....................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
गंगाधर मुटे | 10 March, 2010 - 12:38
समर्पिले अवघे सारे हाती नच रेषहि उरलेली...
शून्यात कसे व्हावे रोपण संवेदना जिथे हरलेली ??
क्या बात है..!!
एकदम मस्त..!!
अनिल७६ | 10 March, 2010 - 12:45
....................अज्ञात
मस्त .....अगदी दिल से बरं का !
उमेश कोठीकर | 10 March, 2010 - 15:27
शेवटच्या ओळी अगदी आरपार गेल्या. कसे काय सुचते हो तुम्हाला एव्हढे असामान्य?
तुमच्या कविता वाचल्या की स्वतः काहीच लिहावे वाटत नाही. स्वतःचे लिखाण अगदी क्षुद्र वाटते.
अलका_काटदरे | 11 March, 2010 - 19:11
अज्ञातजी, कित्ती प्रश्न? नेहमीसारखीच आपल्या-style- छान.
उत्तर एकच असणार- मला वाटते- भ्रम.
शेवटच्या ओळीत संवेदना हरवलेली का हरलेली?
धनेष नंबियार | 11 March, 2010 - 19:39
मस्तच....
shrishrikant | 11 March, 2010 - 21:21
"समर्पिले अवघे सारे हाती नच रेषहि उरलेली...
शून्यात कसे व्हावे रोपण संवेदना जिथे हरलेली ???"
बहोत खूब!!
गिरीश कुलकर्णी | 12 March, 2010 - 09:55
गुरुजी : स्मित
अज्ञात | 12 March, 2010 - 14:34
गंगाधर, अनिल, उमेश, अलका, धनेश, श्रीकांत, गिरीश, सर्व सव्हृदांचे कृतज्ञ आभार !!
उमेश,
एकामुळे दुसर्‍याने लिहू नये असं कधी होत नसतं. प्रत्येकाची आपापली विशिष्ठ अशी विचारांची; मांडणीची बैठक असते. तसाच ज्याचा त्याचा आपापला वाचक वर्गही. मी तुझा प्रमाणिक वाचक आहे (इतरांच्याही प्रतिसादांचा उदंड वर्षाव अखंडपणे तुझ्या कवितांवर होतच असतो. तू छान लिहितोस.) ह्या अनुभूतींच्या वेगळेपणामुळेच त्याची परिणीती दुसर्‍याच्या आनंदात होऊ शकते.
जिथे एकही एकसारखा दिसणारा माणूस असत नाही तिथे एकसारखा लिहिणारा; वागणारा; नाचणारा; वाचणारा तरी कसा असेल ?? तुझं वाक्य "हे एक; ह्या कवितेप्रती उच्चतम भावना व्यक्त करणारं व्यक्त" म्हणून मला निश्चितच विशेष आनंददायी आहे. स्मित
अलकाजी, ते "हरलेले" च आहे. संवेदनेने दगडालाही पाझर फुटतो म्हणतात. इथे ती संवेदनाच हरली आहे.
संपादन
भरत मयेकर | 12 March, 2010 - 16:00
समर्पिले अवघे सारे हाती नच रेषहि उरलेली...
शून्यात कसे व्हावे रोपण संवेदना जिथे हरलेली ???
खूपच छान.
वेदना मांडली चुकलेली म्हणजे काय?
वेदना चुकली?(कशी?) की मांडणी?
अशी कविता हाती पुस्तक धरून वाचण्याजोगी.
सहेलि | 14 March, 2010 - 21:20
वरील सर्वच प्रतिसादांशी सहमत आहे.,साध्या वाक्यात पण भावना पूर्ण व्व्यक्त झाल्या आहेत.
अज्ञात | 17 March, 2010 - 10:12
भरत, सहेली,
आभारी आहे. स्मित
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 17 March, 2010 - 10:55
क्या बात है गुरूजी ! स्मित
छाया देसाई | 17 March, 2010 - 12:24
ग्रेट .
सुमेनिष | 17 March, 2010 - 12:47
वा गुरूजी स्मित
शेवटच्या दोन ओळी तर फर्मास अगदी!!
अज्ञात | 18 March, 2010 - 08:37
विशाल, छाया, सुमेधा,
स्मित
संपादन
चेतना | 18 March, 2010 - 09:13
समर्पिले अवघे सारे हाती नच रेषहि उरलेली...
शून्यात कसे व्हावे रोपण संवेदना जिथे हरलेली ???
>>>
क्या बात है !!
अज्ञात | 22 March, 2010 - 09:13
धन्यवाद चेतना !! स्मित
*********************************************************************************************************************
४१)
थँक्स फॉर एव्हरी थिंग..!!
मात्र आज ती आधीसारखी
मनमोकळी, खळखळून
आत-बाहेर बोलली नाही
लिंगातीत-वयातीत मैत्रीच्या
वास्तवाची जाणीव झाली असावी का तिला ?
की त्याच्या वागण्यात आपलेपणाचा
नकोसा अतिरेक झाला असेल ?
तो अगंतुक होता का ?
की ती स्त्रीसुलभ संशयाची बळी ?
कुणास ठाउक
असेल किंवा नसेलही
पण तिच्या म्हणण्याप्रमाणे,
खरं प्रेम हृदयात चिरंजीव असतं
त्यासाठी,
वारंवार भेटण्याची अथवा बोलण्याची गरज नसते
असेल, तसंही असेल
तसंच असो.
थँक्स फॉर एव्हरी थिंग !!...
..............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
1
2
पुढे >
शेवट »
स्वरुप | 18 May, 2009 - 07:03
अज्ञात, सुरेख कविता!
अनघड वयातल्या प्रेमाचा हा एक हमखास टप्पा असतो स्मित
रैना | 18 May, 2009 - 07:38
स्मित आवडली.
नचिकेत | 18 May, 2009 - 08:01
आपलेपणाचा नकोसा अतिरेक >> मस्त!!
कविता आवडली.
विशाल कुलकर्णी | 18 May, 2009 - 09:00
मस्त !! आवडली स्मित
वारा | 18 May, 2009 - 09:14
वार्‍याची बात !
वार्‍यावरची नाही !! ---
" वाह...! "
सुमेनिष | 18 May, 2009 - 09:51
आठवणी ताज्या केल्यात अज्ञात...छान कविता.
*******************
सुमेधा पुनकर स्मित
*******************
एम.कर्णिक | 18 May, 2009 - 10:31
सुरेख.
मुकुंद कर्णिक
मुकुंदगान:- http://mukundgaan.blogspot.com
भगवद्गीता:- http://marathi-bhagavadgita.blogspot.com
कौतुक शिरोडकर | 18 May, 2009 - 10:43
थँक्स फॉर दिस थिंग.
.........................................................................................................................
http://kautukaachebol.blogspot.com/
कौतुक शिरोडकर | 18 May, 2009 - 10:44
.........................................................................................................................
http://kautukaachebol.blogspot.com/
प्रकाश काळेल | 18 May, 2009 - 10:52
क्या बात है ! मस्त. थँक्स स्मित
किरू | 18 May, 2009 - 10:53
मस्त!!
---------------------------------
देणार्‍याचे हात हजारो दुबळी माझी झोळी
वैभव_जोशी | 18 May, 2009 - 10:53
अरे वा अज्ञातजी ,
तुमचा हा अवतार नवा आहे आणि अधिक भावणारा. ह्याचा अर्थ मला आपल्या बाकी कविता सोळा आणे नव्हत्या असे नक्कीच नाही पण मला ही कविता खूपच आवडली.
जयवी -जयश्री अंबासकर | 18 May, 2009 - 14:05
आपलेपणाचा नकोसा अतिरेक ............. सही !!
~~~~~~
इथे डोकवा. http://jayavi.wordpress.com/
आणि कविता.... इथे http://maajhime.blogspot.com/
दीपूर्झा | 18 May, 2009 - 14:11
.
अज्ञात | 18 May, 2009 - 20:46
सर्व सहृदांना माझे मनःपूर्वक धन्यवाद.
..................अज्ञात
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
संपादन
बस्के | 18 May, 2009 - 23:20
मलाही ही कविता आवडली! नकोसा अतिरेकही सुंदर!
www.bhagyashree.co.cc
विशाल कुलकर्णी | 19 May, 2009 - 11:47
दिपु, काय एडिटलंस रे..... स्मित
अज्ञात | 19 May, 2009 - 12:26
अरे वा अज्ञातजी ,
तुमचा हा अवतार नवा आहे आणि अधिक भावणारा. ह्याचा अर्थ मला आपल्या बाकी कविता सोळा आणे नव्हत्या असे नक्कीच नाही पण मला ही कविता खूपच आवडली.
वैभव,
एक मोठा वेगळाच दिलासा दिलात पामराला. आपले आणि सर्व दात्यांचे अंतःकरणपूर्वक आभार स्मित
.........अज्ञात
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
संपादन
slarti | 19 May, 2009 - 13:37
वा ! आवडली.
***
Finagle's Second Law : No matter what the anticipated result, there will always be someone eager to (a) misinterpret it, (b) fake it, or (c) believe it happened to his own pet theory.
सत्यजित | 12 June, 2009 - 09:24
वय ओलांडुन जेंव्हा कवि उतरतो तेव्हा... नाही कविला वय नसतच मुळी स्मित जन्माला येणार्‍या बाळा पासुन ते हजारो वर्षापुर्वी जग सोडलेल्या तृप्त आत्म्या प्रमाणे तो कधीही काहीही होतो...
अजुन एक निसटलेली...कविता अरेरे
अज्ञात | 14 June, 2009 - 08:53
अ‍ॅड्मिन टीम- निवड समितीचे अज्ञाताच्या वतीने मनःपूर्वक आभार तसेच सर्व प्रतिसादकर्त्यांना कृतानेक धन्यवाद. व्यक्त संवेदनेला पुरस्कर्त्यांकडून भरभरून खत्-पाणी मिळाल्याने कविता अजून डंवरते. स्मित
......................अज्ञात
संपादन
pulasti | 14 June, 2009 - 19:49
अभिनंदन अज्ञातजी!
सुन्या आंबोलकर | 15 June, 2009 - 07:45
मस्तच ! खुप आवडली . स्मित
shuma | 27 June, 2009 - 19:02
खरच छान
सहज सुन्दर कविता
अज्ञात | 16 February, 2010 - 07:28
पुलस्ती, सुन्या, शुमा.
उशिरा का होईना आपल्या प्रतिसादाबद्दल मनापासून आभारी आहे. स्मित
संपादन
अजय जवादे | 16 February, 2010 - 10:29
सुंदर !
mayurlankeshwar | 16 February, 2010 - 11:43
ओह! थॅंक्स फॉर सच अ वंडरफूल पोएम!
अप्रतिम!
आशूडी | 16 February, 2010 - 11:55
खरंच, हमखास टप्पा! वाह च!
चाऊ | 16 February, 2010 - 19:17
एकदम वेगळाच रंग!
पण तेव्हडाच उत्कट, खोल भिडणारा...
सुंदर!
गंगाधर मुटे | 16 February, 2010 - 19:54
अप्रतीम..!!
मिलिंदा | 16 February, 2010 - 20:11
छान आहे.
अलका_काटदरे | 19 February, 2010 - 13:47
भीडस्तपणा छान वर्णिलाय.
असेल, तसंही असेल
तसंच असो.
मनाचे संभ्रमही सुंदर विखुरले आहेत.
खूप आवडली.
गिरीश कुलकर्णी | 20 February, 2010 - 07:49
क्या बात है गुरुजी... हे तुमच रुप लई झ्याक आहे... खुप आवडली !!!
अज्ञात | 20 February, 2010 - 08:41
सर्व प्रतिसाद्कर्त्यांचे मनःपूर्वक आभार.
संपादन
डुआय | 20 February, 2010 - 09:00
आवडली. स्मित
Harshalc | 20 February, 2010 - 12:38
छान... स्मित
सहेलि | 20 February, 2010 - 21:20
खरच्,तुमचे हे नविन रुप आणि लिहिण्याची नविन स्टाइल मला नविनच. आवडली.
गणेश कुलकर्णी | 12 April, 2010 - 11:46
खूप छान!!
sanika11 | 12 April, 2010 - 11:59
सुंदर
*********************************************************************************************************************
४२) "मित्रसखा"
कुणी म्हणे मज मित्रसखा तरिही का रुक्ष अबोले
काय गुन्हा हा प्रेम जिव्हाळा ? हसणे वाहुन गेले....!!
किती शब्दउच्चार; युगांचे नाते सांगुन गेले
थेंबकोरडे मेघ नभातिल; कोंबच करपुन गेले
फूल उंबराचे जणु की कळले ना कधी उमलले
निमिषात हरवले होते नव्हते धुकेच पाठी उरले
अजूनही शोधतो तुला आठवात टाकुन झेले
असो जिथे तू तिथे सुखी; प्रार्थितो सुखाचे झूले
.....................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
चाऊ | 14 February, 2010 - 16:40
सुंदर.
गंगाधर मुटे | 14 February, 2010 - 17:07
<< फूल उंबराचे जणु की कळले ना कधी उमलले
निमिषात हरवले होते नव्हते धुकेच पाठी उरले >>
.
जबरदस्त...!!
अज्ञात | 15 February, 2010 - 08:52
चाऊ, गंगाधर
आभारी आहे.धन्यवाद. स्मित
संपादन
गिरीश कुलकर्णी | 15 February, 2010 - 09:54
अजूनही शोधतो तुला आठवात टाकुन झेले
असो जिथे तू तिथे सुखी; प्रार्थितो सुखाचे झूले --------------------
क्या बात है गुरुजी !!!!
( मित्रसखी ???)
देवनिनाद | 15 February, 2010 - 10:28
खुप खुप छान ... अज्ञातजी आपण खरचं सुंदर लिहीता
शुभेच्छा !!!
देवनिनाद
अज्ञात | 15 February, 2010 - 12:16
गिरीष, निनाद,
स्मित
संपादन
छाया देसाई | 15 February, 2010 - 12:56
छान .
अज्ञात | 16 February, 2010 - 07:15
आभार छाया स्मित
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 16 February, 2010 - 09:43
सुंदर....., छानच ! स्मित
juyee | 16 February, 2010 - 16:02
<<अजूनही शोधतो तुला आठवात टाकुन झेले
असो जिथे तू तिथे सुखी; प्रार्थितो सुखाचे झूले>> मस्तच
अलका_काटदरे | 19 February, 2010 - 13:42
छान.
विरहरुपी प्रेमभावना आणि मग
--असो जिथे तू तिथे सुखी; प्रार्थितो सुखाचे झूले--
मस्तच.
अज्ञात | 20 February, 2010 - 08:39
विशाल, जुई, अलका,
मनःपूर्वक धन्यवाद !! स्मित
*********************************************************************************************************************
४३) "चर अचर"
पुराण वाडा द्वार महिरपी परस अजूनहि जागे
चौकखणातिल देव्हारा मज पुन्हा बाळपण मागे
चिरा पायरी उंबरठा ओसरी बैठकीसंगे
वृंदावन; सह आड; मनातिल गूज आठवण सांगे
अंगणातले संमार्जन रांगोळी; बहुविध अंगे
श्वासागणि उश्वास जसा थेंबाप्रति वलय तरंगे
कसेच व्हावे वृद्धिंगत वय; पाश गुंतले मागे
संग रेशमी रंग गुलाबी; चर; अचरासम वागे
............................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
मानुषी | 20 January, 2010 - 18:20
नेहेमीप्रमाणेच तरल आणि थोडी नॉस्टॅलजिक!
प्राजु | 20 January, 2010 - 19:01
अफाट!!
दुसरा शब्द नाहीये.
नंद्या | 21 January, 2010 - 04:38
खूप छान शब्दचित्र !
गंगाधर मुटे | 21 January, 2010 - 06:18
तरल आणि अति सुंदर..!!
चिन्नु | 21 January, 2010 - 06:32
छान.
गिरीश कुलकर्णी | 21 January, 2010 - 08:13
कसेच व्हावे वृद्धिंगत वय; पाश गुंतले मागे
संग रेशमी रंग गुलाबी; चर; अचरासम वागे.......... !!!!! क्या बात है गुरुजी !!!!!!!!
अज्ञात | 22 January, 2010 - 08:06
सर्व प्रतिसाद्कर्त्यांपुढे नतमस्तक !! स्मित
संपादन
सुमेनिष | 23 January, 2010 - 11:07
होमसिकनेस मस्त उतरवलाय!
प्रकाश काळेल | 23 January, 2010 - 12:51
सुंदर !!
डॅफोडिल्स | 23 January, 2010 - 20:16
मस्त..!
रैना | 23 January, 2010 - 20:16
आवडली. नेहमीप्रमाणेच सुंदर.
अज्ञात | 25 January, 2010 - 09:10
सुमेधा,प्रकाश्,सांची,रैना,
सादर प्रणाम !! स्मित
संपादन
गणेश कुलकर्णी | 25 January, 2010 - 09:53
अज्ञात,
खूप छान आणि तरल कविता!!!
जयवी -जयश्री अंबासकर | 25 January, 2010 - 10:31
मस्त !!
सहेलि | 28 January, 2010 - 13:45
आजच आले मी मायबोलीवर आणि हा मी दिलेला पहिला प्रतिसाद
,......सहेलि
अज्ञात | 28 January, 2010 - 14:37
गणेश, जयवी, सहेली,
आभारी आहे. सहेली, तुझा पहिलाच प्रतिसाद माझ्या कवितेला मिळाला हे भाग्यच म्हणायला हवं माझ्या कवितेचं !! स्मित
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 29 January, 2010 - 11:08
सुरेखच.... शब्दच नाहीत माझ्याकडे ! स्मित
पनू | 29 January, 2010 - 12:09
मस्तच आहे कविता स्मित
श्रावण मोडक | 29 January, 2010 - 12:11
वा. चरअचराची द्विपदी खोल!
कविता नवरे | 29 January, 2010 - 12:11
कसेच व्हावे वृद्धिंगत वय; पाश गुंतले मागे
संग रेशमी रंग गुलाबी; चर; अचरासम वागे>>>मस्तच स्मित
छाया देसाई | 29 January, 2010 - 12:16
मस्त .
अज्ञात | 16 September, 2010 - 19:19
विशाल, पनू, श्रावण, कविता, छाया
उशिरा पण मनःपूर्वक आभार स्मित
*********************************************************************************************************************
४४) "कंठकळा"
सहज दाटल्या कंठकळा
शब्दांवर त्यांची निगराणी
हृदयात खोल उठले वादळ
डोळ्यांत तरळले जड पाणी
कशा भेटल्या जुन्या पुराण्या
अवचित वेड्या आठवणी
पुन्हा एकदा उन्मळली
सगुणात विकल आणीबाणी
भास तेच आभास नवे
संवाद मुके अन अनवाणी
हसावे रडावे वा अवघड
दिसली व्याकुळ परिराणी
.....................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
गंगाधर मुटे | 11 January, 2010 - 08:13
सुंदर कंठकळा..!!
विशाल कुलकर्णी | 11 January, 2010 - 08:25
सुरेख !
पल्ली | 11 January, 2010 - 11:56
संवाद मुके अन अनवाणी,
खास अज्ञात टच
मानुषी | 11 January, 2010 - 11:57
सुंदर!
सुमेनिष | 11 January, 2010 - 15:56
सुरेख!!!
अलका_काटदरे | 11 January, 2010 - 20:10
संवाद मुके अन अनवाणी
पुन्हा एकदा उन्मळली
सगुणात विकल आणीबाणी
छान, भावपूर्ण.
अज्ञात | 12 January, 2010 - 11:36
सर्व नव्या जुन्या प्रतिसादकर्त्यांचे मनापासून आभार. हाच खरा आधार पुढच्या लिखाणासाठी. धन्यवाद स्मित
असेच भेटत रहा. स्मित स्मित स्मित
*********************************************************************************************************************
४५) "ध्यास"
पेटूनि ध्यास माझा; रवि-चंद्र होत आहे
जळतो अखंड एक; झुरतो दुजा दिगंत
पाण्यास ओढ त्यांची; वाफेत मेघ वाहे
काठांस वेदनेच्या; छेदून लाट पाहे
सारे सदाहि निष्प्रभ अस्वस्थ जीव आहे
क्षितिजास अंत नाही चाले प्रवास अंध
कळले अजून नाही कोणा कशास खंत
फिरते खुळ्या सुखाच्या पाठी चरक अनंत
मी कोण यात आहे ? एकांत हा रवंथ
उलटून रात्र जाई दिवसास वेग संथ
उमलून वाट येते पायातळी कुठून
जन्मास जन्म अगणित शोधावयास संत
..............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
छाया देसाई | 7 January, 2010 - 08:05
कविता आवडली .
विशाल कुलकर्णी | 7 January, 2010 - 11:28
कधी कधी अगदी साध्या साध्या शब्दांतुन वैश्विक सत्य सांगून जाता देवा ! स्मित
सुमेनिष | 7 January, 2010 - 15:59
छान आहे...
अलका_काटदरे | 7 January, 2010 - 19:34
कळले अजून नाही कोणा कशास खंत
फिरते खुळ्या सुखाच्या पाठी चरक अनंत
छान.
गंगाधर मुटे | 7 January, 2010 - 19:54
फार-फार-फारच सुंदर..!!
उमेश कोठीकर | 7 January, 2010 - 21:39
शब्दांपलीकडले अगम्य सत्य!....तरीही शब्दात खेचून आणलेले. ग्रेट.
अज्ञात | 8 January, 2010 - 08:07
सर्वच उत्कट अभिप्रायांना सादर वंदन .......... स्मित
संपादन
गिरीश कुलकर्णी | 10 January, 2010 - 08:20
एकदम उच्च !!! तुमच्या मी आतापर्यंत वाचलेल्या कवितांपैकी सर्वोत्तम !!!
अग्निवेश०८ | 10 January, 2010 - 13:48
अज्ञात,
एक वर्षानंतर आज योग आला मा बो वर यायचा. पल्ली यांचा २००९ जाने मधला शुभचिंतनाचा संदेश वाचला आणि लक्षात आलं वर्षभर आपण मा बो वर आलो नाही. मी लिहीत नसल्याने तुमच्यासारखा उत्साह नसतो. शिवाय तुमच्या एक दोन कवितांवर चाललेल्या हल्ल्यांना बघून मी नकळत मधे पडलो खरा पण जरा निवळण्याची चिन्हे दिसल्यावर बाजूला झालो.
आज थोडेच पण बोलके प्रतिसाद बघून तुमच्या कविता कळणारी आणि त्यांचं मनापासून कौतुक करणारी मंडळी बघून आनंद वाटला. मला जे जे म्हणावसं वाटलं ते आधीच सर्वांनी म्हणून टाकल्याने हे अवांतर लिहावं लागतंय. ह्यातही समाधान हे आहे की, सर्वांना जे थोडं थोडं वाटलं ते मला एकट्याला संपूर्ण वाटलं. माझं कौतुक पुरे. खरं श्रेय लिखाणाचं आहे.
अजूनही आपलं लिखाण आधीसारखं अगम्य आणि गहन-गूढ आहे की कांही बदललंय ? प्रत्येकाची आपापली उपजत शैली असते तीच सहज असते. तिच्यात संस्कारानुरूप निसर्गतः बदल झाले तर ते योग्य असतात नाही तर लिखाणात कृत्रिमपणा येतो असं माझ्या पहाण्यात आहे. अवघड आणि वेगळं लिहायचं म्हणून शब्दकोषांचे संदर्भ घेऊन कवितेचं स्फुरण आणून लिहिणारे कवी पाहिलेत मी. तुम्ही तसे नाही आहात. जे लिहिताय ते आज कदाचित लोकांना अवघड वाटू शकेल पण तेच अखेरपर्यंत टिकेल कारण तो, तुमच्या म्हणण्यानुसार मूळ स्त्रोतातील निर्मळ प्रवाह आहे.
खूपच बोललोय. पटलं नाही तर मनावर घेऊ नका.
लिखाणास नव्या वर्षाच्या शुभेच्छा.
*********************************************************************************************************************
४६) "सात बारा"
सरली पळे उलटली पाने
शांत जाहली राने,
मुकेच मिटले वादळ अवचित
कुठे कोण ना जाणे
विरली छाया ठसे उमटले
जखमांचे व्रण झाले,
घोंघावे अवती भवताली
मेघ झरूनी गेले
उन्मळलेले कसे रुजावे.. ?
रुसले पक्षी रावे,
शीळ एक ना कुजबुजही वा
फसले किंचित दावे
सात स्वरांचे झाले बारा
विकृत सोबत आले,
राग जन्मले नवे नव्हाळे
अवघडले अन वारे
.................अज्ञात
७/१२/२००९
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
जागोमोहनप्यारे | 7 December, 2009 - 08:33
संगीताचा सात-बाराच काढला की! स्मित
अज्ञात | 7 December, 2009 - 13:20
ह्म्म्म्म ....... स्मित स्मित
संपादन
प्रकाश काळेल | 7 December, 2009 - 13:37
मस्तच कल्पना अज्ञातजी.
ओह...आजची तारीख कवितेची प्रेरणा आहे तर.... स्मित
दक्षिणा | 7 December, 2009 - 13:53
आणि लिहिलियेत पण ०७/१२ ला... म्हणजे भलताच योगायोग... फिदीफिदी
गिरीश कुलकर्णी | 7 December, 2009 - 14:00
तुमच्या थाटातली आहे.... जियो !!!!
हॅपी बर्थ डे का ७/१२..............................????? चुभुदेघे ... स्मित
अज्ञात | 7 December, 2009 - 14:42
प्रकाश, दक्षिणा, गिरीश,
सर्वांना धन्यवाद !! स्मित
संपादन
अलका_काटदरे | 7 December, 2009 - 19:43
ह्यावरील उतारा काय, अज्ञातजी ?
गीतरुप | 8 December, 2009 - 03:26
मस्त आहे
अज्ञात | 8 December, 2009 - 12:10
स्मित अलकाजी आजच्या "अमिट" मधे कदाचित आपल्याला उत्तर सापडावं !! ??....
..........अज्ञात
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 8 December, 2009 - 08:53
स्मित
अज्ञात | 8 December, 2009 - 12:21
विशाल,
भेट दिल्याबद्दल आभार !! स्मित
संपादन
कौतुक शिरोडकर | 9 December, 2009 - 10:26
जमाना रिमिक्स का है असं म्हणायचं तर त्यालाही जीभ धजावत नाही.
भाऊ नमसकर | 9 December, 2009 - 10:52
सुंदर !
"राग" छानच " आवळलाय" ! आतां "सात-बाराचे" उतारे संगणीकॄ्त पण झाले आहेत !!
अज्ञात | 10 December, 2009 - 07:43
कौतुक, भाउ,
स्मित स्मित स्मित
संपादन
जे.डी._भुसारे@y... | 10 December, 2009 - 21:47
२६/११ वर सगळेच,
बोलतात नको तेवढे.
मिठाची गुळनी घेत
कांही गिळतात आवढे.
७/१२ च्या उतार्‍याला,
राजकारणा पुरता थारा.
कितीही झाल्या घोषणा,
उतारा झाला नाही कोरा.
स्वप्नाली | 11 December, 2009 - 07:43
"उन्मळलेले कसे रुजवे" ..खुपच छान...
गंगाधर मुटे | 11 December, 2009 - 07:50
"राग जन्मले नवे नव्हाळे"
छान..!
छाया देसाई | 11 December, 2009 - 08:58
कविता आवडली .
अज्ञात | 12 December, 2009 - 14:20
भुसारे, स्वप्नाली, गंगाधर, छाया,
मनःपूर्वक आभार !! स्मित स्मित स्मित
संपादन
जागोमोहनप्यारे | 13 December, 2009 - 11:38
२६/११ काय आणि ७/१२ काय देशाचेच ३/१३ वाजले आहेत.........
*********************************************************************************************************************
४७) "वारा"
ना कळे कोण एकांती,पण,..
मज शोधित येतो वारा
मी रिता एकटा असतांना
मागतो कुशीत सहारा
वाहता वाहता थकतो अन
उन्मळतो होत बिचारा
वागवी कोष गंधांचे परि
अनिकेत पसारा सारा
दिसण्यात धुंद हृदयात कुंद
ओठांत बंद अंगारा
वाटतो जरी हा नितळ,तरी,...
अश्रूंसम असतो खारा
...............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
गिरीश कुलकर्णी | 6 December, 2009 - 18:06
वाहता वाहता थकतो अन
उन्मळतो होत बिचारा
वागवी कोष गंधांचे परि
अनिकेत पसारा सारा
दिसण्यात धुंद हृदयात कुंद
ओठांत बंद अंगारा
आहाहा... काय सहज आलाय हा वारा... मस्त..!!!
चिन्नु | 6 December, 2009 - 19:53
दिसण्यात धुंद हृदयात कुंद
ओठांत बंद अंगारा
वाटतो जरी हा नितळ,
तरी,...
अश्रूंसम असतो खारा
मस्त!
अज्ञात | 7 December, 2009 - 07:51
गिरीश आणि चिन्नु,
मनःपूर्वक धन्यवाद !! स्मित स्मित स्मित
संपादन
नितिन देशमुख | 7 December, 2009 - 15:03
मी रिता एकटा असतांना
मागतो कुशीत सहारा...मस्त
अज्ञात | 7 December, 2009 - 15:50
आभार नितीन स्मित
संपादन
अलका_काटदरे | 7 December, 2009 - 18:47
मस्तच.
उन्मळतो होत बिचारा
येथे उन्मळीत होतो बिचारा पाहिजे आहे का?
-सविनय
अज्ञात | 8 December, 2009 - 07:46
स्मित
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 8 December, 2009 - 08:54
दिसण्यात धुंद हृदयात कुंद
ओठांत बंद अंगारा
वाटतो जरी हा नितळ,तरी,...
अश्रूंसम असतो खारा>>>>
क्या बात है.... स्मित
अज्ञात | 8 December, 2009 - 12:22
धन्यवाद विशालजी स्मित
संपादन
चाऊ | 8 December, 2009 - 17:56
अतिशय सुंदर! शेवट एकदम लाजवाब!
कौतुक शिरोडकर | 8 December, 2009 - 20:52
तुमचं काय... तुम्ही वाराच काय तुफानालाही कुशीत घ्याल... पण जरा जपून... वार्‍याचा असतो अंदाजे बयाँ और...
चेतना | 9 December, 2009 - 07:40
वा.. खासच..!!!
अज्ञात | 9 December, 2009 - 08:02
चाऊ, कौतुक, चेतना,
मनःपूर्वक आभार !! स्मित
संपादन
उमेश कोठीकर | 9 December, 2009 - 09:08
तुम्ही जे लिहाल त्याची सुरेख कविताच होते. मस्त!
अज्ञात | 10 December, 2009 - 07:49
उमेश,
तू केलेल्या कौतुकाचं कौतुक करणंच भाग आहे. त्यामुळेच तर मुठभर ....... मिळतं !! स्मित
संपादन
गंगाधर मुटे | 11 December, 2009 - 14:13
" ना कळे कोण एकांती,पण,..
मज शोधित येतो वारा
मी रिता एकटा असतांना
मागतो कुशीत सहारा "
.... एकदम छान..!
अज्ञात | 12 December, 2009 - 14:17
आभारी आहे गंगाधर स्मित
*********************************************************************************************************************
४८) "भिरभिर"
पाऊस पडे ना व्याकुळ धरणी
चातक भिरभिर पाणी पाणी
सुकू लागले शेत
चहुकडे भिववे आणी बाणी,...
मनातला अस्वस्थ चव्हाटा
पाउल पाउल अनवाणी
कोंब; धरे ना पानपालवी
झुरे एकटी राणी
काक कोकतो दिशांत दाही
हळहळ; सोबत चिंता देही
दाह; अंगअंगाची लाही
मेघ दुरूनच पाही,...
पुरे सहारा थेंब एक मज
फुलविन त्यातच; म्हणे विराणी
ओंजळ होउन उभी कधीची
वेडी एक कहाणी
.............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
चिन्नु | 1 December, 2009 - 13:20
थेंबासाठी ओंजळ धरून उभी वेडी एक कहाणी! क्या बात है!
विशाल कुलकर्णी | 2 December, 2009 - 11:51
जियो सर..... स्मित
चाऊ | 2 December, 2009 - 14:56
मला वाटतं, सारं आयुष्यच कोणत्या ना कोणत्या बरसातीची वाट पहाणच असतं ना?
सुरेख कविता!
अज्ञात | 2 December, 2009 - 18:59
चिन्नु, विशाल, चाऊ,
स्मित स्मित स्मित
संपादन
कौतुक शिरोडकर | 2 December, 2009 - 21:20
भिरभिर प्रत्येकाची.... संपल्यावरच थांबायची ....
सही !
अज्ञात | 2 December, 2009 - 21:56
कौतुक,
नाविलाज को क्या इलाज है ???? स्मित
संपादन
चेतना | 3 December, 2009 - 08:07
अप्रतिम..!!! स्मित
कविता नवरे | 3 December, 2009 - 08:24
सुरेख स्मित
उमेश कोठीकर | 3 December, 2009 - 08:54
छान.
अज्ञात | 4 December, 2009 - 09:36
चेतना, कविता, उमेश,
स्मित
संपादन
सत्यजित | 4 December, 2009 - 22:51
सीएल.. तुमची नेहमीची शैली नाही.. मावैम स्मित
अज्ञात | 5 December, 2009 - 15:56
सत्यजीत,
कुठल्या अर्थाने ?? चांकीवा ????
संपादन
वारा | 6 December, 2009 - 08:45
छान.
गिरीश कुलकर्णी | 6 December, 2009 - 18:20
पुरे सहारा थेंब एक मज
फुलविन त्यातच; म्हणे विराणी.................
ओंजळ होउन उभी कधीची
वेडी एक कहाणी ------ क्या बात है...
मस्त ..... नाशकातल्या पाण्यातच दम आहे... स्मित
अज्ञात | 7 December, 2009 - 12:52
द विंड, गिरीश,
धन्यवाद. स्मित स्मित स्मित
संपादन
अलका_काटदरे | 15 December, 2009 - 21:12
विराणी चांगली जमलीय.
प्राजु | 16 December, 2009 - 07:06
सुरेख!
जयवी -जयश्री अंबासकर | 16 December, 2009 - 12:17
सुरेख !!
अज्ञात | 16 December, 2009 - 13:36
अलका, प्राजु, जयवी,
आभारी आहे,. स्मित स्मित स्मित
संपादन
सुमेनिष | 17 December, 2009 - 14:27
छान आहे स्मित
अज्ञात | 17 December, 2009 - 17:31
धन्यवाद सुमेधा. खूप दिवसांनी योग आलाय आज !! सभिरभिर
*********************************************************************************************************************
४९) "जवाहीर"
पेलवे न जड जवाहीर अंगावर-
झाले कुपीबंद नजराणे,..
स्मृतीत उरले साजसखे
शब्दांविण राग तराणे
अधांतरी घुटमळे मारवा
समेविना हे गाणे,
खुळी रिकामी आवर्तने
सोबतीस ताल अडाणे
गुणगुणे कधीतरि रोम
तयातुन उमले कोंब नव्याने,
आणि आठवे देठदंवाचे
हुंदक्यासवे हसणे
.............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
प्रकाश काळेल | 6 November, 2009 - 14:39
अधांतरी घुटमळे मारवा
समेविना हे गाणे
खुळी रिकामी आवर्तने
सोबतीस ताल अडाणे >>> अहाहा ! स्मित
गुणगुणे कधीतरि रोम
तयातुन उमले कोंब नव्याने
आणि आठवे देठदंवाचे
हुंदक्यासवे हसणे
>> क्या बात है !
दाद | 19 November, 2009 - 09:15
निव्वळ वेड.... खूप सुंदर
अज्ञात | 20 November, 2009 - 07:22
प्रकाश आणि दाद,
आपल्या उत्कट अभिप्रयाबद्दल मनःपूर्वक धन्यवाद. स्मित
संपादन
चिन्गु | 22 November, 2009 - 10:10
तुमची कविता म्हणजे अस्सल दागिना आहे. जबरी.
सत्यवादी | 22 November, 2009 - 10:41
शेवटच्या कडव्याने रोमांच उभे राहिले! मा बो वर असे कवी, असल्या कविता असणे हीच मा बोची खरी श्रीमंती आहे.
अज्ञात | 23 November, 2009 - 08:28
चिंगु आणि सत्यवादी,
आपल्या श्रीमंत अभिप्रायाने आनंद वाटला. आभारी आहे. स्मित
संपादन
sarangi | 25 November, 2009 - 10:00
खुपच सुंदर
उमेश कोठीकर | 25 November, 2009 - 10:02
एव्हढे जडजवाहीर वागवता मनात? कमाल आहे!
कौतुक शिरोडकर | 25 November, 2009 - 10:50
गुरुवर्य, अफाट आहात.
अज्ञात | 26 November, 2009 - 10:36
सारंगी, उमेश, कौतुक,
मनःपूर्वक आभार !!
संपादन
चिन्नु | 27 November, 2009 - 12:38
ताल अडाणे, हुंदक्याशिवाय हसणे छानच!
पेलवे ना जड जवाहीर.. आठवणींना हिरे म्हणणारे तुम्हीच.. तुमच्या बर्‍याच कवितांमधून असा आठवांचा दरवळ असतो. छान वाटतं.
अज्ञात | 27 November, 2009 - 18:21
चिन्नु,
आपल्या नेमक्या,पेलवे ना जड जवाहीर.. आठवणींना हिरे म्हणणारे तुम्हीच.. ह्या माझ्या मनातल्या मूळ कल्पनेला जाणणार्‍या, मनस्वी अभिप्रायाबद्दल विशेष आभार !! स्मित
संपादन
अलका_काटदरे | 27 November, 2009 - 18:30
अज्ञातजी, मला एवढे जडजवाहीर पेलवण्यातले नाहीत, हे आपल्याला माहीत असेलच !!
अज्ञात | 28 November, 2009 - 10:01
अलकाजी,
अज्ञातजी, मला एवढे जडजवाहीर पेलवण्यातले नाहीत, हे आपल्याला माहीत असेलच !!
असं आपण का म्हणालात माहित नाही. कुठलीही एखादी गोष्ट, मग ती, "कविता- कथा- कादंबरी- प्रसंग -ठिकाण-", जेंव्हा आपल्याला न समजूनही ओळखीचं वाटतं, तेंव्हा ते समजलं नाही असं म्हणता येत नाही. फार तर उमजलं नाही असं होऊ शकतं. लहानपणी न कळता पाठ केलेला परवचा मोठेपणी अनुभवाशी संलग्न होतो तेंव्हाच संदर्भार्थासहित कळतो ना ?? असो.
आता किमान आतली ओळख कुठेतरी जागलीशी वाटली हेही नसे थोडके !! काय ?????? स्मित
...............अज्ञात
संपादन
अलका_काटदरे | 28 November, 2009 - 11:30
!!!!
प्रणाम !
चेतना | 28 November, 2009 - 14:23
खुप सुंदर.. जवाहीर.. !! तुमच्या मुळे आम्हाला पण थोडीफार ओळख पटली तर कित्ती छान.. !! स्मित
जयन्ता५२ | 28 November, 2009 - 14:58
रत्नजडीत!गहिरी...
जयन्ता५२
अज्ञात | 30 November, 2009 - 07:50
अलका, चेतना, जयंता५२,
स्मित मनःपूर्वक आभार !!
संपादन
चाऊ | 30 November, 2009 - 20:09
वा! क्या बात है!
अज्ञात | 1 December, 2009 - 08:47
आभारी आहे चाऊ स्मित
संपादन
गिरीश कुलकर्णी | 2 December, 2009 - 06:02
तशी सगळी कविताच अदाकारीन व्यापलीय पण हे फारच जीवघेण झालय...
अधांतरी घुटमळे मारवा
समेविना हे गाणे,
खुळी रिकामी आवर्तने
सोबतीस ताल अडाणे --------- जियो बॉस...!!!
अज्ञात | 2 December, 2009 - 09:44
आभारी आहे गिरिश स्मित
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 2 December, 2009 - 11:58
जबरदस्त.... आवडली !
<<गुणगुणे कधीतरि रोम
तयातुन उमले कोंब नव्याने
आणि आठवे देठदंवाचे
हुंदक्यासवे हसणे >>>> हे जास्त आवडले !
अज्ञात | 2 December, 2009 - 18:58
विशाल,
स्मित स्मित स्मित
संपादन
सत्यजित | 6 December, 2009 - 21:32
सीएल माझी एक विनंती, एकदा कविता शब्दां वेगळी करुन सांगा... मला फार मजा येते.. थोडक्यात चालणार नाही...
श्री | 6 December, 2009 - 21:47
खुपच सुंदर स्मित
अज्ञात | 7 December, 2009 - 08:02
धन्यवाद श्री.
सत्यजीत, मी काय करावे अशी आपली अपेक्षा आहे ?? शब्दांवेगळी म्हणजे नेमकं काय म्हणायचं आहे ?? सविस्तर साठी खूप विचार करावा लागेल कदाचित मलाही आणि त्याचं ललित होईल ..! म्हणून तर भेटींची गरज भासते !!!! स्मित स्मित स्मित नाही ???? स्मित कधी भेटू या ?? की हवंच सविस्तर ?? स्मित
*********************************************************************************************************************
५०) "अनुकंपित"
तलम ऋणांचे बंध कोवळे
चुकून पडलेल्या गाठी,....
कळीस भारे गंधमदन
भ्रमरास नितळ शृंगारमती
देखणे दृष्य भवतालावर
शेवर्‍या विहग वार्‍यावरती,
मन सुखद तरल अनुकंपित राधा
खेळ मांडते एकांती
जणु वेणूनाद सवे मोहन
चाले क्रीडा मधु ओघवती
ही भेटच अवघी निराकार
पण सारे सण हृदयावरती
...............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
चेतना | 18 November, 2009 - 08:41
क्या बात है.. शेवटची ओळ तर अप्रतिम..
नितिन देशमुख | 18 November, 2009 - 14:33
कळीस भारे गंधमदन
भ्रमरास नितळ शृंगारमती.....
तुमच्या सारखा शब्द संग्रह असता तर मी तुम्हाला छान प्रतिसाद देउ शकलो असतो...असो... छान आहे..
कविता नवरे | 18 November, 2009 - 14:44
शेवटची ओळ खासच स्मित
श्रावण मोडक | 18 November, 2009 - 14:46
चांगली...
अलका_काटदरे | 18 November, 2009 - 18:19
तरल, सुंदर.
क्रांति | 18 November, 2009 - 19:09
मन सुखद तरल अनुकंपित राधा
खेळ मांडते एकांती
अतिशय सुरेख!
चिन्गु | 18 November, 2009 - 20:51
क्या बात है. जबरी.
वारा | 19 November, 2009 - 04:24
सुंदर!
अगो | 19 November, 2009 - 04:28
मन सुखद तरल अनुकंपित राधा
खेळ मांडते एकांती
ही ओळ फार आवडली मलाही !
अज्ञात | 19 November, 2009 - 08:02
सर्वच प्रतिसादांचे मनःपूर्वक आभार. लोभ आहेच वृद्धिंगत व्हावा. धन्यवाद. स्मित
संपादन
दाद | 19 November, 2009 - 09:28
ही भेटच अवघी निराकार
पण सारे सण हृदयावरती
... काय हे... किती म्हणजे किती सुंदर... दादही देता येऊ नये इतकं
very sane subodh | 19 November, 2009 - 13:36
अगो, दाद यांना आवडलेल्या ओळी मलाही आवडल्या.
माणक्या | 20 November, 2009 - 09:59
ही भेटच अवघी निराकार
पण सारे सण हृदयावरती...
.. ह्यासाठी शब्दात काहीतरी लिहायचं म्हणूनही काही लिहायला सुचत नाहीये.. छ्या..
अज्ञात | 23 November, 2009 - 08:31
दाद, व्हेरी साने सुबोध आणि माणक्या,
आपल्या अभिप्रायाचे सविनय स्वागत आणि आभार.
स्मित
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 23 November, 2009 - 11:37
काय बोलू गुरूजी...?
शब्दच नाहीत. दाद तरी काय देवू अजुन?
अज्ञात | 23 November, 2009 - 17:44
विशाल,
स्मित
संपादन
देवा | 23 November, 2009 - 18:59
अज्ञात, सुंदर झाली आहे. मस्त बहारमध्ये चैती वगैरे होईल यावर...स्मित
अज्ञात | 25 November, 2009 - 08:02
धन्यवाद देवा !! स्मित
संपादन
कौतुक शिरोडकर | 25 November, 2009 - 10:57
अहाहा..............!!!!
अज्ञात | 25 November, 2009 - 17:36
शिरोड्करांचे मनःपूर्वक आभार !! स्मित
संपादन
चिन्नु | 25 November, 2009 - 17:39
>>कळीस भारे गंधमदन
भ्रमरास नितळ शृंगारमती
>>ही भेटच अवघी निराकार
पण सारे सण हृदयावरती
खासच!
अज्ञात | 26 November, 2009 - 10:35
धन्यवाद चिन्नु स्मित
*********************************************************************************************************************
५१) "शब्द शब्द स्तब्ध"
अज्ञात | 26 October, 2009 - 07:13
शब्द इमले शब्द झूले दूर ना तो चंद्र होता
चांदण्यांचा बाज मेघश्याम त्याचा साज होता
थेंब मातीच्या कुशीचा गंधमय आकार होता
श्वास; भरलेल्या स्वरांचा दीर्घतम आधार होता
जाहले आकाश कोरे भान ना क्षितिजास आता
स्पर्श ना आवाज कांही लोपली चाहूल आता
रासवेड्या पावलांना तापलेली धूळ आता
काठ लाटेचा भुकेला भंगलेला घाट आता
शब्द; अर्थच संपलेले आड पडदा तोच आता
कोरड्या पाशी जखडले अमृताचे बेट आता
खारलेले वाग तेही दूर राहिलेले आता
शून्यही अस्वस्थ; देही; पेटलेला जाळ आता
पापणीचा कोट वेडा वाट अंधारात पाहे
झूल स्वप्नांची करूनी दाह एकांतात साहे
बेगडी आशा खुळी; की ओढ अजुनी शेष आहे
भोर-संध्याकाळ रोजी वेदनेचा पाट वाहे
..............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
राहुल रेवले | 26 October, 2009 - 08:07
थेंब मातीच्या कुशीचा गंधमय आकार होता
श्वास; भरलेल्या स्वरांचा दीर्घतम आधार होता
सुंदरच! अति सुंदर!!
चिन्नु | 26 October, 2009 - 09:37
>>रासवेड्या पावलांना तापलेली धूळ आता
काठ लाटेचा भुकेला भंगलेला घाट आता
छान!
विशाल कुलकर्णी | 26 October, 2009 - 10:10
वा गुरुजी, खुप दिवसानंतर !
क्या बात है ! स्मित
कौतुक शिरोडकर | 26 October, 2009 - 10:46
धन्य जाहलो.
अज्ञात | 26 October, 2009 - 13:39
स्मित
राहुल, चिन्नु, विशाल, कौतुक,
खरे तर धन्य मी झालो !!! स्मित
प्रतिसादाबद्दल आभार. स्मित स्मित स्मित
............अज्ञात
संपादन
क्रांति | 26 October, 2009 - 17:16
वा! अप्रतिम!
प्राजु | 26 October, 2009 - 17:49
केवळ सुरेख!!
उमेश कोठीकर | 26 October, 2009 - 17:53
फारच छान.
छाया देसाई | 27 October, 2009 - 02:56
कविता आवडली .
अज्ञात | 27 October, 2009 - 10:58
क्रांती ,प्रजू, उमेश, छाया,
मनःपूर्वक आभार !!! स्मित
संपादन
श्रावण मोडक | 27 October, 2009 - 12:21
नाद आहे रचनेला एक. सुरेख!
नितिन देशमुख | 27 October, 2009 - 13:30
आवडली...
अज्ञात | 28 October, 2009 - 08:36
श्रावण, कल्प,
प्रतिसादाबद्दल आभार !! स्मित
संपादन
माणक्या | 28 October, 2009 - 09:08
क्या बात है!
चेतना | 28 October, 2009 - 10:10
क्या बात है !
अज्ञात | 29 October, 2009 - 08:24
मंक्या, चेतना,
प्रतिसादाबद्दल मनापासून आभारी आहे. स्मित
संपादन
सुमेनिष | 31 October, 2009 - 10:44
व्वा अज्ञातजी...शब्दांसाठी तुमच्याकडे आता क्लासच लावला पाहीजे स्मित भंडार आहे अगदी ..
अलका_काटदरे | 31 October, 2009 - 17:58
सुंदर वर्णन.
जाहले आकाश कोरे भान ना क्षितिजास आता
शून्यही अस्वस्थ, पापणीचा कोट - मस्त कल्पना.
bumrang | 31 October, 2009 - 18:03
शब्द खुप सुंदर आणि वेगळे, पण अर्थ सहजी पोचत नाही.... म्हणजे माझ्यासारख्या गद्य माणसाला!
श्री | 31 October, 2009 - 19:54
अप्रतिम! अप्रतिम! अप्रतिम!
स्मित स्मित स्मित
अज्ञात | 2 November, 2009 - 08:33
सुमेधा,
आपण केलेल्या कौतुकापुढे नतमस्तक. आपल्याला शब्दांचा क्लास लावावासा वाटतो यात अज्ञाताचा सन्मानच आहे पण आपल्या भावनेचा आदर राखून सांगू इच्छितो की क्रांती यांचाही शब्दसंभार श्रीमंत आणि प्रगल्भ आहे. धन्यवाद. मनःपूर्वक आभार. असाच लोभ असू देत. स्मित
.........अज्ञात
संपादन
अज्ञात | 2 November, 2009 - 09:45
अलका,
प्रतिसादाबद्दल मनःपूर्वक आभारी आहे. स्मित
संपादन
अज्ञात | 2 November, 2009 - 12:26
बूमरँग, हे एक अवस्थेचं वर्णन आहे एवढंच स्मित. आभारी आहे.
श्री १२३,
प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद !! स्मित
संपादन
एम.कर्णिक | 2 November, 2009 - 16:21
सुरेख आणि सुरेलही.
"खारलेले वाग तेही दूर राहिलेले आता" ही ओळ तेवढी खटकते. शिवाय खारलेले वाग म्हणजे काय?
अज्ञात | 3 November, 2009 - 07:58
mkarnik,
"खारलेले वाग तेही दूर राहिलेले आता" ही ओळ तेवढी खटकते. शिवाय खारलेले वाग म्हणजे काय?
वाग म्हणजे संभाषण, संवाद (वागीश्वरी, वग्विलासिनी, वागचतुर)
प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद स्मित
...........अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५२) "सावलीचा स्पर्श"
मंद झाले बंद; डोळे राहिले ना स्वप्नवाही
गोठले पाण्यात अश्रू पेटले त्यातील कांही
पापणी जळते कडांना खंत ही कोणास नाही
कोणही नाही कुणाचे अंगभर लाहीच लाही
सांजवारा धापलेला मोकळे आकाश पाही
थेंब नाही चातकाला मेघ वेडावून जाई
अंध अंधारात; त्याला हूलही चाहूल देई
स्पर्श सावलीचा आता चेतवे अंगार देही
..............अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५३) "कशी परीक्षा"
पतंग ना आवरे वादळी वारा का भिरभिरे
पालवी फांदीवर हिंदोळे
मनातला गहिवर अंबरभर मेघ होउनी फिरे
लागती वाटेवर डोळे
कशी परीक्षा हूलच मोठी चाहुल पाठी फिरे
प्रतीक्षा थेट काजळी धरे
.................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५४) "पडद्याआड"
पडद्याआड छुपे लपलेले
काळिज एक भुकेले
वाट पाहुनी करपुन गेले
डोळे भावुक ओले
मोहावरचे मोहळ उठले
घरटे सुकले वठले
मउ मेणाचे बारव मागे
आठवणीतच उरले
चिवट सयी भिंतीत कुडाच्या
परिसर क्षेत्र हरवले
परिसाचा दरवळ असमंती
नकळत सारे घडले
................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५५) "मेघइमले "
किती मेघइमले रंगल्या कमानी
स्फटिकसावल्या सावळ्याच्या महाली
घनमृदुंग गाज; साज नृत्यसाधनेचा
हिंदकळे अंबरात हृदयातिल पाणी
स्पर्श एक थेंब जरी; गंध मृत्तिकेचा
अमृतापरी स्नेह अंकुरे कळीचा
हिरवळीस गाभा मिळे अंतरीचा
धरेच्या घरी साजरा सण नभीचा
...............अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५६) "कळले नाही"
कोण सुचवितो कळले नाही
कोण लिहवितो कळले नाही
विस्मय हा इतुकाच
खेळणे; युगे सरूनही गळले नाही
मी न मला आठवतो किंचित
कुणी तरी पण येतो अवचित
कोण कशास्तव धुक्यात फिरतो
ओळख अजून पटली नाही,....
अखंड हा झरस्त्रोत तरीही
नाळ गोत सापडले नाही,...
झिजून गेले खडक
तळाशी; कितीक उरले कळले नाही.......
................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
1
2
पुढे >
शेवट »
जो_एस | 3 June, 2009 - 08:11
झिजून गेले खडक
तळाशी; कितीक उरले कळले नाही.......
छान आहे
सुधीर
एम.कर्णिक | 3 June, 2009 - 10:39
छान.
मुकुंद कर्णिक
मुकुंदगान:- http://mukundgaan.blogspot.com
भगवद्गीता:- http://marathi-bhagavadgita.blogspot.com
कौतुक शिरोडकर | 3 June, 2009 - 11:00
अज्ञातांना अज्ञाताची ओढ.
.........................................................................................................................
आयुष्याच्या पाऊलवाटी, सुख दु:खांचे कवडसे
कधी काहीली तनमन झेली, कधी धारांचे व़ळसे
mitthu | 3 June, 2009 - 11:14
छान.
जयदीप ओक
**********
इथे बघा :- माझे लेखाटन
कविता नवरे | 3 June, 2009 - 11:18
सुंदर स्मित
मोकाट | 3 June, 2009 - 14:56
कवितेची कल्पना सुंदर..
कोण सुचवितो कळले नाही
कोण लिहवितो कळले नाही
विस्मय हा इतुकाच
खेळणे; युगे सरूनही गळले नाही
वरील कडव्यातील 'युगे सरूनही गळले नाही' चा अर्थ समजला नाही..
----------------------------------------------------
If you follow all the rules, you miss all the fun!
http://www.mokaat.blogspot.com/
नितिन देशमुख | 3 June, 2009 - 15:22
एक नंबर कविता
नितीन
अज्ञात | 3 June, 2009 - 16:07
वरील कडव्यातील 'युगे सरूनही गळले नाही' चा अर्थ समजला नाही. ..
हे " खेळणे; युगे सरूनही गळले नाही" असं आहे.
हा लिहिण्याचा खेळ अनेक युगे होऊन गेली तरी अजून चालूच आहे ह्याचे आश्चर्य वाटते. स्मित
संपादन
मोकाट | 3 June, 2009 - 16:26
ओहो...सहीच आहे अर्थ!..धन्यवाद..समजावून दिल्याबद्दल..स्मित
----------------------------------------------------
If you follow all the rules, you miss all the fun!
http://www.mokaat.blogspot.com/
दिलीप सोनवणे | 3 June, 2009 - 16:45
लिहिण्याचा खेळ अनेक युगे होऊन गेली तरी अजून चालूच आहे
म्हणजे पेनातली शाई अजुन किती बाकी आहे हे कळले नाही.
क्रांति | 3 June, 2009 - 22:37
सुंदर कल्पना आणि कविताही.
क्रान्ति
मुक्त तरीही बंधनात मी
फुलाफुलाच्या स्पंदनात मी
http://www.agnisakha.blogspot.com/
वैभव_जोशी | 4 June, 2009 - 08:28
अज्ञातजी ,
खूपच सुंदर. ही कविता वाचायची राहून गेली ह्याचे वाईट वाटले. ह्या महिन्यात कधीतरी कार्यक्रमाच्या निमित्ताने नाशिक ला येणे होईल. (आपण बहुदा नाशिकलाच असता ना?) भेट घेण्याची इच्छा आहे. कळावे.. कळवावे
अज्ञात | 4 June, 2009 - 08:39
वैभव,
किती आनंददायक बोललात !! मी नाशिकलाच असतो. माझा मोबाईल ९८२३० ७५५३८. तुमचा काय कर्यक्रम आहे कुठे आहे केंव्हा आहे ते जरूर कळवा मी येईन तुम्हाला घ्यायला. तसा मी पुण्याच्या बस स्टॅंडच्या( ठक्कर्स बस स्टँड) अगदी जवळ म्हणजे १० मिनिटांच्या पायी अंतरावर रहातो, व्यवसायही तिथेच आहे. भेटू या. कितीही अडचण असली तरी संकोच करू नका. स्मित वाट पहातो.
...............अज्ञात
संपादन
माणक्या | 4 June, 2009 - 08:53
झिजून गेले खडक
तळाशी; कितीक उरले कळले नाही....... व्वाह!!
परागकण | 4 June, 2009 - 23:13
वाह !
परागकण
needhapa | 14 July, 2009 - 20:11
जून महिन्यातील सर्वोत्तम कविता म्हणून निवड झाल्याबद्दल अभिनंदन.
ती दवंडी वाचल्यावरच ही कविता वाचली. तोवर वाचली नव्हती.
कविता उत्तम आहे.
----------------------
हलके घ्या, जड घ्या
दिवे घ्या, अंधार घ्या
घ्या, घेऊ नका
तुमचा प्रश्न आहे!
मीन्वा | 14 July, 2009 - 20:15
अभिनंदन. कविता खरोखर उत्तम आहे.
धनुडी | 15 July, 2009 - 08:19
कविता सुरेख आहे. सर्वोत्तम कविता म्हणून घोषित झाल्यावर वाचली गेली , निवड समितीचे आभार,
आणि तुमचे अभिनंदन. स्मित
धनु.
अज्ञात | 15 July, 2009 - 09:03
सर्वांना, सुचविणार्‍या अज्ञाताचे, मनापासून धन्यवाद. स्मित
My website : www.layakari.com
तुम्ही तुमच्या सुचना आणि प्रतिसाद मायबोली प्रमाणेच मराठी किंवा इंग्रजीत नोंदवू शकता. या, मी तुमची वाट पहातोय. स्मित
संपादन
अज्ञात | 15 July, 2009 - 09:03
अज्ञातातर्फे परिक्षक मंडळाचे मनःपूर्वक आभार !!
.............अज्ञात
My website : www.layakari.com
तुम्ही तुमच्या सुचना आणि प्रतिसाद, तिथेही, मायबोली प्रमाणे; मराठी किंवा इंग्रजीत; नोंदवू शकता. कलावंताला तुमची पाठराखण हवीय. या, मी तुमची वाट पहातोय. स्मित
संपादन
छाया देसाई | 15 July, 2009 - 11:08
अभिनंदन .कविता मस्त आहे .
deepika | 15 July, 2009 - 14:06
अभिनन्दन.फार सुन्दर कविता.
shuma | 15 July, 2009 - 21:06
मन:पूर्वक अभिनंदन! कविता खरच खूप छान आहे एकदम ओघवती वाटली
गणेश कुलकर्णी | 15 July, 2009 - 21:25
अज्ञात,
खुप छान कविता!!
**********************************
लोग कहते थे की ओ मेरे जनाजे पे रोये नही !
मुझे तो खुशी इस बात की,की हमने उन्हे आख्रीर तक रुलाया नही|
गणेश कुलकर्णी (समीप) ९७६४७७३२५७, पुणे-२७
**********************************
विशाल कुलकर्णी | 16 July, 2009 - 15:10
अलिकडे ऑफीसमध्ये माबो बंद झाल्यामुळे बर्‍याच कविता वाचायच्या राहुन जातात. त्यात असे काही मोतीही हातातुन निसटुन जातात. हार्दिक अभिनंदन!
***********************************
एक नवीन सुरुवात : http://www.maayboli.com/node/9171
pkarandikar50 | 16 July, 2009 - 19:32
कविता खरंच छान आहे. 'philos०phical thought' असणार्‍या कविता एकूणच दुर्मिळ असतात, मा.बो.वर तर फारच. त्यामुळे ही कविता उठून दिसते.
बापू करंदीकर
प्रकाश काळेल | 17 July, 2009 - 09:38
व्वाह अज्ञातजी, अप्रतिम !
आभिनंदन ! स्मित
sanika11 | 17 July, 2009 - 10:24
मस्त कविता. फार आवडली
अज्ञात | 17 July, 2009 - 13:38
सर्वांचे पुन्हा एकवार आभार. स्मित
..........अज्ञात
My website : www.layakari.com
तुम्ही तुमच्या सुचना आणि प्रतिसाद, तिथेही, मायबोली प्रमाणे; मराठी किंवा इंग्रजीत; नोंदवू शकता. कलावंताला तुमची पाठराखण हवीय. या, मी तुमची वाट पहातोय. स्मित
संपादन
Harshalc | 18 July, 2009 - 18:42
सुंदर... छान आहे कविता...
दाद | 20 July, 2009 - 02:25
अज्ञात, अभिनंदन! खूप सुंदर कविता. अगदी कमी शब्दांत वाचणार्‍याला अंतर्मुख करू शकणारी लेखणी आहे...
"झरस्त्रोत"... काय शब्दं आहे...
प्रिती | 20 July, 2009 - 13:43
खुपच सुंदर कविता...भावार्थ मानला...
ultimatebipin | 21 July, 2009 - 12:05
अभिनंदन सिएल !
Godeya | 22 July, 2009 - 17:26
अभिनंदन. कविता छानच आहे.
गोदेय
पुन्हा जागा झाला
vilasji1@indiat... | 22 July, 2009 - 21:34
वि.सो.कुल्कर्नी
छान.
vilasji1@indiat... | 22 July, 2009 - 21:35
वि.सो.कुल्कर्नी
avdhut | 4 August, 2009 - 20:17
मला काही कळले नाही
sooryakantt | 13 August, 2009 - 10:41
वाह, लाजवाब!
vedangandhaa | 13 August, 2009 - 14:54
अभिनंदन...!मस्त आहे.....कविता
अखंड हा झरस्त्रोत तरीही
नाळ गोत सापडले नाही,...
मराठवाडा साहित्य संमेलन डीसेंबर मधे ईकदे मराठवाड्यात (मूरुड) लतूर जिल्ह्यात आहे...महिति असेल सर्वांना...कुनी आलं ईकडे तर्...जरूर सांगा..अम्ही ईकडे रहतो-१५ कि मी वर...
Godeya | 25 March, 2010 - 20:14
सहीच ओ सि एल
गोदेय
पुन्हा जागा झाला
गिरीश कुलकर्णी | 26 March, 2010 - 08:32
अप्रतीम !!!!
*********************************************************************************************************************
५७) "प्रश्नांकित"
सुटली उल्का; भवली आतुर; आलिंगण्यास धरती
आवेगात उमलली; बाधा कल्पातीत बहरली
एकरूप जाहले खळे पण; भेट भंगुनी जिरली
ती विरली; व्रण वाहे अवनी; कथा सयीची उरली
सरले वाटे खलवादळ; परि जखम तळाशी ओली
विणलेले ज्वर शिणले प्रश्नांकित व्याकूळ हवेली
कसे कळावे वज्र जळे; काष्ठे अस्थींची झिजली
कासच सुकली; आटला पान्हा; आस तशीच भुकेली
...................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५८) "बंधित"
मुकी आंसवे कशी शोधिती पाण्यामधली गांवे
मुळी न आहे थोडेसेही इंगित मजला ठावे
कसे कळावे स्पर्श कोणता झुळुक हळूच सुखावे
एक मात्र; रंध्रांत पान्हवे परिमळ वाटे गावे
नकोस येवू पुढे कधीही असे सदाही व्हावे
बंधित आणि चिरंजीव मी नांवे तुझ्या रहावे
..................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
५९) "आसीम"
सुटल्यात द्विधेच्या कल्लोळातिल गाठी
परसात उभी स्मरणांची उत्सवदाटी
क्षितिजावर सजला नवरंगांचा मेळा
पाशात गुंतल्या युगायुगांच्या भेटी
हा दिवस नसे वा रात्र
आसीम शरा ही परासमाधीकाठी
संमोहन अवघे पराधीन गात्रांचे
आतूर शब्द नि:शब्द,..
ओठांस बिलगण्यासाठी
...............अज्ञात
*********************************************************************************************************************
६०) "देखणे उणे"
असेच असु दे तुझे वागणे
दूर राहु दे ठाणे
अव्यक्तातिल सुरावटींचे
धुंद होउ दे गाणे
माझे असणे अथवा नसणे
विसंबून त्या गावे
पहाटवारा रात्र उन्हाळी
रोजच येत रहावे
दिसेल ते उतरेल दंवातुन
कल्पनेत देखणे
भरून येइल शाईमधुनी
असेल जे जे उणे
..............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
pkarandikar50 | 13 May, 2009 - 08:23
अव्यक्तातिल सुरावटींचे
धुंद होउ दे गाणे
आवडलं!
बापू करंदीकर
येडाकाखुळा | 13 May, 2009 - 08:24
सुंदर!
कविता नवरे | 13 May, 2009 - 08:43
असेच असु दे तुझे वागणे
दूर राहु दे ठाणे>> ह्यातले ठाणे म्हणजे मुक्कामाचे, भोज्याचे/ पुर्ण विरामाचे ठिकाण आहे का? प्लिज तेव्हढ सांगाल तर कविता कळता कळता निसटली अस नाही होणार माझ
अव्यक्तातिल सुरावटींचे
धुंद होउ दे गाणे>> आवडेश स्मित
-------------------------------------------------------------------------------
Donate Eye - Bring Light to Blind
gundya | 13 May, 2009 - 08:50
माझे असणे अथवा नसणे
विसंबून त्या गावे
पहाटवारा रात्र उन्हाळी
रोजच येत रहावे>>>>>
सुंदर, काय कल्पना आहे स्मित
........................................................................................................................................
गुंड्या तुझा सोटा खरोखरच हरवला रे आज अरेरे
sanika11 | 13 May, 2009 - 09:03
अव्यक्तातिल सुरावटींचे
धुंद होउ दे गाणे
छान
kalpana_053 | 13 May, 2009 - 09:10
खूपच छान..... आवडली..... निसर्गाकडून खूप काही आहे शिकण्यासारखे...... कल्पना
वारा | 13 May, 2009 - 09:40
वार्‍याची बात !
वार्‍यावरची नाही !! ---
" काही उणे वाटत नाही. सारेच देखणे. "
वैभव_जोशी | 13 May, 2009 - 09:41
शेवटचा अंतरा सही आहे. कविता आवडली
कौतुक शिरोडकर | 13 May, 2009 - 11:18
देखणे.
.........................................................................................................................
http://kautukaachebol.blogspot.com/
अज्ञात | 13 May, 2009 - 11:40
कविता,
ठाणे हे मुक्कामाचे ठिकाण या अर्थानेच आहे. स्मित
सर्वांचेच आभार. स्मित
..............अज्ञात
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
I am here too in part ..... http://adnyaatvaas.blogspot.com
संपादन
विशाल कुलकर्णी | 13 May, 2009 - 15:08
व्वा अज्ञातजी, आल्या आल्या बहार उडवुन दिलीय तुम्ही ! मस्तच !!
____________________________________________
एक विचारू एक विचारु
उगीच असले प्रश्न कशाला?
अपुल्यामधली विरामचिन्हे
कधीच गळली माहीत तुजला ! (श्री. प्रविण दवणेसर)
अलका_काटदरे | 13 May, 2009 - 19:57
भरून येइल शाईमधुनी
असेल जे जे उणे
मस्त.
..सुसंगती सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो..
सुमेनिष | 14 May, 2009 - 12:55
व्वा अज्ञातजी...मस्त कविता..लय खुप छान!!
*******************
सुमेधा पुनकर स्मित
*******************
सुमेनिष | 14 May, 2009 - 12:56
व्वा अज्ञातजी...मस्त कविता..लय खुप छान!!
*******************
सुमेधा पुनकर स्मित
*******************
जागू | 15 May, 2009 - 09:54
माझे असणे अथवा नसणे
विसंबून त्या गावे
पहाटवारा रात्र उन्हाळी
रोजच येत रहावे
हे आवडल.
चाऊ | 15 May, 2009 - 20:17
वा, क्या बात है!
सुरेल आणि सुरेख कविता.
प्रकाश काळेल | 16 May, 2009 - 00:46
अज्ञात, अव्यक्तातल्या सुरावटींचे गाणे ऐकु यायला.
४-५ दा कविता वाचावी लागली. हा सहाव्यांदा वाचल्यावरचा प्रतिसाद ! स्मित
तुमच्या सर्व कवितांची हीच खासीयत आहे.
(आता परत आज्ञातवासात नका जावू ही प्रेमळ विनंती! स्मित )
अज्ञात | 16 May, 2009 - 06:31
प्रकाश,
अज्ञात, अव्यक्तातल्या सुरावटींचे गाणे ऐकु यायला.
४-५ दा कविता वाचावी लागली. हा सहाव्यांदा वाचल्यावरचा प्रतिसाद !
तुमच्या सर्व कवितांची हीच खासीयत आहे.
(आता परत आज्ञातवासात नका जावू ही प्रेमळ विनंती! )
ह्या प्रतिसादाने अज्ञात भरभरून पावला. अजून काय सांगू ?
सर्वांचेच आभार.
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
I am here too in part ..... http://adnyaatvaas.blogspot.com
संपादन
एम.कर्णिक | 17 May, 2009 - 17:17
सुरेख.
मुकुंद कर्णिक
मुकुंदगान:- http://mukundgaan.blogspot.com
भगवद्गीता:- http://marathi-bhagavadgita.blogspot.com
गंगाधर मुटे | 22 August, 2010 - 21:15
सुंदर.
आवडली. स्मित
*********************************************************************************************************************
६१) "निंधण"
कुठेसे जळे काय ते ना कळे
शुष्क फांदीस लगडली मधाची दळे
मनाचे उसासे दीर्घ बावळे
रांगणार्‍या कळा धावणारी पळे
वेदना पावसाळी ढळे ना गळे
कुंद वाराही श्वासातुनी साकळे
वेध कसले खुळे सुप्त जगावेगळे
आकळू दे मला हे जरा मोकळे
मीच माझ्यातला शोधतो कोवळा
निंधतो अंतरी जाणिवेचा मळा
कांही स्वर आतले लावताती लळा
गीत गातांना दाटून येतो गळा
.............अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
दाद | 12 May, 2009 - 02:43
निंधणे - अज्ञात, ही शेतीतल्या अनेक प्रोसेसेसमधली एक इतकच माहितीये. पण म्हणजे नक्की काय?
अतीव सुंंदर कविता. तो एक शब्दं कळला की काठाने चालणं थांबेल, माझं स्मित
अज्ञात | 12 May, 2009 - 10:25
दाद,
निंधणे - अज्ञात, ही शेतीतल्या अनेक प्रोसेसेसमधली एक इतकच माहितीये. पण म्हणजे नक्की काय? ह्या आपल्या प्रश्नाबद्दल आभार.
निंधण म्हणजे पिकाबरोबर आलेलं अनावश्यक तण काढून टाकणे आणि वाफा साफ करणे स्मित
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
I am here too in part ..... http://adnyaatvaas.blogspot.com
संपादन
प्रकाश काळेल | 12 May, 2009 - 10:23
सुंदर अज्ञातजी (वेलकम बॅक! स्मित )
स्वाती_आंबोळे | 12 May, 2009 - 10:30
छान आहे कविता.
नचिकेत | 12 May, 2009 - 12:56
मीच माझ्यातला शोधतो कोवळा
निंधतो अंतरी जाणिवेचा मळा >> सुंदर!!
कविता आवडली.
जागू | 12 May, 2009 - 13:42
निंधतो अंतरी जाणिवेचा मळा
ही ओळ खुप आवडली.
अलका_काटदरे | 12 May, 2009 - 19:41
अर्थपूर्ण. मस्त.
..सुसंगती सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो..
कविता नवरे | 12 May, 2009 - 20:04
आवडली स्मित
-------------------------------------------------------------------------------
Donate Eye - Bring Light to Blind
कौतुक शिरोडकर | 12 May, 2009 - 21:36
आकळू दे मला हे जरा मोकळे!!!
.........................................................................................................................
http://kautukaachebol.blogspot.com/
विशाल कुलकर्णी | 13 May, 2009 - 11:12
कांही स्वर आतले लावताती लळा
गीत गातांना दाटून येतो गळा>>>
अगदी मनातलं बोललात. स्मित
____________________________________________
हरिहरेश्वर, पृथ्वीवरला स्वर्ग ! http://www.maayboli.com/node/7776
वारा | 14 May, 2009 - 15:56
वार्‍याची बात !
वार्‍यावरची नाही !! ---
"मीच माझ्यातला शोधतो कोवळा
निंधतो अंतरी जाणिवेचा मळा>>फर्मास. "
चाऊ | 15 May, 2009 - 20:19
अहा! काय दर्द आहे. सुंदर.
*********************************************************************************************************************
६२) "मनस्वी"
मुक्यासही कळते हंबरणे
आणि चराचे उलगडणे
म्हणून फुलतो वसंत तेंव्हा
कोकिळ गातो गाणे
हवाही होते शीत गुलाबी
स्वर ऐकून दिवाणे
खोडावरती थेट बहरते
अंकुरातले हसणे
मी तर माणुस घोर मनस्वी
रोज पहातो जगणे हे
भंगुर क्षण परि सजते गोकुळ
निसर्गात समरसणे हे
........अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
स्वाती_आंबोळे | 11 May, 2009 - 23:09
'निसर्गात समरसणे'' छान.
'चराचे उलगडणे' कळलं नाही. चर म्हणजे 'जे चालू शकतं' ते ना? 'चराचराचे उलगडणे' असं म्हटलं तर ('चर आणि अचर मिळून बनलेल्या सृष्टीचं इंगित मुक्या जनावरालाही कळतं' - अश्या अर्थी) ?
दाद | 12 May, 2009 - 02:39
अज्ञात (खूप दिवसांनी येणं केलत)
खोडावरती थेट बहरते
अंकुरातले हसणे....
चराचे उलगडणे - स्वाती, मला वाटतं नांगराच्या फाळाने जो चर शेतात उलगडतो तो असावा.
अज्ञात?
विशाल कुलकर्णी | 12 May, 2009 - 07:51
व्वा बॉस ! जोरदार पुनरागमन !! स्वागत आहे स्मित
____________________________________________
मी मायबोलीकर !!
http://maagevalunpahataana.blogspot.com/
परेश लिमये | 12 May, 2009 - 09:55
छान आहे . पण ' मी तर माणुस घोर मनस्वी' वाचुन मनांस घोर लागला.. डोळा मारा
अज्ञात | 12 May, 2009 - 10:55
स्वाती,
'चराचे उलगडणे' कळलं नाही. चर म्हणजे 'जे चालू शकतं' ते ना? 'चराचराचे उलगडणे' असं म्हटलं तर ('चर आणि अचर मिळून बनलेल्या सृष्टीचं इंगित मुक्या जनावरालाही कळतं' - अश्या अर्थी) ?
मुक्यासही कळते हंबरणे
चर अचराचे उलगडणे
म्हणून फुलतो वसंत तेंव्हा
कोकिळ गातो गाणे
.....असं चालेल. मला तसंच म्हणायचं आहे.
पण तिथे "आणि" आवश्यक वाटला, कारण "चराच्या उलगडण्याची क्रिया समजणे आणि त्यावर व्यक्त होणे" ह्या दोन्ही गोष्टी मुक्यांनाही कळतात असं अभिप्रेत आहे म्हणून तसं लिहिलं इतकंच.
शंका आणि सुचनेबद्दल आभारी आहे. स्मित
दाद म्हणतात तसंही होउ शकतं पण माझ्या मनात तसं नव्हतं. असो.
दाद, विशाल, लिमये आपलेही आभार. स्मित
..............अज्ञात
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
I am here too in part ..... http://adnyaatvaas.blogspot.com
संपादन
जागू | 12 May, 2009 - 13:45
खोडावरती थेट बहरते
अंकुरातले हसणे
हे खुप भावले.
कविता नवरे | 12 May, 2009 - 13:56
आवडली. "निसर्गात समरसणे " फारच छान स्मित
-------------------------------------------------------------------------------
Donate Eye - Bring Light to Blind
अलका_काटदरे | 12 May, 2009 - 19:44
खोडावरती थेट बहरते
अंकुरातले हसणे
खासच.
..सुसंगती सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो..
स्वाती_आंबोळे | 12 May, 2009 - 19:52
धन्यवाद, अज्ञात.
नाना नेने | 12 May, 2009 - 20:26
अज्ञात, तुमची शब्दकळा निराळी असते आणि भिजवणारीही! तुमच्या शब्दांची आतिषबाजी आवडते. लिहीत रहा.
कौतुक शिरोडकर | 12 May, 2009 - 21:39
समरसलो.
.........................................................................................................................
http://kautukaachebol.blogspot.com/
अज्ञात | 13 May, 2009 - 17:19
प्रोत्साहन दिल्याबद्दल सर्वांचेच पुन्हा एकदा आभार. स्मित
..........अज्ञात
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
I am here too in part ..... http://adnyaatvaas.blogspot.com
संपादन
वारा | 14 May, 2009 - 16:09
वार्‍याची बात !
वार्‍यावरची नाही !! ---
" वा रे पठ्ठे! सुंदर! "
चाऊ | 15 May, 2009 - 20:21
अज्ञात, तुमची शब्दकळा निराळी असते आणि भिजवणारीही! तुमच्या शब्दांची आतिषबाजी आवडते. लिहीत रहा.
nana_nene ना अनुमोदन.
गंगाधर मुटे | 22 August, 2010 - 21:15
सुंदर.
आवडली. स्मित
पेशवा | 22 August, 2010 - 23:30
शेवटची दोन्हि कडवी छान. पण पहिल्या कडवे पोहचले नाही.
मुक्यासही कळते हंबरणे
ही ओळ खुप सुंदर आहे. ह्याचा उमटणारा अर्थ मला असा वाटतो: जरी एखाद्याला हंबरणे (वेदना दु:ख आर्तता ह्या अर्थी?) व्यक्त करता येत नसले तरी व्यक्त होणारे हंबरणे त्याला समजते
आणि चराचे उलगडणे
पण मग ही ओळ: चराचराचे उलगडणे कळणॅ आणि मुके असणे ह्याचा संदर्भ स्मन्वत साधत नाही. मुकेपणा व्यक्त करण्याच्या कुवतीवर निर्बंध आणतो पण आकलनाच्या कुवतीशि त्याचा संबध कसा पोहचो?
म्हणून फुलतो वसंत तेंव्हा
कोकिळ गातो गाणे
म्हणुन वापरल्यास हा कार्य-कारण असा संबंध होतो. व्यक्त करण्यास असमर्थ असलेल्या व्यक्त केलेले कळते, चराचर कसे उलगडते हे कळते म्हणुन वसंत फुलल्यावर कोकीळ (म्हणजे कोण?) गाणे गातो? असे काहीसे पोहचते आहे.
चु.भु.द्या.घ्या.
अमित. | 23 August, 2010 - 07:59
छान स्मित
*********************************************************************************************************************
६३) "एका क्षणी"
एका क्षणी थांबले श्वास अन
दोन डोळे मुक्यानेच बोलु लागले
नेत्रकमळातले अंतरी दाटले
काजळाच्या कळीला भिजु वाटले
कुण्या भाषेतले साग्र संकेत हे
अंकुराच्या तळी जाउनी पेटले
झाड-वेलीतले सोस पान्हावले
अंग प्रत्यंग आलिंगनी भेटले
.................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
६४) "बोल हे बोलके"
चाहूल वा हूल चाहूलीची
दोन ठोक्यांतली एक जागा चुके
उभय डोळ्यांतले काजळाचे धुके
पापणीच्या कडेला कळे नेमके
धीर अधरी सुटे शब्द तरिही मुके
श्वास श्वासांत घोटाळती हुंदके
काळजाची व्यथा पालवीची कथा
अंतराळातले बोल हे बोलके
.................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
कौतुक शिरोडकर | 19 February, 2009 - 10:53
व्वा !
.........................................................................................................................
http://kautukaachebol.blogspot.com/
पल्लवी | 19 February, 2009 - 11:22
चाहूल वा हूल चाहूलीची
दोन ठोक्यांतली एक जागा चुके .... अगदी अगदी... सुरेख शब्दात नेमकेपणाने व्यक्त झालीये कल्पना स्मित
अनुराधा चव्हाण पाटील | 19 February, 2009 - 12:50
मस्त लिहिलीय.
शरददा
अलका_काटदरे | 19 February, 2009 - 18:20
एका क्षणी आणि ही कविता एकत्र का नाही केली?
दोन्ही छान आहेत.
-सविनय.
अज्ञात | 19 February, 2009 - 18:25
एका क्षणी आणि ही कविता एकत्र का नाही केली?
भावना सारखीच उत्कट असली तरी दोन विषयच वेगळे आहेत ना. एकात विरह तर दुसर्‍यात मीलन आहे. स्मित
you may meet me in details at ....... www.layakari.com
I am here too in part ..... http://adnyaatvaas.blogspot.com
*********************************************************************************************************************
६५) "उरापाशी"
शुष्क अशा शिशिरात जागते
संवेदना तळाशी
दुर्मिळ गोतावळा मागतो
शुक्र उरापाशी
असून नसलेले असलेपण
कधि वणवा कधि श्रावण
पावलागणी हळहळतो
स्पर्शातुर परागकण
अळवावर ओघळणारे दंव
जळमोत्यांचे द्रावण
भास मनोहर वरवर
खाली न दिसणारा व्रण
................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
६६) "पान-फांदी-कूस"
एकदा शिंपून वाटा
मेघघन विरतो नभातच
स्पर्श ओला जागवीते
पेरुनी माया; धरा
शुक्र होतो रानवारा
चंद्र स्फटिकाचा झरा
बहरते शखा विशाखा
मोर होतो लाजरा
रिक्त पंखांची भरारी
परतते जेंव्हा घरा
पान-फांदी-कूस; होते
वेदनेचा आसरा
...............अज्ञात
*********************************************************************************************************************६७) "किंचित"
स्पंदने;..
शरिर-मनापलिकडली,..
घेउन येतो वारा,..
झुलतो श्वास पिसारा,...
उघडून ऋणांची पाने; उलगडतो शब्दपसारा
स्फुरतात प्रेरणा; खोल नभातिल तारा
असमंत ढवळतो एक एक पळ; स्मरणचरण येणारा
क्षितिजास कळे ना हा स्वप्नांचा डेरा
चालतो कसा अन कुठे शोधतो थारा
कल्पनेस अगणित दारे
पिंजून काढतो जुना नवा गाभारा,......
रचनांच्या किंचित धारा;..
येती माहेरा........
...................अज्ञात
*********************************************************************************************************************
६८) "अवचित"
किती खोल हा घाव मुका
स्वर कुंठित झाला गुदमरला
रक्ताविण रंजित ही क्रांती,....
तळ शिखांत घुसळुन गेला
अथांग ह्या डोहास वेढला
किनाराहि बघ हिरमुसला
कुणी म्हणे चंद्रिकेसवे
ज्वर विझतांना दिसला
कसे करू पाठवू निवेदन
अवचित वारा निजला
जे घडले जडले तिथेच
मेघातच पाउस थिजला
.................अज्ञात
निवडक १० त नोंदवा
कविता
Submit to kanokani.com
छाया देसाई | 15 January, 2009 - 10:36
छान कविता
वर्षा.नायर | 15 January, 2009 - 10:59
कसे करू पाठवू निवेदन
अवचित वारा निजला
जे घडले जडले तिथेच
मेघातच पाउस थिजला
>>>
छान आवडली कविता.
वैभव_जोशी | 15 January, 2009 - 10:59
वा वा ! काही काही ओळी फारच सुरेख आल्या आहेत.
रक्ताविण रंजित ही क्रांती,....
तळ शिखांत घुसळुन गेला
कुणी म्हणे चंद्रिकेसवे
ज्वर विझतांना दिसला
जे घडले जडले तिथेच
मेघातच पाउस थिजला
सुंदर !!!
कौतुक शिरोडकर | 15 January, 2009 - 11:13
निजला वारा ... थिजला पाऊस... क्या बात है !!
.........................................................................................................................
http://kautukaachebol.blogspot.com/
योगी | 15 January, 2009 - 15:00
अहाहा! मस्त! सुंदर कविता!
>>मेघातच पाउस थिजला... वाह वाह! क्या बात हैं!
स्वाती_आंबोळे | 15 January, 2009 - 19:03
> जे घडले जडले तिथेच
> मेघातच पाउस थिजला
हे आवडलं.
> रक्ताविण रंजित ही क्रांती,....
> तळ शिखांत घुसळुन गेला
> कुणी म्हणे चंद्रिकेसवे
> ज्वर विझतांना दिसला
हे मात्र नाही कळलं. कवितेची theme काय आहे? नखशिखांत (तळ शिखांत?) 'हलवून' टाकेल / बदलून टाकेल (क्रांती?) असं काहीतरी घडून गेलं, पण ते शब्दांत पकडता येत नाही - असंच ना?
विशाल कुलकर्णी | 16 January, 2009 - 12:31
मीही तिथेच अडकलोय्...थीमच लक्षात येत नाहीये !!!
सस्नेह...
विशाल.
____________________________________________
http://maagevalunpahataana.blogspot.com
पल्ली | 21 January, 2009 - 13:06
जे घडले जडले तिथेच
मेघातच पाउस थिजला ........
मस्त
चाऊ | 21 January, 2009 - 18:51
वा, काय दर्द आहे, सुरेख.
अज्ञात | 25 January, 2009 - 09:29
सर्वांचे आभार.
स्वाती आंबोले, आपले शंका निरसन, मी थोडा कामात अड्कल्यामुळे अजून करू शकलो नाही त्याबद्दल क्षमस्व. मात्र करीन जरूर.
you may also meet me at ....... www.layakari.com
I am here too ..... http://adnyaatvaas.blogspot.com
*********************************************************************************************************************
६९) "नजरेआड"
डोळ्यात चांदणे होते; नजरेआड
ओठातिल हसणे मंजुळ; कर्णी लाड
हृदयातिल वलये अमृत रेशिमकाठी
अंकूर न कळले कधी जाहले झाड
फांदीवर स्वप्ने; दोन लटकले दोर
हिंदोळे परिसर; झोका भावविभोर
गगनात ढवळणे अन गळणे मेघांचे
अंगणी नाचतो फुलुन पिसारा मोर
....................अज्ञात

समेविना

2011-06-19T04:04:00.001-07:00

असेल का हा मेघ भिजवुनी इंद्रसभेला आला

स्पर्शल्या रती अप्सरा जणू मदनगंधमय झाला

विरहाचे हे रूप गगनभर व्याकुळ घन हळवेला
अणुरेणू रोमांकित मनभर कणकण भेटभुकेला

सैर भैर कधि कुंद पवन; शोधे घट रिता तृषेला
'मी' न तयावेगळा मग्न; वास्तवात तळ चुकलेला

कोण हरवले किती गवसले हिशेब नाही त्याला
कल्पनेतले रम्य सरोवर समेविना हा प्याला

..........................अज्ञात

स्पंदन

2011-06-08T20:47:00.001-07:00

वर्षे सुकली गुच्छ बांधले काडी एक तयातिल चंदन
वळून मागे शोधू पाहे; गंध मंडली; शापित मन

उगाळली आयुष्ये परि ना वात सरे ना ऋतुमंथन
काळावरती ठसे अबाधित; तलम रेशमी हे बंधन

घटअमृतसय निराकार; उभयांना विरहाचे प्राक्तन
शोध निरागस क्षतापलिकडे; रोज सागराचे स्पंदन

.............................अज्ञात

विदेही

2011-06-07T05:23:00.000-07:00

रात्र काळी पावसाळी भावना उमलून येई
चक्षुरंध्रांपटलपाठी यातना अस्वस्थ कांही
थेंब पोटी वलयं मोठी काठ त्यांना ज्ञात नाही
तुंबलेले हो प्रवाही ना दिशा ना गोत त्यां ही

गुंतले रेशीमधागे गाठ पण पडलीच ना ही
स्पर्श हळवेला दंवाचा कमळदळ निर्लिप्त राही
स्थान परि त्यांचे जळातच श्वास श्वासांतून वाही
व्यापलेले अर्थ सोबत याच देही पण विदेही.. !!

.....................अज्ञात

चिंब

2011-06-05T06:08:00.000-07:00

रानमाळी पावसाळी चिंब ओली पाकळी
झाडपानी निथळणार्‍या चाहुलींच्या थेंबओळी
मृत्तिकेच्या गर्भदेही अत्तरे घनबावळी
रोमरोमांचा फुलोरा रासक्रीडा सावळी

आडमेघांपलिकडे आतूर किरणे कोवळी
सावलीच्या पाउली उमले कळी कळि वेगळी
ओघळे मन ओघळांवर श्वास भरती पोकळी
बंड काळिजपाखरांना पापणीकड मोकळी

रम्य निर्मळ स्फटिकधारा जात त्यांची सोवळी
स्पर्श होताक्षण धरेचा अर्घ्यमुद्रा ओवळी
वाहतांना नांदती काठावरी स्वप्नावळी
जीवनी ही सृजनतेची एक मोठी साखळी

...........................अज्ञात

प्रवाही

2011-06-04T22:09:00.000-07:00

तिची कापरापरी दृष्टभेट घडते
द्विधा पाडसांच्या मनी स्पष्ट होते
मनांची व्यथा सांगते ही कथा
हास्य ओठांतले लपवुनी नाहि लपते

लपंडाव हा पोरका जीवघेणा
कळी काजळातून ओथंबते
उधाणून येते नि माया दुधारी
पापणीतळी स्वप्न ओसांडते

इथे अन तिथेही रमल पाशतंतू
दूरस्थ दोघे दिशांना परंतू
जिथे मेघवारा तिथे साद संकल्प
अढळ ध्रूव दोन्ही सदाही प्रवाही

...........................अज्ञात

भववेस

2011-05-30T06:42:00.001-07:00

पिंजला रे पिंजला आकाशतंतू पिंजला
ओटीत स्वरमय स्फटिकजळ मेघात पाउस झिंगला
तिमिरात सळसळली वने विरहात विकल शकुंतला
मनक्लांत वेडी रोहिणी झुलव्यात वारा गुंतला

ओलांडुनी भववेस ही कैदेत बावरली उन्हे
हृदयात गुदमर कुंद अन एकांत व्याकुळ तापला
नभथेंब आतुर; गगनही; खग आर्त; विफल वसुंधरा
दे छंद ओघळ ओंजळी भंगून दे जड शृंखला

.......................अज्ञात

कल्लोळ

2011-05-26T08:52:00.001-07:00

(सकाळी दूधाला जातांना दारात प्राजक्ताचा बहर पडलेला दिसला आणि......
मे महिन्याचा भर उन्हाळा, पावसाळा लवकर येणार म्हणून किंवा वळवाची चाहूल म्हणून आभाळ भरून आलेलं, वसंताच्या लाटांवर कोकीळा अजून बागडताहेत; अशा वेळी ऋतुमानाप्रमाणे मोगरा-निशिगंध ठीक आहेत पण चक्क श्रावणातला प्राजक्त आज कसा काय फुलला ????.....
एखाद्याच्या जीवनवणव्यात जर असा प्राजक्त बहरला तर हुरहूर आणि कल्लोळच येईल वाट्याला ......)

मेघाआडुन घुमे कोकिळा विधिवत संसारी
क्षितिजावरचे माप लवंडे वसंत दरबारी
कसाच फुलला असा अवेळी पारिजात दारी
घाट आठवे दाट वनातिल वैशाखविहारी

ऋतुमानाचे का उल्लंघन कशास भुलली स्वारी
प्रभात प्रहरी दंव कुसुमांचे पायाशेजारी
शुभरंगांकित गंध सुमंडित जरी अशी ही वारी
काळजात काटेरी हुरहुर कल्लोळ विखारी

..................अज्ञात

दृष्टीआड

2011-05-12T08:21:00.000-07:00

दृष्टीआडच्या बोलण्या-प्रतिसादावरून
त्यांचं खळखळतं व्यक्तिमत्व
एकमेकांच्या गंमतीशीर फिरक्या घेतंय
असंच वाटलं असतं कुणालाही.....................

मात्र,
त्या अवखळामागे दडली होती
त्यांची अव्यक्त संपृक्त संवेदना
आणि
गुदमरलेल्या संवेदनेपाठची
जुळी वेदना..........
अगतिक......हतबल....चंचल........

रिक्तातील कल्पना,.....
अव्याहत,.....
वास्तवातले अपेक्षाभंग तुडवत,
आयुष्याला,
मनस्वी....स्वप्नमय......मुग्धगात्र
करू पहात होत्या................

आवाजातला मधुतम अंदाज
श्वासांतला चिरसंध अश्वास
श्रवणातला हवाहवासा दृढविश्वास
साकारत होता त्यांच्यात
एक
रंजक-रंजित-मयरत-रसाळ-मेघाळ-मधाळ
नीरव-एकांत-शांत-संथ
दुष्यंत सहवास...................

भेटीची ओढ आणि एकरूपतेची उत्प्रेक्षा
हसण्यातून खिदळत असली तरी
वळचणीतला कोमल गंधार
शृतींवरचा त्याचा प्रभाव लपवू शकत नव्हता...............

पलिकडल्या गच्च अंधारात
तरंगत होते
दोघांचेही संसार-संस्कार.........
सोबत,.........
आसक्त-अतृप्त-आतर्क्य-अटळ
जन्मालंकार............................... !!!

......................अज्ञात

mi

2011-05-09T07:52:00.000-07:00

नि:संशय

2011-05-02T02:25:00.000-07:00

नि:संशय.........
खरं तर,
ती होती; म्हणून कविता जन्माला आली...........

तिच्या अस्तित्वाने ओढ निर्माण झाली
आणि अप्राप्यातून ईर्षा.......................

सुदैव........... !!
मुळातील सत्विकतेच्या अंशामुळे गंडाचा दंश झाला नाही
म्हणून भिनलेल्या अस्मितेचा विध्वंसही झाला नाही....................

सहयोगाने तृप्तीच्या संकल्पनांचा शब्द झाला आणि
तुंबलेल्या दबावाचा प्रवाह.....................

आता स्वप्नामधला निसर्ग
अंकुरलेल्या भावभावनांना कवटाळून
वास्तवापलिकडे;
एकांतात; तरंगू लागला, रमू लागला, खेळवू लागला.............

मग काय,
मीच आभाळ नी मीच आकाश.............
नजर पोहोचेल तिथपर्यंत सर्वभौम माझंच सम्राज्य................!!
नि:संकोच; निराकारातून साकारत गेल्या वृत्ती.........
संस्कृतीत बद्ध झाली प्रकृती....

निकराची झुंज आणि तिच्या प्रवासाची सुप्त व्यथा अनावृत झाली प्रत्यक्षात
आणि आकाराला आली कवितेची अबलखशी आकृती........

आभार तिचे
आणि नियतीच्या नकाराचेही......
करण
त्यातूनच ती माझ्याशी
खरी एकरूप एकात्म तदात्म्य पावली.......
नकळत........
अस्पर्श..........
आजन्म........
अभंग.........
चिरंजीव.................

................अज्ञात

a kavitaa by raju khulge to me

2011-04-29T01:34:00.000-07:00

हे इंद्रदळा

2011-04-26T06:20:00.000-07:00

हे नीरघना तू ये रे
कवटाळ ग्रीष्मज्वाळेला
विकलून स्वास्थ्य बघ गेले
शिडकाव; झरून; धरेला

शोषून तळातिल पाणी
नळ; शुष्क; कुपातिल झाले
ताणून वाळली मुळे -
फिकुटली सुकली हिरवी पाने

हे इंद्रदळा
ये धावुन जलद नृपाळा
स्पर्शातिल किमया
थेंब होउ दे वाळा
गात्रांस शहारा
पुलकित रोम शहारा
साकडे तुला
सावर रे कातर वेळा

.......................अज्ञात

दुधारी

2011-04-25T21:33:00.001-07:00

गंधास नाही आकार आधार
येते धुके कसे उकलून अंधार
तद्वत नि:शब्द भावना दुधारी
श्वासागणी घुमे निराकार ओम्कार

माझेच खेळ हे मनाच्या कुपी
मी; नरवानर चंचल अजूनही कपी
आकळे ना कळे; नाचवे बहुरुपी
धुंद माझ्यात मी जणू की मद्यपी

भास आभास सारेच अशी ही गती
सोसवे ना न सोडवे संभ्रमी स्थिती
राउळी आरती; कोण नाही तरी
लोक वेडा म्हणे; अखेर ही पावती

....................अज्ञात

तरंग

2011-04-24T04:06:00.000-07:00

येतो असा वसंत पानात पान दंग
रानातुनी वहातो झुळुकेसवेस गंध
ये मागुती श्रॄतींचा आवेग वृत्त छंद
छेडीत भावनांना गाई कुहूक मंद

नभ आश्रयास देते छायेस शीत रंग
घरटी पिलांस माया वात्सल्य गोत संग
सारेच सावरे हे एकास मेक अंग
का त्वांसि आकळे ना; कुरवाळितोस व्यंग

सोडून आड वाटा कर दुष्टता दुभंग
अंकूर सुष्टकोषी जोपास लय अभंग
आनंद जीवनाचा जीवास दे तरंग
आवास साधनेचा जोडूनिया सवंग

..............................अज्ञात

उद्विग्न

2011-04-14T22:41:00.000-07:00

अंतरी कोष उलगडे पिसत गाभारा
घुसळुन येई वर अमृत शब्दपसारा
शिशिरात चांदणे नीलय मोरपिसारा
मन पिसाट रंगी उधळित सुटला वारा

पायात पाखरे ओढ परी मातीची
मेघात जलाशय दिशा मूढ पवनाची
हे सांभ पहाडा थोपव ग्रह फिरणारा
ने मजसी परतुन पान्हवीत वसुधारा

ओहळेल ओघळ धरा नीर खेळेल
उसवेल गंधमय स्पर्श; स्वर्ग उमलेल
यातना तृणातिल; अंकुर नव; निववेल
भिजतील शिवारे चर अवघा सुखवेल

हे जीवन नाही माझे एकल नाणे
मन पिसे; झरावे दाहि दिशांवर गाणे
मज एक दिलासा ओंजळ भरुनी द्यावा
उद्विग्न उसासा; मज सरणात विझावा

.................अज्ञात

रिती झोळी

2011-04-08T07:31:00.000-07:00

का कातर वेळी कोप तुझा
मी संध्या तुझि रे भेटखुळी
एकांत विरहिणी निशा कुढे
चंद्रिकाहि झुरते गोप कुळी

राशींभवती नक्षत्रांची
वलयांकित तव सलगी खेळी
अंगार अंग लाही वणवा
अंतरी भावनांची होळी

सल छळे रात्रभर जळे कुडी
राखेची घरभर रांगोळी
पापणी लवे साखर प्रहरी
रजनी स्वप्नात; रिती झोळी

....................अज्ञात

झुंज

2011-04-03T21:42:00.001-07:00

मनपानानं पक्षी व्हावं; डोळे भरून आकाश प्यावं
अनअवधानानं अवधान; कुणि व्याधानं वेधुन घ्यावं

ही जखम गोडशी नववचनात भिजावी
संवाद कळ्यांशी; मूर्छा मधुतम यावी
निववीत झुंज निकराची
वार्‍यातुन झुळुक उरावी

तन कथा शोडषी अंग भरून वहावी
रजनी गंधाची तमा; तमात विरावी
तदनंतर श्वासा श्वासांची
स्पर्धाच न शेष उरावी

माळरानानं हुरळुन जावं; वन वसंतवैभव व्हावं
सारं उधाण उधळून द्यावं; पाना पानानं झुलत रहावं

.....................अज्ञात

Report of exhibition in News Papers

2011-03-27T22:03:00.000-07:00

छटा

2011-03-26T23:55:00.000-07:00

चाहूल कुणाची घेई मन कानोसा
ऋतु चंदनमंडित येई घेउन वळसा
ओहटी फुटे माघारी खोल तळाशी
वादळ गाभारी अन भवती जानोसा

लय मंथन हृदयी थरथर नव उन्मेषा
रिपु मोहमयी माने ना निमिष निराशा
आशेत उजाडे जीवन मिथक उषेचे
ओघळे स्वप्नमय दंवबिंदूत जिगीषा

रोमात समन्वय अगणित कृतिबंधांचा
यातना प्रेममय झुळुक वेदना रेषा
रंगात रंग शतरंगित छटा प्रभेच्या
देखण्या रागिणी ऋचा श्रृती वेदांच्या

..........................अज्ञात

Selected photographs of Exhibition Inauguration on 26th march 2011

2011-03-26T22:47:00.000-07:00

invitation to photography exhibition

2011-03-22T04:21:00.000-07:00

महिला दिन नमन

2011-03-07T21:22:00.000-08:00

वत्सले सदा तू धारित्रीच गुणाची
सृजनाची गाथा माता भगिनी
भार्या युगपुरुषाची

"नमितो मी तुज तुजपुढती चरणांवरती ठेवित माथा,
ऋण बांधुन गाठी स्मरतो आपुली ज्ञाती"
ओढाळ स्वरांनी गातो गीत विधाता...

..................................अज्ञात

आवेग

2011-03-01T23:08:00.000-08:00

स्वप्नी गुलाम मोर रानामधे मोहोर
कंठातुनी स्वरांना कोकीळ गीत गातो
आभाळ चांदण्यांचे पक्षी कवेत घेतो
चंद्राविनाच सारे अवसेस पूर येतो

इंद्रास हे कळे ना स्वर्गातले पिसारे
हलक्या पदारवांनी घेऊन कोण फिरतो
देवाधिदेव आता संमोहनी मनी तो
खारे पिसून अवघे ऋतु मंथनी उधळतो

गंधास रंग नवखे पिचला कणा उभरतो
आशेस अंकुराचा नवनीत कोंब फुटतो
प्रसवात वेदना परि सृजनात जीव रमतो
आवेग भावनांचा भवसागरी पसरतो

......................अज्ञात

वारी

2011-03-01T22:36:00.001-08:00

रोज नवा दिवस नी रात्रही
नाती तीही रोज नवी
आर्त अंतरी तेच कसे
कातर का संध्या व्हावी ?

चांदणे तेहि झुरते चंद्रासम
सागर मंथन अथक उरी
काळ मात्र आक्रमे युगाब्धे
किमया विस्मित सारी

वृक्ष पल्लवी कात टकती
अंतराळ लय लइ न्यारी
आभाळासम फिरे भोवरा
सुटल्यावरती दोरी

पाश तुटे पण चिघळे खपली
ऋतू ऋतूक्षम श्रमहारी
सह्य सयी असहाय्य क्षणी
पावले चालती वारी

.....................अज्ञात

युगांत नाती

2011-03-01T22:18:00.000-08:00

पानांत जांभळाच्या रोजीच पक्षिणी झुरते
सय ना कळे कुणाची काढीत गीत गाते
चंद्रापरी युगांच्या गोतात मीहि फिरते
चाळीत सावल्यांना कोणातरी पहाते

चळ पावल्या खुणांचा ओटीत देहमाती
आशेस ना किनारा क्षितिजापरी हवा ती
हाती पसा रिकामा तरि हीच रोज भरती
गंधात स्पर्श अवघा भवती युगांत नाती

...................अज्ञात

पदचिन्ह

2011-02-27T19:48:00.001-08:00

रेखीत रेष माथी पदचिन्ह चालताती
रेखीव आकृतींचा ऋणबंध त्यं न गावी
ओळीत मोतियांचा शृंगार मांडतांना
छेदीत रेत-माती खेळे कुणी निनावी

रोजीच हा दिखावा कळली न काय रीती
आणीक भावनांना कोणे भविष्य भावी
आहे अजाण सारे आवेश लाट अवघी
म्हणतो कुबेरही तो कांही सुचे न ओवी

....................अज्ञात

ना नाथ न अनाथ

2011-02-05T04:52:00.001-08:00

ध्यास कुणाला त्रास कुणाला
श्वास श्वास धावतो अनावर
कावा गनिमी;
डोळ्यामधला भवसागर कधि अडखळतो,
कोण कशास्तव झुरतो अनवट
हुंदक्यात मज सावरतो

पैज पैजणांशी पखवाजी
थिरकत पाउल थरथरतो
घुंगुरनाद खुळा खुळखुळतो
कातर काळिज कातरतो
अंबरातले अक्षर अक्षर
झोक झोकुनी अंथरतो

खोलात खोल अंधार कुपातिल
जीव कुडीचा गुदमरतो
हरखुन त्यातिल स्वर एकादा
छेद भेदुनी विरघळतो
असंख्य तारे नाथाविण;
ना नाथ न अनाथ शेवट तो

...................अज्ञात

वाण प्रीतिचे

2011-01-19T20:30:00.000-08:00

तिला वाटले वाण प्रीतिचे; मजकडुनी घ्यावे
झाली सलगी; धमन्यांमधुनी धावु लागले धावे

जिथे तिथे प्रतिमा; प्रतिभेचे हाका हाकारे बोलावे
चित्त विकल परि शुद्ध व्यथा; सुप्तातिल अमृत सांगावे

दोन अढळ धृवांचे रथ; स्पर्शाविण विणलेली गांवे
अदृष्यातिल भावविवश मन; तरंग होउन पान्हावे

कसे कळावे कुणास हे; ज्याचे न कधी केले दावे
शब्द गुंतले जिथे तिथेची दिसतिल तुम्हांस देखावे

...............अज्ञात

विफल मती

2011-01-18T19:53:00.001-08:00

बांधुन झाल्या चळती
आता चाळू नकोस चाळी-
ओणावून वाकल्या भिंती
का परि कण्यास नाही भीती ??

राजाच जाहला पामर
जणु गांडूळच दोन मुखांचे
अस्थीहीन त्वचा वळवळते
गिळगिळ गरळ गळ्यातुन गळते

ना लाज न लज्जा नग्न विधा
"आदर्श" टांगणीवर झुलते
ओठांवर गाणे राष्ट्राचे
प्रेतांवर लोणी बुजबुजते

सरणासहि भीती; नवल किती
विझवील निखारे विफल मती
सल शूळ जनांचे वडवानळ
निष्प्रभ ठरतिल; होइल माती

.....................अज्ञात